x
NEW IANOS E-SHOP
return to new ianos.gr
 
 

Μιλώντας με τον Μισέλ Φάις για το Παγκάκι του κανένα.

Της Δήμητρας Νικολάου

Ζητήσαμε από τον Μισέλ Φάις, συγγραφέα του βιβλίου Το παγκάκι του κανένα - Παραμιλητό της Αθήνας που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη, να μας μιλήσει για το βιβλίο του χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από τους θεατρικούς διαλόγους που ο ίδιος έγραψε για την ομώνυμη θεατρική παράσταση που ανέβηκε στο 104 στο Γκάζι.

Μισέλ Φάις:

Να πω προκαταβολικά ότι η απομόνωση φράσεων από ένα τόσο πυρετώδες κείμενο δεν είναι εφικτή, επίσης το να βγαίνεις έξω από το ασθματικό τέμπο του κειμένου και να ερμηνεύεις μάλλον συσκοτίζει παρά ξεκαθαρίζει, τέλος το έργο ως σκοτεινή κωμωδία που είναι παίζει με τις αμφισημίες και τις αποχρώσεις εικόνων, σκέψεων, αισθημάτων.

Το μόνο που μπορώ να πω αθροιστικά είναι ότι πρόκειται για ένα κείμενο που διασταυρώνει τρεις βασικές εμμονές μου: την πεζοπορία, την λαθροακρόαση και τη φωτογραφία. Αυτά τα τρία νήματα πλέκονται στην παρτιτούρα της στιχομυθίας και στην παραμιλητική ρυθμολογία της.”

Ο Μισέλ Φάις σχολιάζει...

Περί θέασης του κόσμου...

 “Βλέπουμε αυτό που βλέπουμε ή βλέπουμε αυτό που είμαστε;” 

 O σπασμένος καθρέφτης του εαυτού και του κόσμου. Ψυχές χαμένες στο χάος της μεγαλούπολης.

 Περί ζωής...

 “Δεν αναπνέω, αναπνέω για να με παρατηρείς... Δεν είναι ζωή αυτή.”

 Παίγνια παρατηρητικής συμπεριφοράς ως κατάσταση ασφυξίας και απομόνωσης.

 Περί ανθρώπινων συμπεριφορών...

 “Βολικό είναι να βγάζεις τον άλλο περίεργο, ιδιόρρυθμο.”

 Η κατηγοριοποίηση που σώζει (;) τον κανόνα.

 Περί μέλλοντος...

 “Ακόμα και τα ζώα στο μέλλον θα χάσουν την αρχέγονη αθωότητά τους, θα είναι ύποπτα παρατηρητικής συμπεριφοράς.”

 Καθ’ υπερβολήν παράδειγμα για το σκοτεινό έλλειμμα ανέμελων παρατηρούμενων.

 Περί παρόντος...

 “Ποτέ το εδώ δεν ήταν τόσο μακριά, τόσο αλλού.”

 Χρονικό άγχος για το ενδάθε και το επέκεινα.

Περί εποχών...

 “Πέρασαν οι εποχές που κολυμπούσαμε όλοι στα σκατά. Πέρασαν κι έφεραν τις εποχές που όλοι πέφτουμε απ' τα σύννεφα.”

 Λοξό πολιτικό σχόλιο.

 Περί πλουσίων και φτωχών...

 “Τη μέρα που οι πλούσιοι δεχτούν τον φτωχό στη βίλα τους, ο κόσμος θα τιναχτεί στον αέρα.”

 Παιδικό βλέμμα στην κοινωνική ανισότητα.

 Περί του... τι είμαστε τελικά;

 “Γίναμε ένας σωρός κανείς - ένας σωρός που ανταλλάσσει αβοήθητα βλέμματα.”

 Αίσθημα παραίτησης και αυτοεγκατάλειψης στον ανέστιο περιπατητή του αστικού τοπίου.