Μια κριτική για το βιβλίο Ο πόλεμος του Αχιλλέα.


Εύλογα αναρωτιέται κάποιος αν μια νέα  ομηρική μελέτη, όπως Ο πόλεμος του Αχιλλέα, της Κάρολαιν Αλεξάντερ, από τις εκδόσεις Πατάκη, θα είχε να προσθέσει κάτι στον χάρτη των γνώσεων μας για τα έπη ή τον ίδιο το συγγραφέα.
Όλοι πια γνωρίζουμε ότι ο τρωικός πόλεμος συνέβη. Φυσικά όχι για μιαν Ελένη αλλά για λόγους επεκτατικούς. Όλοι έχουμε ακούσει την θεωρία για τους πολλαπλούς ποιητές ή ομηριστές που συνέθεσαν ανά τους αιώνες ένα τελικό κείμενο. Πόσοι όμως από μας γνωρίζουμε την Ιλιάδα πραγματικά;

Τι θα μπορούσε ο σημερινός άνθρωπος να "διαβάσει" σ’ αυτό το έργο που έχει αναγνωριστεί ως πανανθρώπινο αντιπολεμικό σύμβολο; Φυσικά την αλαζονεία των ισχυρών, την ωμή πραγματικότητα ότι το δίκαιο του ισχυρού επικρατεί, ότι ο πόλεμος δεν έχει νικητές και ότι οι λαοί δυστυχώς δεν διδάσκονται από το παρελθόν τους.

Αυτό που σίγουρα θα ξάφνιαζε τον αναγνώστη είναι η μορφή του Αχιλλέα, του ήρωα με την υπερφυσική δύναμη, το υπερβολικό κάλλος που πρωταγωνιστεί στο τραγούδι της Ιλιάδας, και παρουσιάζεται εδώ ως αντιήρωας, ως επαναστατημένος άνθρωπος. Γιατί αυτό ήταν ο Αχιλλέας, ένας άνθρωπος με ελαττώματα, που εναντιώνεται στην καθεστηκυία τάξη, στην επίγεια συγκεντρωτική εξουσία, στο ηρωικό ιδεώδες και επιλέγει τη ζωή αντί τον θάνατο. Ο μύθος, έπη και αρχαιολογικά ευρήματα, συνδυάζονται για πρώτη φορά για να φωτίσουν αυτό τον γοητευτικό και τόσο μυστηριώδη ήρωα που έκανε ολέθρια λάθη αλλά ποτέ δεν ήθελε τον πόλεμο. Γιατί ο πόλεμος είναι το αντίθετο της ζωής.

Μια μελέτη για ειδικούς και μη. Πραγματικά συγκλονιστικά τα παράλληλα αποσπάσματα των πρωταγωνιστών άλλων σύγχρονων πολέμων που όμως αποδεικνύουν περίτρανα ότι η ανθρώπινη ψυχή κατατρώγεται από τη φρίκη του πολέμου και τότε και τώρα.