x
NEW IANOS E-SHOP
return to new ianos.gr
 
 

Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορεί η πολυβραβευμένη σειρά «ιστορικών παραμυθιών» (σε εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή) που επιχειρεί να καλύψει μια μεγάλη σε σπουδαιότητα και σε διάρκεια περίοδο της ιστορίας μας, την αρχαιότητα, φιλοδοξώντας να πείσει μικρούς και μεγάλους –ιδίως τους μικρούς!– ότι… Η Ιστορία δεν είναι μόνο μάθημα!

Της Δήμητρας Νικολάου

Μου αρέσει να γράφω παραμύθια για παιδιά γιατί... είναι το πιο δύσκολο και απαιτητικό αναγνωστικό κοινό. Αν δεν του αρέσει το βιβλίο, το κλείνει. Αυτό (η σκέψη και μόνο!) μου κάνει καλό.

Ξεκίνησα να γράφω... προσπαθώντας να κάνω όμορφα γράμματα. Στρογγυλά, ίσια, ευανάγνωστα. Ωραία μπαστουνάκια και ομοιόμορφα κουλουράκια. Το γεγονός ότι αυτές οι γραμμούλες μπορούσαν και να σημαίνουν κάτι, το θαύμα τελικά ότι τα γράμματα διαβάζονται και βγάζουν φωνή και λόγο, ακόμα με γεμίζει ενθουσιασμό (και δέος).

Παιδικό βιβλίο για μένα σημαίνει... βιβλίο. Δεν είμαι και τόσο σίγουρη ότι ο χωρισμός παιδικό βιβλίο και βιβλίο ενηλίκων έχει θέση μέσα μου. Ένα βιβλίο είναι ένα βιβλίο, όπως ένα ρόδο είναι ένα ρόδο. Αν υπάρχουν, πάντως, (και δεν αποκλείεται) θα ήθελα να μην είναι βιβλία παιδαριώδη.

Αν ζούσε σήμερα η Μύρτις της Αθήνας του Περικλή θα... μπορούσε να είναι οποιοδήποτε εντεκάχρονο κορίτσι. Οι εποχές διαφέρουν. Οι εποχές μοιάζουν. Κάθε σημερινό κορίτσι θα μπορούσε να είναι η Μύρτις. Κι η Μύρτις σίγουρα θα έβρισκε τους δρόμους της στη σημερινή εποχή, αν έτσι τα ’φερνε η τύχη της. Τα ταξίδια στον χρόνο είναι τα καλύτερά μου. Δεύτερα καλύτερα: τα ταξίδια έξω από τους χάρτες.

Ιστορία πιστεύω ότι είναι... η πλημμύρα του χρόνου, που κυλάει ασταμάτητα, χωρίς να την περιορίζει τίποτα. Τα αναρίθμητα γεγονότα, που σαν κουβαριασμένες, μπερδεμένες, κομπιασμένες κλωστές πλέκονται μέσα στο υφάδι του. Με το πέρασμα του χρόνου πολλές είναι οι κλωστές που κόβονται, που ξηλώνονται, που ξεφτίζουν. Παρ’ όλα αυτά όλοι κοιτάζουμε μαγεμένοι την εικόνα που προβάλλει αλλού ολόκληρη κι αλλού μισή στο υφάδι πίσω μας.

Η ιστορία είναι σημαντική για τα παιδιά γιατί... είναι σημαντική για όλους μας. Γιατί είναι η αφήγηση του χρόνου μας. Η αφήγηση της ζωής μας. Ο τρόπος που κάνουμε δική μας την ύπαρξη. Σίγουρα πάντως δεν είναι –ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ- μόνο μάθημα. Και μάλιστα βαρετό.

Αγαπημένος μου συγγραφέας... πολλοί. Αλλά οι συγγραφείς δεν έχουν και τόση σημασία. Πιο σημαντικοί είναι οι ήρωές τους. Αγαπώ τρελά τον Τομ Σόγιερ. Αγαπώ τον Οδυσσέα. Ο Ροβινσώνας Κρούσος (και όλοι οι Ροβινσώνες έπειτα απ’ αυτόν) είναι δικός μου άνθρωπος. Με τους συγγραφείς τους δεν έχω τέτοια σχέση. Θα αγαπούσα αυτούς τους ήρωες, όποιος κι αν είχε γράψει την ιστορία τους. Έχω αδυναμία και δεν το κρύβω στους ήρωες-ταξιδιώτες. Και στους ήρωες-ψεύτες.  

Απωθημένο μου από παιδί... η συ-ζήτηση. Είχε και έχει για μένα μυθικές διαστάσεις αυτή η δύναμη που έχουν δυο, άντε τρεις άνθρωποι, όταν κάθονται μαζί και κουβεντιάζουν και βάζουν τα μυαλά τους να δουλέψουν για να βρουν κάτι – ό,τι κι αν είναι αυτό το κάτι: λύση σε πρόβλημα, καινούργια ιδέα, τρόπος ή δρόμος. Στις συ-ζητήσεις λέω πάντα αλήθεια.

Θα ήθελα να μπορούσα... να μιλάω πολλές γλώσσες. Και μετά λίγες ακόμα. Και ύστερα να μάθω κι άλλη μια. Είμαι από τους ανθρώπους που βρίσκουν τις γραμματικές, τα συντακτικά και τα λεξικά (σχεδόν) fiction.

Ονειρεύομαι... βεβαίως γλέντια και ταξίδια. Τι άλλο; Βιβλία-γλέντια και βιβλία-ταξίδια. Ιστορίες-γλέντια και ιστορίες-ταξίδια. Μ’ αρέσουν πολύ αυτές οι διπλές λέξεις, γιατί βάζουν φωτιά στα τόπια.