...αναζητώντας αλήθειες!

* της Χριστίνας Ξάνθη

 

"Έλα να πούμε ψέματα, ένα σακί γιομάτο, φόρτωσα έναν μπόντικα σαράντα κολοκύθια, κι απάνου στα καπούλια του ένα σακί ρεβίθια" λέει ένα σκωπτικό τρίστιχο για την πρωταπριλιά και με αυτό η πολυβραβευμένη συγγραφέας Μάρω Δούκα μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι ανάμεσα στο μύθο και την ιστορία.

Στο τρίτο μέρος της άτυπη τριλογίας που ξεκίνησε 10 ολόκληρα χρόνια πριν -το 2004 με το Αθώοι και Φταίχτες και το 2010 με το βιβλίο Το δίκιο είναι ζόρικο πολυ- η συγγραφέας προσπαθεί και πάλι να μας μεταφέρει μέσω του παρόντος στην Κρήτη του εμφυλίου πολέμου… Επιχειρεί και το καταφέρνει να μας κάνει κοινωνούς των γεγονότων της εποχής εκείνης χωρίς να εξωραΐζει καταστάσεις, χωρίς να γεμίζει τα όποια ιστορικά "κενά" με μυθοπλασίες, όπως συμβαίνει συνήθως! Μέσα από αφηγήσεις που μπλέκονται μεταξύ τους και περιπλέκονται, η συγγραφέας εστιάζει στον άνθρωπο. Στον άνθρωπο εκείνο που συνομιλεί με το παρελθόν, και καταφέρνει να βρει την επαφή με το παρόν επιχειρώντας να λύσει τα δικά του ερωτηματικά.

Η Ελεονόρα, ο Πανάρης, η Αναστασία και ο Ιδομενέας είναι οι τέσσερις αφηγητές και αφηγημένοι που ο καθένας με τον προσωπικό του ‘’οδηγό’’ αναμοχλεύει το παρελθόν των Χανίων του 20ού αιώνα μέσα από τα μάτια της αστικής του οικογένειας και προσπαθεί να γράψει την τελευταία λέξη της ιστορίας.

Τελευταία λέξη όμως δεν θα υπάρξει ούτε και σε αυτό το μυθιστόρημα, όπως δεν υπήρξε ούτε στα προηγούμενα δύο. Η αφήγηση μένει "ανοικτή", χωρίς τέλος, αφήνοντας στον αναγνώστη το περιθώριο και την ευχέρεια να αποδομήσει όσα εισέπραξε και  να αποδώσει το δίκαιο και το άδικο, να ερμηνεύσει τις συμπεριφορές και τα γεγονότα και να συμπληρώσει το παζλ των χαμένων κομματιών της ιστορίας.

Το Έλα να πούμε ψέματα αδιαμφισβήτητα αποτελεί ένα αισιόδοξο έναυσμα για να αντιμετωπίσουμε τη σκληρή επικαιρότητα που ζούμε κοιτώντας την κατάματα, απορρίπτοντας φοβίες και δίνοντας τη δυνατότητα στην κοινωνία να αλλάξει με την ελπίδα ενός καλύτερου αύριο.

Εσύ θα μείνεις αμέτοχος σε αυτό;