x
NEW IANOS E-SHOP
return to new ianos.gr
 
 

Η Βάσια Τζανακάρη, από το πρώτο της κιόλας βιβλίο Έντεκα μικροί φόνοι: Ιστορίες εμπνευσμένες από τα τραγούδια του Nick Cave είχε κάνει μεγάλη αίσθηση σε κοινό και κριτικούς. Έξι χρόνια, τρία βιβλία και ένα μωρό στην αγκαλιά της αργότερα, επέστρεψε με μια συλλογή διηγημάτων, με τίτλο Η καρέκλα του κυρίου Έκτορα, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Εκτός από τη μεστότητα στη γραφή, η συγγραφέας μας εντυπωσίασε με τη μοναδική της ικανότητα να εμβαθύνει στην ψυχολογία των ηρώων. Είναι σίγουρα ένα βιβλίο που αξίζει να διαβάσετε!

Της Ιωάννα Βλαχογιώργου

 

Σύστησε μας τον κύριο Έκτορα...

Η καρέκλα του κυρίου Έκτορα είναι μια συλλογή δεκαεννιά διηγημάτων, τα οποία μπορούν να διαβαστούν ως αυτόνομες ιστορίες μα και ως ενιαίο σύνολο, σαν διαφορετικές όψεις μιας μοναδικής αφήγησης ή ενός μόνο ανθρώπου. Οι ήρωες προσπαθούν να ανταπεξέλθουν σε μικρές ή μεγαλύτερες δυσκολίες, παλεύοντας με τους δαίμονές τους

Πως έχεις αντιμετωπίσει σαν δημιουργός το θέμα της κατάργησης της ενιαίας τιμής;

Δεν με έχει εκπλήξει. Είναι στα πλαίσια της πλήρους απαξίωσης του πολιτισμού στην οποία φαίνεται να ειδικεύεται η κυβέρνηση των τελευταίων ετών.

Γιατί τα παιδιά πρέπει να διαβάζουν βιβλία;

Για να καλλιεργούν τη φαντασία και τις γνώσεις τους, για να εξοικειώνονται με τη γλώσσα, για να μαθαίνουν πώς να ερμηνεύουν τον κόσμο.

Γιατί οι μεγάλοι πρέπει να διαβάζουν βιβλία;

Για να μην ξεχνούν πώς να ερμηνεύουν τον κόσμο.

Συγγραφέας, μεταφράστρια και δημοσιογράφος... Τι προσφέρει στην ψυχή σου καθεμία από τις ιδιότητες σου;

Το γράψιμο είναι ο τρόπος μου να συνδέομαι με τον κόσμο. Η μετάφραση είναι μια αέναη πρόκληση, είναι μια απαιτητική και ταυτόχρονα δημιουργική δουλειά. Με τη δημοσιογραφία έχω πάψει να ασχολούμαι εδώ και μερικά χρόνια.

Θυμάσαι καθόλου να περιγράψεις στους αναγνώστες μας την πρώτη φορά που έπιασες μολύβι και χαρτί με σκοπό να γράψεις κάτι προς δημοσίευση;

Νομίζω ήταν για να γράψω μια ωδή στο γάτο μου. Ήμουν 12 περίπου και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό που εξέδιδε ο πατέρας μου, το «Γιατί». Και μάλλον ήταν γραφομηχανή, όχι μολύβι.

Θεωρείς ότι υπάρχουν “καλοί” και “κακοί” αναγνώστες; Με λίγα λόγια, υπάρχει ελιτισμός στη λογοτεχνία;

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοούμε λέγοντας καλοί και κακοί αναγνώστες. Κάθε βιβλίο μπορεί να αγγίξει οποιονδήποτε για διαφορετικούς λόγους και να τον οδηγήσει σε απρόσμενους δρόμους. Είναι ελιτισμός να αποκλείεις θεωρητικά αναγνώστες, να λες, «θέλω να με διαβάζουν τέτοιοι τύποι». Μου αρκεί όποιος με διαβάσει να νιώσει κερδισμένος.

Ποιο βιβλίο σου κατέχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά σου και γιατί...

Δεν μπορώ να διαλέξω. Το πρώτο μου βιβλίο, Έντεκα μικροί φόνοι, που είναι ιστορίες εμπνευσμένες από τραγούδια του NickCave, το αγαπώ γιατί έχει την ορμή και την άγνοια κινδύνου του ‘πρώτου’. Το Τζόνι & Λούλου γιατί καταγίνεται με την κρίση και γράφτηκε πριν καλά-καλά ξεσπάσει η κρίση στην Ελλάδα. Το Ένα δώρο για τον Τζελόζο, γιατί είναι ένα βιβλίο για γάτες και παιδιά. Την Καρέκλα του κυρίου Έκτορα γιατί περιέχει πολλές από τις ιστορίες που μάζευα μέσα μου τον τελευταίο καιρό.

Πόσο εύκολο είναι για εσένα να απομονώνεσαι από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και να βυθίζεσαι στον δικό σου κόσμο, αυτό της δημιουργίας;

Καθόλου και άλλωστε δεν θεωρώ πως είναι αυτό το ζητούμενο. Πιστεύω πως οφείλουμε να αφουγκραζόμαστε αυτά που συμβαίνουν, να τα επεξεργαζόμαστε και να δημιουργούμε κάτι απ’ όλα αυτά. Για μένα μια από τις σημαντικότερες λειτουργίες της τέχνης είναι να προσφέρει παρηγοριά, και το λέω με την έννοια ότι ο αναγνώστης ή η αναγνώστρια έχει ανάγκη να νιώσει ότι δεν είναι μόνος/η στον τρόπο που βλέπει τα πράγματα, σε όσα αντιμετωπίζει.

Πρότεινε στους αναγνώστες του περιοδικού ένα βιβλίο που όλοι πρέπει να διαβάσουν και ένα παραμύθι που όλοι οι γονείς πρέπει να αναζητήσουν για τα παιδιά τους.

Το Άνθρωποι και Ποντίκια του Στάινμπεκ και τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα του Όσκαρ Γουάιλντ.