Ο μεγάλος ζωγράφος, που είχε σαν σύνθημα το ότι τα καλύτερα λέγονται με τη σιωπή, σώπασε για πάντα και έφυγε για το μεγάλο ταξίδι, αφήνοντας πίσω του όμως ένα τεράστιο έργο. Περισσότεροι από 18.000 πίνακες, φιλοτεχνημένοι από τον ίδιο, μαρτυρούν ότι ο σιωπηλός για τον κόσμο καλλιτέχνης, δεν ήταν παρά ένας άνθρωπος γεμάτος με ανησυχίες και ευαισθησίες.

Γεννημένος το 1933 στην Αθήνα και μεγαλωμένος στη Φλώρινα, πέρασε πρώτος στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και μαθήτευσε πλάι στον Γιάννη Μόραλη. Από το 1963 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, εργάστηκε σκληρά και γνώρισε τεράστια αναγνώριση. Δουλειές του παρουσιάστηκαν σε διεθνούς φήμης γκαλερί και σε ιδρύματα του εξωτερικού. Το 1991 ο Δήμος Θεσσαλονίκης τίμησε τη τριαντάχρονη προσφορά του στις τέχνες, με μια ατομική έκθεση στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο.

Εκτός όμως από τη μεγάλη προσφορά του στη ζωγραφική, ο Κώστας Λούστας, άφησε πίσω του και σπουδαία γραφτά, όπως λογοτεχνικά κείμενα, ποιήματα... “τους λογοτεχνικούς του πίνακες” όπως είχε πει. Στο βιβλίο του Εκατό και πλέον δακτυλίδια για πρίγκηπες, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS, καταθέτει ο ίδιος, σε πρώτο πρόσωπο, θύμησες, βιώματα, εικόνες από τα παιδικά του χρόνια και άλλες ψηφίδες του ψηφιδωτού της ζωής του. Το βιβλίο έχει τεράστιο ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς ότι σε πολύ μικρή ηλικία η μητέρα του τον εγκατέλειψε και μεγάλωσε με τον πατέρα του στα παγκάκια της Αθήνας, στην απόλυτη εξαθλίωση. Παρόλα αυτά κατάφερε να μιλάει σήμερα για το έργο του, όχι μόνο όλη η Ελλάδα, αλλά όλος ο κόσμος. Καλό ταξίδι...

Διαβάστε ένα μικρό απόσπασμα, με μεγάλα νοήματα από το βιβλίο του:

Αν είναι αυτό που υποψιάζομαι... σας λέω πως όλοι –με τον δικό μας τρόπο– είμεθα ποιητές!... θέλοντας και μη!... Όχι μόνον επειδή είμαστε παιδιά ενός Θεού Μεγίστου –και άρα, τα έργα Του αποκλείεται να μην είναι όσια ή περίτεχνα– αλλά, μόνον επειδή... πανέξυπνα αποφύγαμε να το αναγράψουμε στις ταυτότητες λ.χ.: “Επάγγελμα ποιητής...” Γιατί όμως; “Πόσες” δουλειές κάνουν τα κατά συνθήκην; Έχω δει “ταυτότητες” που γράφαν δίπλα στο επάγγελμα, “αρτοποιός” και είναι ακριβώς το ίδιο με το “ποιητής!...” Φούρναρης” όμως που δεν κλαίει από ευγνωμοσύνη την ώρα που ζυμώνει το αλεύρι, όταν φουρνίζει και όταν ξεφουρνίζει το ψωμί, δεν είναι ποιητής... άρα ούτε φουρνάρης... Γιατρός που δεν κοιτάει τον ουρανό ώρα πολλή, επειδή έσωσε άλλον έναν άνθρωπο, δεν είναι γιατρός, άρα ούτε ποιητής... Γεωργός που δεν προσεύχεται την ώρα που αχνίζει το φρεσκοοργωμένο του χωράφι, δεν είναι ποιητής... άρα ούτε γεωργός... (“Πόσα” είναι αυτά που δεν ξέρουμε;...) ”Ποιο” είναι τ’ ωραιότερο λουλούδι; ρώτησε ο Βοτανικός, την έμπειρη γλάστρα!... Ο πανσές, τα ρείκια ή ο ροδανθός; (Δεν ήξερε!!!) “Το στάχυ και η αγριοπαπαρούνα”, φώναξαν ο αποτρελαμένος κορυδαλλός, ο άνεμος ο δυτικός του Αυγούστου, και η ξαφνική βροχή, που μόλις πέρασαν από πάνω τους! “Ποιος” ήξερε καλύτερα απ’ όλους; Κρατάμε λοιπόν την αθώα μας πονηριά, να είμαστε υπόχρεοι μόνον σε ό,τι αφορά το νόημα της ζωής!... απέχοντας από κάθε είδους “χειραφέτηση” των ισχυρών, και των εξειδικευμένων της παραποίησης πάσης αλήθειας... Φίλοι μου, ζούμε σε μια εποχή, μπερδεμένη επίτηδες... από κάτι... ψιλοεπιτήδειους... που θέλουν να ξεχάσουμε την προ-καταβολική μας ιδιότητα, να είμαστε ποιητές... άρα και άνθρωποι!... Θέλουν –λέει– να μην ταλαιπωρούμεθα... με τα ουσιώδη (εν ανεπαρκεία πλέον...) και να πνιγούμε στα επουσιώδη της αοριστίας... παραλλάσσοντας τον εξανθρωπισμό μας σ’ ένα οποιοδήποτε εξάρτημα της ηλεκτρονικής... που παράγει χρόνο... παράγει ευκολία... ή χρήμα... παράγει όμως και λήθη... που σκοτώνει... Σκοτώνει μνήμες... παλιές μουσικές... άρα κάθε είδους μελλοντικές ελευθερίες... που συνιστούν την άλυσο της Ιστορίας και της υπάρξεως μας!... (Προσοχή λοιπόν... μεγάλη!...)

Σας ευχαριστώ!

 

Κωστάκης Θ. Λούστας ο ΙΙΙ

(Ο της Πελαγονίας)

Θεσσαλονίκη, 8-10-2004