Ο Τζάστιν Τόρρες, νεαρός στην ηλικία συγγραφέας από την Αμερική, με το Εμείς τα θηρία από τις εκδόσεις Πατάκη, αποδεικνύει πόσο δυνατά έχει μπει το νέο αίμα στη λογοτεχνία. Πρόκειται για ένα δυνατό μυθιστόρημα, που θίγει με μοναδική δεξιοτεχνία καίρια ζητήματα που αφορούν στην οικογένεια, στους καταπιεστικούς με πολλούς τρόπους δεσμούς που αναπτύσσονται μεταξύ των μελών και στην άχαρη αρκετές φορές ενηλικίωση, η οποία είναι γεμάτη με συνειδητοποιήσεις, βάρη και ψυχολογική καταπίεση.

Στο βιβλίο παρακολουθούμε τρία αδέλφια, που διασχίζουν την παιδική τους ηλικία, λιώνοντας ντομάτες ο ένας επάνω στον άλλο, φτιάχνοντας αετούς από σακούλες σκουπιδιών, τρέχοντας να κρυφτούν όταν οι γονείς τους τσακώνονται και περπατώντας στις μύτες των ποδιών μέσα στο σπίτι όταν η μητέρα τους κοιμάται ύστερα από τη βραδινή βάρδια στη δουλειά της. Ο μπαμπάς και η μαμά είναι από το Μπρούκλυν –εκείνος Πορτορικανός, εκείνη λευκή– και η αγάπη τους είναι μια σοβαρή και επικίνδυνη υπόθεση που δένει και διαλύει επανειλημμένα την οικογένεια.

Η ζωή σε αυτό το σπιτικό είναι σκληρή, πλήρης ενδιαφέροντος, χαώδης, σπαραξικάρδια και γεμάτη από την ευφορία του να ανήκει ο ένας απόλυτα στον άλλο. Αυτό το μυθιστόρημα, ξεκινώντας από την έντονη οικογενειακή ενότητα που περιβάλλει ένα παιδί, περνώντας από την ανθεκτικότητα και μονιμότητα των αδελφικών δεσμών και καταλήγοντας στη βαθιά αποξένωση που νιώθει καθώς αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του μέσα στον κόσμο, αναβιώνει την ιστορία της ενηλικίωσης με τρόπο συγκλονιστικό σαν αιφνίδια γροθιά στο στομάχι. Στο τέλος μας αφήνει με την υπόμνηση ότι την τρέλα μας την προκαλεί και συνάμα την ανακουφίζει η οικογένεια καθενός, καθώς και ότι μπορεί αυτό που είμαστε να μη συμφιλιωθεί ποτέ με αυτό που βλέπουν σ’ εμάς τα αγαπημένα μας πρόσωπα ή με αυτό που θέλουμε εμείς να είμαστε γι’ αυτά.