Το μυθιστόρημα του Πέτρου Τατσόπουλου Η καρδιά του κτήνους (1987) επανακυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε σχήμα pocket και σε χαμηλότερη τιμή. Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1987 από τις εκδόσεις Καστανιώτη, ενώ το 2005 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο με σκηνοθέτη τον Ρένο Χαραλαμπίδη.

   Πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος είναι ο ωραιοπαθής υπερόπτης Στέφανος Τζουτζές, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και αργότερα του ελληνικού στρατού. Η θητεία του θα ολοκληρωθεί με τον θάνατο της μητέρας του· στην κηδεία της θα συναντηθεί με τον Νίκο Τσακίρη, παλιό συμμαθητή του από το σχολείο και νυν γραφικό κακοποιό τρίτης διαλογής που μπαινοβγαίνει στις φυλακές· δίπλα του θα γνωρίσει και την Πόπη, που μοιάζει να μπερδεύει τους πολιτικούς με τους πολιτικούς επιστήμονες.

   Η αποθανούσα μητέρα του Στέφανου ανέκαθεν υποστήριζε πως ο γιος της γεννήθηκε κάτω από τυχερό άστρο· τα πράγματα όμως για τον Στέφανο πάνε από το κακό στο χειρότερο τις πρώτες του μέρες ως πολίτης: η πανέμορφη Άννα, με την οποία είχε δεσμό στο παρελθόν, βρίσκεται με καινούργιο εραστή στο σπίτι της· η αδερφή του, που έκανε το πατρικό τους να μοιάζει με χοιροστάσιο, αρνείται να του δώσει δανεικά· το παλιό του στέκι μοιάζει εγκαταλελειμμένο, με μερικές ερμαφρόδιτες παρουσίες να βρίσκονται στις θέσεις ενός απουσιάζοντος πλήθους. Την ξαφνική του εμφάνιση κάνει ο Άρης, παλιός ασυμβίβαστος αριστεριστής και νυν διαλλακτικός τραπεζίτης με τη βοήθεια του πατέρα του· μαζί με τον Τσακίρη θα πείσουν τον Στέφανο να συνεργαστεί μαζί τους στη ληστεία της τράπεζας, στην οποία εργάζεται ο Άρης.

   Η ληστεία όμως είναι ένα μικρό μόνο κομμάτι της πλοκής, με ποικίλα περιστατικά –κυρίως χιουμοριστικού περιεχομένου– να διαδέχονται το ένα το άλλο: ο ανακριτής, ο δικηγόρος υπεράσπισης, ο γέροντας φυλακισμένος, το απρόσμενο φινάλε, όλα συνηγορούν στο εξής ένα: η Καρδιά του κτήνους είναι ένα μυθιστόρημα ευρηματικό παρά τη φαινομενικά απλή κεντρική ιδέα, με έντονη την αίσθηση του χιούμορ, με έξυπνους διαλόγους, και ακόμη πιο έξυπνους χαρακτήρες-καρικατούρες, που αναδεικνύουν τον Πέτρο Τατσόπουλο ως μία από τις πιο χαρισματικές λογοτεχνικές πένες της γενιάς του.