Η ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ

Συγγραφέας: ΕΛΙΟΤ Τ.Σ.

Εκδότης: ΙΚΑΡΟΣ

Περίληψη - Η έρημη χώρα του T.S. Eliot αποτελεί ένα από τα θεμελιακά έργα της παγκόσμιας μοντέρνας ποίησης. Στα ελληνικά εκδόθηκε το 1936 σε μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη. Η οριστική έκδοση, φροντισμένη από τον καθηγητή Γ. Π. Σαββίδη, περιλαμβάνει τη μετάφραση της Έρημης χώρας, και άλλων τριών σημαντικών ποιημάτων του T.S. Eliot: “Οι Κούφιοι Άνθρωποι (1925)”,......

Αρχική Τιμή: 15.07 €

Τιμή Web: 10.20 (Κέρδος: 4.87 €)

Άμεσα διαθέσιμο. Αποστολή εντός 1-3 εργάσιμων ημερών.

Δωρεάν μεταφορικά

Για αγορές άνω των 25 €

Δωρεάν αντικαταβολή

Για αγορές άνω των 25 €

Άμεση παράδοση

Σε όλη την Ελλάδα

ΕΛΙΟΤ Τ.Σ.

Συγγραφέας
ΕΛΙΟΤ Τ.Σ.
Γεννήθηκε στον Άγιο Λουδοβίκο του Μισούρι, στις ΗΠΑ, το 1888 από πουριτανή αριστοκρατική οικογένεια διαπρεπών επιστημόνων και ανατράφηκε με τις αρχές του παππού του που ήταν θεολόγος. Σπούδασε στην Ακαδημία Σμιθ της Μασαχουσέτης, βραβεύτηκε με χρυσό μετάλιο στα λατινικά από την Milton Academy. Σπούδασε τέσσερις γλώσσες: ελληνικά, λατινικά, γαλλικά, γερμανικά και συνάμα μεσαιωνική ιστορία, συγκριτική φιλολογία και ιστορία νεώτερης φιλοσοφίας. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα φιλοσοφίας στο Χάρβαρντ από τον Μπ. Ράσελ, το 1914 καθώς και σανσκριτική και νεώτερη ινδική φιλοσοφία. Γνώστης της γαλλικής φιλολογίας επιδόθηκε στην ποίηση. Το 1915 ο Έλιοτ εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο παραδίνοντας μαθήματα σε σχολεία και αργότερα διορίστηκε στη Lloyd' s Bank του Λονδίνου όπου εργάστηκε οχτώ χρόνια. Η ποίηση του κατατάσσεται σε πέντε περιόδους. Η πρώτη περίοδος (1909-1919) περιλαμβάνει τα ποιήματα: "Το τραγούδι της αγάπης του Άλφρεντ Προύλφροκ", "Το πορτραίτο μιας κυρίας", "Πρελούδια", κ.ά. Η δεύτερη περίοδος (1920-1925) περιλαμβάνει τα ποιήματα: "Γερόντιον", "Ιπποπόταμος", "Η έρημη χώρα", κ.ά. Στην τρίτη περίοδο ανήκουν "Οι άδειοι άνθρωποι", ενώ στην τέταρτη περίοδο (1927-1934) περιλαμβάνονται τα ποιήματα: "Το ταξίδι των Μάγων", "Ένα τραγούδι για τον Συμεών", "Animula", "Βράχος", κ.ά. Στην πέμπτη περίοδο (1935-1942) ανήκουν τα "Τέσσερα κουαρτέτα". Τα θεατρικά του έργα είναι τα "Φονικό στην εκκλησιά" ("Murder in the Cathedral"), "Sweeny Agonistes", "Κοκτέιλ πάρτυ" κ.ά. Ως δημοσιογράφος και κριτικός έδωσε αξιόλογα δείγματα. Από το 1922 που ήταν εκδότης του περιοδικού "Κριτήριον" σκοπό είχε να δημιουργήσει μια θέση για τις νέες τάσεις της λογοτεχνίας και την κριτική. Στα δοκίμια και τις μελέτες ανήκουν: "Η παράδοση και το ατομικό ταλέντο", 1919, "Η χρήση της ποίησης και η χρήση της κριτικής", 1933, "Σημειώσεις για τον ορισμό της κουλτούρας", 1948, "Ποίηση και δράμα", 1951, κ.ά. Το 1948 τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1965.

Περίληψη

Η έρημη χώρα του T.S. Eliot αποτελεί ένα από τα θεμελιακά έργα της παγκόσμιας μοντέρνας ποίησης. Στα ελληνικά εκδόθηκε το 1936 σε μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη. Η οριστική έκδοση, φροντισμένη από τον καθηγητή Γ. Π. Σαββίδη, περιλαμβάνει τη μετάφραση της Έρημης χώρας, και άλλων τριών σημαντικών ποιημάτων του T.S. Eliot: “Οι Κούφιοι Άνθρωποι (1925)”, “Μαρίνα (1930)” και “Δυσκολίες Πολιτευομένου (1932)”. Η έκδοση συμπληρώνεται από εκτενή προλεγόμενα και αναλυτικά σχόλια του Σεφέρη, που συγκροτούν μια υποδειγματική «μύηση» του αναγνώστη στην ποιητική και στην ποίηση του Eliot.

Πληροφορίες προϊόντος

  • SKU:
    0020276
  • ISBN:
    978-960-7721-13-6
  • ISBN2:
    9789607721136
  • Γλώσσα:
    Ελληνικά
  • Εκδότης:
    ΙΚΑΡΟΣ
  • Συγγραφέας:
    ΕΛΙΟΤ Τ.Σ.
  • Μεταφραστής:
    ΣΕΦΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
  • Έτος κυκλοφορίας:
    1997
  • Σελίδες:
    181
  • Διαστάσεις:
    15x21
  • Βάρος:
    0.2800 kg
  • Χώρα:
    ΑΜΕΡΙΚΗ

Αξιολογήσεις

ΕΛΙΟΤ:Review by ΣΙΜΟΣ
Η 'Έρημη Χώρα' του Thomas Eliot, συνιστά ένα ποίημα-σταθμό στη θεμελίωση του μοντερνισμού στην ποίηση, εκεί όπου ο ποιητής επι-φέρει μία 'ανέστια' γλώσσα που επιζητεί 'καταφύγιο', επανεπινοεί τους συμβολισμούς της απεύθυνσης στον χρόνο της εκ-ζήτησης, οικειοποιούμενος παράλληλα τις εκφάνσεις της 'διείσδυσης' στο γίγνεσθαι των φανερών και κεκαλυμμένων αντιθέσεων, στη στιγμή του ρητού θανάτου..
Η Ελιοτική ποιητική γλώσσα δοκιμάζεται διαρκώς στα πεδία & στις όψεις της ανθρωπινότητας & της ανθρώπινης πράξης, συν-διαλέγεται με τους χρόνους της 'μύησης' σε πρωταρχικές κυκλικές κινήσεις, εγγράφοντας τα χαρακτηριστικά της αρχής ως επίγνωση και ως επίκληση: «Απρίλης είναι ο σκληρότατος μήνας, γεννώντας Πασχαλιές μέσ' απ' την νεκρή γη, σμίγοντας Θύμηση κι επιθυμία, σαλεύοντας Ρίζες νωθρές με την βροχή της άνοιξης».
Η εκκίνηση της 'Έρημης Χώρας'' καθίσταται εφικτή διαμέσου της ποιητικής ανα-σύνθεσης ενός μήνα μεταβολών, επιτελεί και επιτελείται στην έκφραση-φανέρωση και στον 'δοτικό' υπαινιγμό, προσδιορίζοντας την ίδια στιγμή τον Απρίλιο των συνυφάνσεων: ''Θύμηση κι επιθυμία'', 'χάος' και τάξη, πραγματικότητα και φαντασιακή κατασκευή του σημαίνοντος: 'γέννηση' από την μήτρα του περίτεχνα ηδονοβλεπτικού..
Ο Απρίλιος, μήνας μεταιχμιακός, αναπαρίσταται εντατικά, αξιώνοντας την μνήμη που επιτελείται στο παρόν, την ιδιαίτερη 'ευφορία' της επελαύνουσας μαρτυρίας: μεταξύ ρητού και άρρητου, ο Απρίλιος των εγκάρσιων αφηγήσεων..
Διαχωρίζοντας την ποιητική του συλλογή σε πέντε ενότητες, ο Thomas Eliot προσεγγίζει την θυμηδία που προκαλεί ένας φόβος καθημερινός και διάστικτος, τις 'ερειπιώσεις' της καθημερινής φοράς της μνήμης, φέροντας υποκείμενα που επι-ζητούν να ξεφύγουν από τον 'κλοιό' των βλεμμάτων, και, συγκροτώντας τα κατοπτρικά είδωλα της βαρύνουσας αίσθησης του χώρου, εκεί όπου η γυναίκα-τομή, η γυναίκα-σώμα, η γυναίκα-μνήμη & λήθη αντικρίζει την οριακή αμφισημία της θέσης, την 'πυρετική' και όμως λιτή ερωτική σημαίνουσα έγκλιση-απόκλιση, την επιβεβαιωτική 'προδοσία': «Γυρνά και ρίχνει μια ματιά εκείνη στον καθρέπτη, Νιώθοντας μόλις ότι ο εραστής της έφυγε. Το μυαλό της επιτρέπει μια μισοσχηματισμένη σκέψη: ''Λοιπόν τώρα έγινε κι αυτό: καλά που έχει περάσει».
Σε ένα ποιητικό πράττειν πρισματικών και πολυ-πρισματικών αναφορών, ο ποιητής εγκολπώνεται τους όρους της ανθρώπινης συμβίωσης & φθοράς, εντός μίας 'Έρημης Χώρας' μνημειωδών αναφορών, εκ-ταφής των 'αδόκητων' νεκρών, ανασημασιοδότησης της εποχής της προσμονής ή της εποχής των μεταβάσεων που δια-κρατούν το σημαίνον για να το αποδώσουν σε μία ανατρεπτική φθορά και αξίωση: ''καλά που έχει περάσει'' ωσάν γυναίκα-οδοδείκτης μίας χαμηλόφωνης δυνατότητας 'επικοινωνίας' με την ηθελημένη φυγή από την εξιδανίκευση..
Εντός αυτής της 'Έρημης Χώρας' της βοής και των πιθανοτήτων, της αναπαράστασης μίας δόκιμης όσο και αδόκιμης ανθρωπινότητας, της γλώσσας που ανταλλάζεται με τις διάστικτες φωνές, 'δοκιμάζονται' τα όρια της αναγνώρισης, εκεί όπου, σε αυτή την αναπαριστάμενη 'Χώρα' με και δίχως όνομα παρά 'σάρκα', διαβαίνουν τα φάσματα-φαντάσματα μίας άλλης & της τωρινής εποχής, παράλληλα με τις 'κινήσεις' του συμβολικού, τις επάλληλες διερωτήσεις για τους όρους συγκρότησης της 'Πόλης': Ποια είναι η ειρωνεία του φαντάσματος; Η επενέργεια του στο χώρο και στο χρόνο; Η παρουσία του σε μία ιστορική εποχή; Η αναπαράσταση του δίπλα σε σωρούς από 'θριάμβους'; Η Φροϋδική 'ανοικειότητα' του με την γλώσσα που διαμεσολαβεί εντάσεις; Η Ελιοτική ποιητικότητα, μέσα από αντιθετικές διαδρομές, ελικοειδείς 'εκλάμψεις', ενσωματώνει και 'συγκεντρώνει' την γλώσσα των απευθύνσεων, την γλώσσα που λειτουργεί ως ενέργημα θέσεων μέσα σε μία 'Έρημη Χώρα' που συγκροτείται ιδιαίτερα, που σημαίνει πέρα από τις σημάνσεις της, που δύναται να αναφερθεί & αναφέρει ωσάν 'αστρικά σώματα' της 'Αποκάλυψης' του Ιωάννη, νοηματοδοτώντας τις ενοράσεις του ανθρώπινου πολιτισμού, την γνώση που ανακύπτει από την εννοιολόγηση της ατομικής αγωνίας προ της ποίησης-'ειδώλου'.
Ποιο είναι το φάσμα; «Ποιος είναι ο τρίτος που βαδίζει πάντα πλάι σου; Όταν μετρώ υπάρχουν μόνο εσύ κι εγώ μαζί Μα όταν κοιτάζω εμπρός τον άσπρο δρόμο Υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που βαδίζει πλάι σου Γλιστρώντας τυλιγμένος καστανό μανδύα, κουκουλωμένος Δεν ξέρω αν άντρας είναι ή γυναίκα- Μα εκείνος 'κει ποιος είναι απ' τ' άλλο πλάι σου;».
Η 'Έρημη Χώρα' αναπαράγει αυτό που δεν υπάρχει ως 'διαφορική' παρουσία, ανα-καλώντας βίους και θανάτους που προστίθενται στο πλαίσιο της 'κουλτούρας' της χρεωστικής αναφοράς, σημαίνοντας καθημερινούς 'Μυστικούς Δείπνους' φανερών ανθρώπινων υποκειμένων..
Η ποιητική συλλογή ενσκήπτει στο πεδίο των μετατοπίσεων ενέργειας, προθέσεων & τόπων: από τον τόπο το αίμα και η εμβάθυνση.. Όπως αναφέρει ο Σάββας Μιχαήλ, «μεταξύ, όμως, των καταστροφών, η πληγή αυτή στη ρίζα του εαυτού ανοίγει στην προσδοκία και σε μια υπόσχεση».
Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή του Αμερικάνου με Βρετανική υπηκοότητα ποιητή, ''ανοίγεται'' και στη θέαση από το ύψος της επίγνωσης.. Ο Έλιοτ, αναπτύσσει την ποίηση του, «με μια σοβαρότητα σχεδόν ιερατική και μειδιώσα, με αληθινή τόλμη στο στοχασμό, δηλαδή στο έσωθεν γέλιο», για να παραπέμψουμε στον Ζενέ.
Η κάθε λέξη εγγράφεται ως 'διάβημα' τριβής, 'κίνηση' συστηματικής αναφοράς του 'δεδικασμένου', φέρνοντας τον ποιητή στο γίγνεσθαι των επίκτητων εντυπώσεων. Ο ποιητής γνωρίζει πως να μην δηλώσει 'αθώος του αίματος', σε μία 'Έρημη Χώρα' διασκορπισμένων αισθητικών, λογικής & αίματος, «έχει τρομερή υπομονή ως ότου έρθει ξανά η ώρα του». (Αλμπέρ Καμί). Αναφέροντας την τομή του ορίου, ο ποιητής αναπέμπει σε ένα πεδίο πραγματοποίησης τελετουργικών πρακτικών υπενθύμισης της ευρύτητας της ωφέλειας αλλά και της αφέλειας, εγγράφοντας θανάτους που προσδιορίζουν εκ νέου την 'ασφάλεια' της λέξης και της ίδιας της ποίησης.. Σε μία μείζονα ποιητική στιγμή-τομή, ο Έλιοτ καταθέτει την 'Έρημη Χώρα' των διασταυρούμενων και μη προθέσεων, 'παραβιάζοντα' τις ανοιχτές θύρες ενός ιδιαίτερου σαρκασμού που αναμιγνύεται με την υπενθύμιση του απλά ελάσσονος που δύναται να υποκρύπτει η μείζονα ποίηση, η ποίηση των σωματικών των ένσαρκων αποδόσεων.. Η 'Έρημη Χώρα' εγκολπώνεται τα συμβάντα της, διάστικτης από 'πληγές', 'Πόλης', του μοντερνισμού που αρθρώνει τον λεπτό ορθολογισμό..
(Αναρτήθηκε στις 11/1/2018)
Βαθμολογία