x
NEW IANOS E-SHOP
return to new ianos.gr
 
 

Μήπως μια συνέντευξη χάνει τη βαρύτητά της όταν τις ερωτήσεις θέτει μια παραμυθού και όχι ένας δημοσιογράφος ή κάποιος επαγγελματίας του βιβλίου;

Ο παραμυθάς είναι ο καλύτερος δημοσιογράφος. Δεν είναι; Κι εσύ είσαι μια παραμυθού. Δεν ξέρω ποιος είναι πιο ειδικός στις λέξεις από κάποιον που γράφει παραμύθια ή λέει ιστορίες ή κατασκευάζει φαντασίες, δηλαδή επινοεί μια άλλη πραγματικότητα για να μιλήσει γι’ αυτήν. Και γιατί η συνέντευξη πρέπει να έχει βαρύτητα;

Οι συγγραφείς γράφουν και αφηγούνται παραμύθια, οι παραμυθάδες γράφουν και αφηγούνται λογοτεχνία. Μπορούν όλοι να τα κάνουν όλα;

Η λογοτεχνία είναι παραμύθια. Να γδύνουμε τα παραμύθια αλλά να μην τα χαλάμε. Αν μείνουμε χωρίς παραμύθια θα απομείνουμε γυμνοί. Ναι, οι πάντες μπορούν τα πάντα, εάν μπορούν.

Ιστορίες της προφορικής παράδοσης, κείμενα της λογοτεχνίας, τραγούδια, βιωματικές ιστορίες, όνειρα… Τελικά μπορούμε να αφηγηθούμε τα πάντα;

Ο κόσμος υπάρχει επειδή τον αφηγείται κάποιος. Οι συγγραφείς ζουν για να αφηγούνται. Και η αφήγηση καμιά φορά είναι ανώτερη από την πραγματικότητα. Ή μάλλον την εξηγεί καλύτερα. Απαντάω ό,τι μου ‘ρχεται και δεν ξέρω αν απαντάω στις ερωτήσεις σου…

Καλός παραμυθάς είναι για σένα αυτός που… γίνεται τα παραμύθια του.

Καλός συγγραφέας είναι για σένα αυτός που… γίνεται οι ιστορίες του. Και αυτός ο μεγάλος μάγος που πέθανε πρόσφατα, ο Μάρκες, είχε πει «Ζω για να (σε) διηγούμαι».

Πόσο επικίνδυνο είναι όταν, αντί για λόγια, οι άνθρωποι λένε παραμύθια;

Τι σημαίνει «λόγια» και τι «παραμύθια»;

Όταν οι άνθρωποι διστάζουν να πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους ή αρνούνται να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.

Αυτοί που γράφουν ιστορίες και τους αγαπάμε, τους αγαπάμε επειδή λένε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Μόνο που για να χωρέσει στην ψυχή μας και στο μυαλό μας η ζωή, χρειάζεται να φοράει μαγικό καπελάκι.

Μπορείς να ταυτίσεις κάθε βιβλίο σου με ένα παραμύθι, έναν ήρωα ή μια εικόνα παραμυθιού, ξεκινώντας από το πιο πρόσφατο και πηγαίνοντας προς τα πίσω;

«Δυο μήνες στην αποθήκη»: η αποθήκη είναι σκοτάδι και φως

«Το αηδόνι στο πόδι της»: το πόδι της είναι ξύλινο και μαγικό

«Για να μάθεις να πετάς»: πέτα, λοιπόν

«Το φάντασμά της»: το φάντασμά του

«Η κραυγή της πεταλούδας»: πόρτες ανοιχτές

«Εξομολόγηση σ’ έναν κολομβιανό σκύλο»: οι σκύλοι τ’ ακούνε όλα

«Αγάπη από ζήλια»: αν δεν ζηλέψεις δεν μπορείς ν’ αγαπήσεις

«Το θηρίο είναι παντού»: παντού

«Βρέχει φως»: κλείνω τα μάτια

«Μαύρος χρυσός»: πετρέλαιο

«Χέρι στη φωτιά»: καίει αλλά μ’ αρέσει

«Ανατολή»: χιόνι

«Μια νύχτα με την κόκκινη»: μια κόκκινη νύχτα

«Η αγία μελάνη»: λερώνει

«Επικίνδυνα παιδιά»: προσοχή, χρώματα

«Το στόμα κλέφτης»: κλέφτης και ψεύτης

«Ο άγγελος της μηχανής»: δυο φτερά

«Στάχτη στα μάτια»: δέντρο με μάτι

Τι γεύση έχει ένα ποίημα, ένα διήγημα, ένα μυθιστόρημα, ένα παραμύθι; Ποια γεύση νιώθεις περισσότερο στο δικό σου στόμα;

Θέλω να το φάω, να το γλύψω, να σηκωθώ όρθιος, να γυροφέρνω και ησυχία να μη βρίσκω. Αυτή η ανησυχία είναι καλή ένδειξη. Υπάρχει πάντα μια τρικυμία με το καλό. Κι αυτό ισχύει για όλα: ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα, παραμύθια, μουσικές, ταινίες.

Έχεις δει ποτέ νεράιδα; Πώς έμοιαζε;

Έχω δει. Έμοιαζε με μένα αλλά αντεστραμμένη. Μου έκλεψε τη μιλιά, μεγάλωνε όσο τη φανταζόμουν πιο μεγάλη και μίκραινε όσο τη φανταζόμουν μικρή. Έβγαζε έναν ήχο νερού. Έσβησε όταν την άφησα να χαθεί.

Τα παραμύθια είναι παρηγοριά, λένε. Τι άλλο είναι παρηγοριά για σένα;

Κάτι που σε χαϊδεύει. Ένα φτερό, ο αέρας, τα μαλλιά, ή ένα χέρι.

Έχουμε αφηγηθεί παρέα ιστορίες σου σε μια μουσική παράσταση. Τι σου έμεινε από εκείνη τη βραδιά; Ένιωθες περισσότερο παραμυθάς ή συγγραφέας;

Πιο πολύ μου έχει μείνει το τρακ. Κρυβόμουν πίσω από το «παραμυθάς» κι όπου με συνέφερε πίσω από το «συγγραφέας». Κάποια στιγμή αποφάσισα να μην κρύβομαι και ξανάγινα ο Κωστής.

Ένα ποίημα-παραμύθι θα ξεκινούσε κάπως έτσι:

Δεν υπάρχει συνταγή. Ας ξεκινήσει όπως αυτό θέλει, φτάνει να μας παραμυθιάσει όλους.