x
NEW IANOS E-SHOP
return to new ianos.gr
 
 


Ένα σαλόνι τέχνης στο Golden Hall

 *από τη Γωγώ Ψαρρά

 


Τέχνη = ικανότητα  

Ικανότητα = δεξιότητα, δηλαδή ικανότητα του σώματος ή του πνεύματος προς ενέργειαν, όπως λέει και ένα παλιό λεξικό

Τέχνη = ισχύς και Ισχύς = δικαίωμα

Nόμιμη απαίτηση – αν μη τι άλλο.

Aνθρώπινη ανάγκη – πώς να το πω.

Τέχνη = Δύναμη

 

Χμ… ο ορισμός της Τέχνης είναι ιδιαίτερα δύσκολος.

Ωστόσο έκανα έναν μικρό πρόλογο για το κυρίως θέμα που ακολουθεί.

Μια βόλτα στο Art Shop του Ιανού αρκεί για να γοητεύσει κάποιον, ακόμα κι αν αυτός ο κάποιος δεν έχει καμία σχέση με την τέχνη γενικότερα ή ειδικότερα.

Το πνεύμα και η ύλη. Αγοράζω κάτι χωρίς να καταναλώνω, να «καταναλώνομαι» και να αναλώνομαι άσκοπα. Μαθαίνω χωρίς να πρέπει, αλλά γιατί μου γεννιέται η επιθυμία. Κάθε άνθρωπος δεν μπορεί παρά να αγαπά την Τέχνη. Κι αυτό γιατί η Τέχνη αγγίζει, έλκει, διεγείρει και προκαλεί νου και συναισθήματα.

Μπαίνοντας στον χώρο του Art shop, ο κόσμος και η βαβούρα σβήνουν αργά.

 

 Μοιάζεις φτιαγμένος από λευκό μάρμαρο.

 Χωρίς εκφράσεις· μόλις που διακρίνονται τα μάτια,

 η μύτη, τα χείλη, τα αυτιά.

 Η αφαιρετικότητα αυτή μπορεί να προσθέσει πολλά και καινούρια.

 Εγκέφαλο, ιδέες, εικόνες, όνειρα.

 

 

  

  Κοντοστέκεσαι μπροστά στον Σκεπτόμενο του Rodin.

  Σκέφτεσαι.

 

 

 

  

 

  Ποιο φιλί θα μπορούσε να κρατήσει αιώνια;

  Ποια άνοιξη και ποιο είδωλο θα μπορούσαν να λατρεύονται

  για πάντα;

 

 

 

  

  Ανοίγεις ένα βιβλίο δεμένο με μωβ μετάξι.

  Υπάρχουν βιβλία δεμένα με μωβ μετάξι;

  Κι όμως υπάρχουν.

  Διαβάζεις Ελύτη στην πιο όμορφη και πολυτελή εκδοχή του.

  «Όλα μία σταγόνα ομορφιάς τρεμάμενη στα τσίνορα»

  Υπάρχει ωραιότερος στίχος;

  Κι όμως υπάρχει.

 

   Ακούς μουσική από το πιο απλό μουσικό κουτί

   που έχει φτιαχτεί ποτέ.

   Όσο πιο γρήγορα το γυρίζεις τόσο πιο γρήγορα παίζει.

   Ενθουσιάζεσαι. Σαν παιδί. Περίεργο…

   ο Beethoven δεν ήταν ποτέ στις μουσικές σου προτιμήσεις.

   Κι όμως, σ’ αρέσει.

 

Το κινητό σου χτυπά. Σε προσγειώνει στην πραγματικότητα. Βάζεις σημερινή ημερομηνία στο ημερολόγιο του Momaκαι παίζεις λίγο με την μαγνητική του μπίλια. Πίνεις μια γουλιά espresso στα ηλιοτρόπια του Van Gogh για να στανιάρεις. Βλέπεις κοσμήματα που δεν έχεις ξαναδεί.

Μυρίζεις τα γιασεμιά στην Ακρόπολη και στον Λυκαβηττό του Παύλου Χαμπίδη. Τραγουδάς τη Λόλα του Μαραβέγια, ενώ σουλατσάρεις ανέμελα σε κάποια διάβαση της Δάφνης Αγγελίδου.

 

Κοιτάς τριγύρω. Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι. Έχεις χαθεί. Κι αναρωτιέσαι: υπάρχουν κι άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες που δεν γνωρίζω; Κι όμως υπάρχουν. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο Ιστορία και παρελθόν.

Κι όσο αναρωτιέσαι, πιάνει μια βροχή. Γεμάτη νοσταλγία. Οι Τέσσερις Εποχές περνούν μπροστά στα μάτια σου ξανά και ξανά. Από το παρελθόν, στο παρόν και  ανάποδα. Και βρίσκεσαι νοερά στην παραλία της Θεσσαλονίκης, κοιτάζοντας τις Ομπρέλες. Αυτές, που όταν έχει ήλιο και βροχή μαζί, είναι μαγεία.

 

Μια βόλτα στο Artshop του ΙANOY είναι πολλά περισσότερα από όλα αυτά.

 

 
: The Walkabouts - Drown