Μια διαφορετική συνέντευξη από μία συγγραφέα που ζει σε ένα παραμυθένιο κόσμο παρέα με δράκους, νεράιδες και ξωτικά.

Της Ιωάννας Βλαχογιώργου


Είμαι μια παραμυθού...

… που, σαν παιδί, δεν άκουσε ποτέ παραμύθια. Μια παραμυθού που άργησε να βρει και, κυρίως, να αποδεχτεί τον εαυτό της. Μια παραμυθού που θέλει να πειραματίζεται με άλλες τέχνες. Μια παραμυθού που πιστεύει ότι αφήγηση είναι οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί -παραμύθια της προφορικής παράδοσης, κείμενα από τη λογοτεχνία, όνειρα, τραγούδια.

Όταν αφηγούμαι μπροστά στα έκπληκτα μάτια των παιδιών...

… είμαι πιο έκπληκτη απ’ αυτά, γιατί βλέπω στα μάτια τους τις ίδιες τις ιστορίες. Τότε συνειδητοποιώ τη δύναμη που έχουν τα παραμύθια στις ψυχές. Όταν αυτό συμβαίνει και με το (δύσκολο) ενήλικο κοινό, νιώθω ότι ίσως τελικά  μπορώ ν’ αλλάξω τον κόσμο.

Από τα γαλλικά στα ελληνικά...

… γνωρίζω καινούριους κόσμους, παιδεύομαι από τις λέξεις και μαθαίνω ν’ αγαπάω περισσότερο τη νύχτα -αν και είμαι πρωινός τύπος, μεταφράζω πάντα παρέα με το φεγγάρι.

Το παιδικό βιβλίο βρίσκεται σε κατάσταση...

… «κατηγοριοποίησης». Εγώ θέλω να δω περισσότερα «ανένταχτα» βιβλία, που να μην εντάσσονται σε «σειρές» και να μην έχουν ηλικιακό περιορισμό, βιβλία με ιδιαίτερη αισθητική. Τα αγαπημένα μου βιβλία είναι αυτά που διαβάζονται από μικρούς, μεσαίους και μεγάλους.

Θυμώνω με τους γονείς που...

… ντρέπονται να πουν ιστορίες (αληθινές και ψεύτικες) στα παιδιά τους και που τους κλέβουν τον αυθορμητισμό.

Συγκινούμαι όταν...

… σκέφτομαι ότι μια μεγάλη δυσκολία μπορεί να φέρει, καιρό μετά, μια ακόμα μεγαλύτερη χαρά. Κι αυτό το  αποδεικνύει η ίδια η ζωή.

Όταν βραβεύτηκα ένιωσα...

… ότι η ιστορία που έγραψα μίλησε και σε άλλους. Μέχρι τότε πίστευα ότι γράφω μόνο για μένα, γι’ αυτό δυσκολεύτηκα (και δυσκολεύομαι ακόμα) να αποδεχθώ την ιδιότητα «συγγραφέας». Ήμουν και θα είμαι πάντα αυτή που προτιμάει να λέει ιστορίες με το στόμα και την καρδιά.

Ο λαστιχένιος κίτρινος δράκος από το βιβλίο μου Μια μέρα που έγινε νύχτα...

… έπεσε από τον ουρανό στα πόδια μου. Η ιστορία γράφτηκε μέσα σε λίγες ώρες, σχεδόν με αυτόματη γραφή. Αν κάποιος θέλει να με γνωρίσει ή να με καταλάβει, μπορεί απλώς να τη διαβάσει. Ο λαστιχένιος κίτρινος δράκος είμαι εγώ. Αλλά και πολλοί άλλοι.

Η ευτυχία πηγάζει...

… από μια πράσινη πέτρα στο δάχτυλό μου, ένα λουλούδι που αντιστέκεται στο χαμό του, το μυστικό καταφύγιο, περπατήματα με πρόσωπα αγαπημένα, ένα παιδί - νεραϊδάκι, ένα λαχταριστό γλυκό, ένα ταξίδι στην πλατεία των θαυμάτων.

Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι...

… παράξενα πράγματα. Μόλις χθες, ονειρεύτηκα την ενήλικη Κοκκινοσκουφίτσα να πετάει πάνω από τις στέγες των σπιτιών σαν ηρωίδα του Chagall. 

 
: Άγνωστο
: Άγνωστο