Ο Bob Dylan, μια από τις πιο θρυλικές μορφές της παγκόσμιας μουσικής, έρχεται και πάλι στην Ελλάδα. Το κοινό της Θεσσαλονίκης θα έχει την τύχη να τον απολαύσει στο λιμάνι στις 22 Ιουνίου, ενώ στην Αθήνα θα εμφανιστεί ακριβώς την επόμενη μέρα, στις 23 Ιουνίου, στο Terra Vibe.

Λίγο πριν από τις συναυλίες πολλοί μουσικόφιλοι ακούνε ξανά και ξανά παλιά και νέα τραγούδια, βλέπουν σχετικές ταινίες και βίντεο και ξαναφέρνουν στο νου εικόνες της ζωής τους απόλυτα συνυφασμένες με τα κομμάτια. Στην περίπτωση του “τροβαδούρου του εικοστού αιώνα” όλα αυτά έχουν νόημα. Έχει όμως μεγάλο ενδιαφέρον να χαθεί κανείς στους στίχους του και συγκεκριμένα στην ειδική έκδοση των εκδόσεων IANOS Ο ΜΕΛΩΔΟΣ, η οποία περιλαμβάνει τους στίχους του από το 1962 έως το 2001, σε μετάφραση και επίμετρο του Γιώργου – Ίκαρου Μπαμπασάκη.

Ο Bob Dylan έχει χαρακτηριστεί ως επαναστάτης, τραγουδιστής της εργατικής τάξης, προφήτης, προδότης και ποιητής. Διαβάζοντας τους στίχους του λοιπόν, θυμηθήκαμε και πάλι ένα κομμάτι που συνοψίζει δίκαια τα περισσότερα από τα προσωνυμία που του έχουν αποδοθεί:

 

Let me die in my footsteps

(Περπατώντας θε' ν' αφήσω την Εσχάτη μου την Πνοή)

Ούτε που θέλω να βρεθώ κάτω από το χώμα

Κάποιος μου λέει πως ο θάνατος σιμώνει πάλι

Όχι, θέλω, αν είναι να πεθάνω, να φύγω μ' όρθιο το σώμα

Στον τάφο μου να πάω με ψηλά το κεφάλι

Περπατώντας θε' ν' αφήσω την έσχατή μου την πνοή

Προτού βρεθώ για τα καλά κάτω απ' τη γη

 

Όλο μιλάν για πόλεμο και για πολέμους που έχουν γίνει

Το νόημα χάθηκε της ζωής σε μια δεινή δίνη

Και κάποιοι λένε πως το τέλος πλησιάζει

Αντί να θάλλει η ζωή, ο θάνατος καλπάζει

Περπατώντας θε' ν' αφήσω την εσχάτη μου την πνοή

Προτού βρεθώ για τα καλά κάτω απ' τη γη

 

Πάντα υπάρχουν αυτοί του φόβου οι τελάληδες

Πάντα υπάρχουν πολεμοκάπηλοι και επαγγελματίες μακελάρηδες

Έχω διαβάσει τις δηλώσεις τους και δεν έχω πει μια λέξη

Αλλά τώρα, ω Θεέ μου, άκου τη φτωχή φωνή μου

Πριν να φέξει

Άκου, περπατώντας θε' ν' αφήσω την εσχάτη μου την πνοή

Προτού βρεθώ για τα καλά κάτω απ' τη γη

 

Όλα θα τ' αγόραζα και θ' άλλαζα τα πάντα

Θα πέταγα όλα τα όπλα και τ' άρματα στης θάλασσας το νερό

Γιατί της ιστορίας τα λάθη είναι φοβερά

Ω, περπατώντας θε' ν' αφήσω την εσχάτη μου την πνοή

Προτού βρεθώ για τα καλά κάτω απ' τη γη

 

Άσ' τε με να πιω από τις πηγές τις δροσερές απάνω στα βουνά

Και τ' άρωμα των αγριολούλουδων στο αίμα μου να κυλήσει

Άσ' τε με να πλαγιάσω σε λιβάδια χλωερά

Με το φίλο και αδελφό μου να βαδίσω στη μεγάλη δημοσιά

Πριν ο ήλιος για πάντα δύσει

Ναι, περπατώντας θε' ν' αφήσω την εσχάτη μου την πνοή

Προτού βρεθώ για τα καλά κάτω απ' τη γη

 

Έξω να βγεις στην εξοχή, κει που ο ήλιος σμίγει με τη γη

Τους κρατήρες να δεις και τα φαράγγια, τους λόφους

Τις πεδιάδες

Της Νεβάδα, του Αϊντάχο, της Αριζόνας, τα παιδιά

Και τις μανάδες

Ό,τι αντικρίσεις κι ό,τι αισθανθείς, ασ' το να σου γλυκάνει την ψυχή

Και τότε περπατώντας θε' ν' αφήσεις την ύστατή σου την πνοή

Προτού βρεθώ για τα καλά κάτω απ' τη γη