Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων με νέα δισκογραφική δουλειά

June 24, 2014

 Είχα πάντα την περιέργεια να γνωρίσω από κοντά τον Λουδοβίκο των Ανωγείων. Τον είχα ακούσει ζωντανά σε συναυλίες και αναρωτιόμουν αν ο άνθρωπος αυτός με τα παραμύθια και τα ανέκδοτα είναι έτσι και στη ζωή του. Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας του δουλειάς, από την MLK με τίτλο Το βλέμμα θέλει δύο μι, βρεθήκαμε και συζητήσαμε για τη μουσική και όχι μόνο. Είναι σίγουρα αυτό που βλέπουμε στα live, αλλά και πολλά περισσότερα...

Της Ιωάννας Βλαχογιώργου

 

Ένα νέο μέλος μπήκε στην οικογένεια του ΙΑΝΟΥ. Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ IANOS σηματοδοτεί την επιστροφή της μουσικής στην καρδιά της Αθήνας. Τι σημαίνει για εσάς το ότι άνοιξε και πάλι ένα δισκοπωλείο;

Αυτό που μου είπε και ο Νίκος Καρατζάς είναι ότι σε μια εποχή καταστροφική για τις δισκογραφικές εταιρείες, είναι ευχής έργο να στηθεί ένα δισκάδικο, που θα συγκεντρώσει το πλήθος των δημιουργών. Είναι μια μεγάλη ευχή για μένα. Επιτέλους υπάρχει και πάλι ένας χώρος που θα συγκεντρώσει τις ποιότητες που μπορούν να κάνουν καλύτερο το κόσμο και τον πολιτισμό.

 

Δηλαδή πιστεύετε ότι η έλλειψη δισκοπωλείων συνέβαλλε με τη σειρά της στην παρακμή της μουσικής παραγωγής;

Τη βασική ευθύνη την έχουν οι δισκογραφικές, οι οποίες στο βωμό του εύκολου κέρδους ξεπουλούσαν τα CD σε περιοδικά και εφημερίδες. Έτσι χάθηκε το κύρος του δίσκου και ήρθε η καταστροφή. Ο δίσκος δεν είναι αναλώσιμο είδος. Είναι επιλογή.

 

Πιστεύετε ότι θα νιώθατε καλύτερα σε καλλιτεχνικό επίπεδο, αν δεν είχατε το άγχος της επιβίωσης από τη μουσική σας;

Όταν δίνεις το 100% του εαυτού σου σε μια τέχνη, η τέχνη οφείλει να σε κάνει να ζεις από αυτή. Γι' αυτό πιστεύω ότι ο δημιουργός πρέπει να ζει από αυτό που κάνει. Δεν πιστεύω όμως ότι η οικονομική άνεση σε κάνει να γίνεσαι καλύτερος δημιουργός. Αντίθετα, σου ακυρώνει τη δημιουργία. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι οι δουλειές μου να βρίσκουν ανταπόκριση στις ψυχές κάποιων ανθρώπων και όχι να πουλάνε.

 

Έχω ενθουσιαστεί με τον τίτλο της νέας σας δισκογραφικής δουλειάς. Τελικά “Το βλέμμα θέλει δύο μι”;

Φυσικά! Η λέξη βλέμμα δεν θα είχε υπόσταση αλλιώς. Αν ήταν με ένα μ θα ήταν γρήγορη και επιπόλαια. Με δύο είναι πιο αργή και πιο διεισδυτική. Όπως και το θάρρος. Με τα δύο ρ είναι πιο δυνατό και μπορεί να τα καταφέρει. Καμία λέξη δεν γράφεται τυχαία έτσι όπως γράφεται. Η ελληνική γλώσσα είναι ποίηση. Όλες οι λέξεις και τα γράμματα έχουν ένα συμβολισμό.

 

Πως είναι να γαλουχείται κανείς σε μια γενιά πλάι στο Μάνο Χατζιδάκι και να φτάνει στο σήμερα, που όλα δοκιμάζονται από την αρχή;

Εγώ πριν γνωρίσω τον Χατζιδάκι δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ με τη μουσική. Σπούδαζα οικονομικά, μου άρεσε η ζωγραφική... Αλλά όταν μου είπε αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος ότι από δω είναι ο δρόμος σου τον άκουσα, πήγα, και έφτασα ως εδώ. Με δίδαξε να έχω αισθητική και υπομονή και αυτό κρατάω μέχρι σήμερα. Του είχα πει ότι με πέταξε σε μια θάλασσα και δεν ξέρω να κολυμπάω και η απάντηση του ήταν: “Στην αρχή δεν ήξερες να κολυμπάς, τώρα ξέρεις. Κάνε αυτό που μπορείς όσο καλύτερα γίνεται και άσε τους άλλους να σε ανακαλύψουν όποτε θέλουν”. Αυτό έκανα λοιπόν. Κάνω τη δουλειά μου με τον καλύτερο τρόπο, κάποιος θα τη δει και θα το πει. Αισθητική και υπομονή.

 

Τραγουδάτε και γράφετε παραμύθια για τον έρωτα. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου θεωρεί τον έρωτα ένα φθαρμένο θέμα. Τι λέτε για αυτό;

Είναι ένα θέμα πολυχρησιμοποιημένο και κυρίως από ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι ένα εύκολο θέμα. Δεν είναι όμως εύκολο. Δεν μπορείς να μεταχειρίζεσαι την έννοια έρωτας έτσι, ελαφρά την καρδία. Οπότε με αυτή τη λογική έχει δίκιο ο Θανάσης. Αλλά ο καθένας, εγκαινιάζοντας τον εαυτό του απέναντι σε ένα αίσθημα, αν ξέρει να κάνει ανάγνωση του εαυτού του, θα δει ότι ο έρωτας δεν είναι απλά μια λέξη. Όπως και η αγάπη. Είναι δύο έννοιες που δεν αποκτούν αξία επειδή κάποιος τις ξεστομίζει. Αλίμονο αν σου πω είμαι ερωτευμένος μαζί σου και δεν το έχεις καταλάβει από πριν. Ο έρωτας έχει πολλά πράγματα. Έχει τις αμηχανίες του, τις σιωπές του. Στη χώρα του έρωτα δεν υπάρχουν όνειρα, ζεις τα όνειρα και αφού τελειώσει αυτό το παιχνίδι, γράφεις για τις αναμνήσεις που σου έχουν μείνει από αυτό. Όντας μέσα στον έρωτα δεν έχεις λόγο να γράψεις. Στο τραγούδι πρέπει να γράφεις κάτι προσωπικό. Όχι κάτι που φαντάζεσαι ότι είναι δικό σου και δεν είναι.

 

Εσείς έχετε ως απάγκιο τη μουσική για να δραπετεύετε και να ζείτε το όνειρο. Οι άνθρωποι που δεν το έχουν αυτό τι μπορούν να κάνουν;

Πρέπει οι άνθρωποι, για να μπουν στη χώρα του ονείρου, να μάθουν να κλείνουν τα αυτιά τους. Η μαζική κουλτούρα είναι αυτή που τους εμποδίζει. Πρέπει να πάνε κόντρα σε όλο αυτό, με όπλο και πάλι την αισθητική. Να ξέρετε ότι τα μεγάλα πράγματα δεν τα φωνάζουμε, δεν τα επιβάλλουμε, τα υποβάλουμε...

 

Έχετε αισθανθεί ποτέ να χάνετε την έμπνευσή σας;

Όχι, ποτέ. Η έμπνευση έρχεται και μου χτυπάει την πόρτα όποτε πρέπει. Τα πάντα μπορούν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Ένα βλέμμα, ένα τοπίο, ένας ζητιάνος που κάθετε στο πεζοδρόμιο και διαβάζει... Όπως και ο ζητιάνος που πλησιάζει για χρήματα και αναμετριέται με την αδιαφορία, όπως και ο πολίτης με την ευαισθησία. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα θέμα.

 

Γιατί πιστεύετε ότι τα μοιρολόγια δεν είναι θλιβερά;

Γιατί είναι λυτρωτικά. Μέσα από τα μοιρολόγια οι γυναίκες ανακουφίζονται. Θλιβερά είναι τα επιφανειακά πράγματα όπως τα τραγούδια – σκουπίδια.

 

Γιατί έχουν τόση απήχηση όμως αυτά τα τραγούδια. Είναι ο κόσμος επιφανειακός;

Είναι δυστυχώς. Και αυτό είναι αποτέλεσμα της έλλειψης παιδείας. Αν ένα παιδί δεν το εντάξεις από μικρό σε μια σωστή παιδεία θα γίνει επιφανειακό.

 

Η Κρητική μουσική και η λύρα έχει “φορεθεί” πολύ τον τελευταίο καιρό. Θα δίνατε τραγούδι σας σε κάποιον “επιφανειακό” τραγουδιστή;

Φυσικά όχι. Δεν θα πουλούσα κάτι πολύ ακριβό για κάτι πολύ φθηνό. Η Κρήτη και η κάθε Κρήτη έχει ένα πόνο μέσα της, που θέλει να βγει προς τα έξω για να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Αυτά δεν ξεπουλιούνται για χάρη ενός στεγνού τοπίου της πάνω Ελλάδας, που θέλει απλά να πετάξει μια λύρα μέσα για να βγάλει λεφτά.

 

Τι το διαφορετικό έχει η νέα σας δισκογραφική δουλειά σε σχέση με τις προηγούμενες;

Είναι πολύ πιο ώριμος ο στίχος γιατί τον δούλεψα πάρα πολλά χρόνια. Είναι στίχοι με βεβαιότητες, όχι με αμφιβολίες. Λένε τα τραγούδια για πράγματα που θα ισχύουν και αύριο. Μιλάει για παράδειγμα ο καθρέφτης και λέει: “Εγώ δεν ξέρω από αλήθεια. Μην μ' εμπιστεύεσαι γιατί το είδωλο που στέλνω πίσω δεν είναι αυτό που είσαι εσύ. Ο Νάρκισσος επήγε από λάθος. αν είχε κάποιον να του πει πως η ομορφιά δεν είναι εικόνα, ίσως μπορούσε να σωθεί”.