Αγαπησιάρικη η σχέση μου με τον Ιανό, αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν ο Νίκος Καρατζάς το 2004 και η Άσπα Χασιώτη, τότε επιμελήτρια του Ιανού, που αποφάσισαν να με «εκδώσουν» στον τόμο διηγημάτων Καθρέφτες θαμποί. Τέσσερις ιστορίες και μια αληθινή, που βγήκε ροζ, χαριτωμένος και καλαίσθητος στη σειρά Μικρός ΙΑΝΟΣ.

Κομβική στιγμή στη ζωή μου και το δώρο θεόσταλτο, που μου άνοιξε καινούργια μονοπάτια και μου πρόσφερε απασχόληση, νόημα και μπούσουλα στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μπορείτε να φανταστείτε τι σήμαινε για μένα να δω ένα πρωί, Μάρτιος ήταν, μου φαίνεται, την αριστερή βιτρίνα στην Αριστοτέλους, διακοσμημένη διά χειρός Κατερίνας Δανιηλίδου, να «ροζίζει» από τους πολλούς «καθρέφτες» κάτω από έναν αληθινό, παλιομοδίτικο, θαμπό από την πολυκαιρία, με κορνίζα βαριά, χρυσοποίκιλτη, την οποία η κοπέλα είχε κουβαλήσει από το σπίτι της και την είχε τοποθετήσει με αφορμή τον τίτλο του βιβλίου.

Μετά ακολούθησαν τα άλλα, Το διαμαντένιο Άλφα και Η ανάσα στο σβέρκο από τις εκδόσεις Ψυχογιός, δυνατά μυθιστορήματα, με δραματική ένταση και ήρωες γήινους με λάθη και πάθη.

Στο Διαμαντένιο Άλφα, που μόλις επανεκδόθηκε, ο μυθιστορηματικός φακός εστιάζει στις εφτά πρωταγωνίστριες, μέλη της ίδιας οικογένειας, σ’ ένα διάστημα 150 χρόνων, και στην αφηγήτρια, την τελευταία της γενιάς της, που ανεβαίνει στη σκηνή της ζωής της κυκλωμένη από ανεμοστρόβιλους, τυφώνες, καταιγίδες και αστροπελέκια και γίνεται αλεξικέραυνο για όλα τα καιρικά φαινόμενα που μαίνονται μέσα στην οικογένεια. Εκείνη είναι που δίνει το βήμα στις γυναίκες της οικογένειάς της οι οποίες έζησαν πριν από την ίδια να μιλήσουν για τις πράξεις τους και τις αιτίες που τις προκάλεσαν, εκείνη ιχνηλατεί τις συμπεριφορές τους, προσπαθεί να βρει απαντήσεις, καθώς αποτελούν δικά της κομμάτια που εξακολουθούν να παλεύουν ανειρήνευτα μέσα της.

Ήταν απόρροια κληρονομημένων γονιδίων της γενιάς και του φύλου τους οι συμπεριφορές αυτές, ήταν τρόπος αντίδρασης στην αντρική σωματική και ψυχική βία που ασκήθηκε πάνω τους, ήταν ο σκοτεινός ψυχισμός τους και o ανεξέλεγκτoς ερωτισμός τους; Τι απ’ όλα;

Οι γυναίκες στο Διαμαντένιο Άλφα, με φόντο τους Βαλκανικούς πολέμους, τον Α΄ Παγκόσμιο, τα δραματικά γεγονότα του Μεσοπολέμου, τη Δικτατορία του Μεταξά, τη δίνη της Κατοχής, της Αντίστασης και του Εμφυλίου, τη μετεμφυλιακή Ελλάδα και τη Δικτατορία του ’67, κινούνται, πάσχουν, επωφελούνται από τις συγκυρίες, αναδεικνύονται ή καταστρέφονται. Αναγκάστηκαν να δράσουν και το έκαναν με όποιον τρόπο μπορούσαν. Με υποταγή, με εξάρτηση, με ερωτισμό, με θηλυκότητα. Καμιά φορά και με εκδίκηση. Με δόλο και υπολογισμό. Παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους, υποκινούν, διεκδικούν και υποδαυλίζουν, ουσιαστικά, όμως, παραμένουν έρμαια της οικογενειακής τους κληρονομιάς, των κριμάτων που η μια γενιά κληροδοτεί στην άλλη.  

Οχτώ γυναίκες, οχτώ ζωές συγκλονιστικές, καθεμιά με φορτία δυσβάσταχτα από ανομήματα, από παράφορους εξοντωτικούς έρωτες που πυρπολούν και αφανίζουν, από μυστικά και ψέματα τόσο τρομερά, που όταν αποκαλύπτονται, χαράζουν αμετάκλητα τη ζωή των ηρώων.

Η ζωή καθεμιάς κουβαλάει αναπόσπαστα και την ιστορία ενός ή και περισσότερων αντρών, με βασικό πρωταγωνιστή τον παππού της αφηγήτριας, στον οποίο προσωποποιείται η δαιμονική αντρική φύση. Αυτός είναι που πυροδοτεί τις εξελίξεις, τις συγκρούσεις και τις ανατροπές. Οι άντρες, όμως, στο Διαμαντένιο Άλφα, είτε ως πατεράδες, σύζυγοι ή εραστές, είναι αυτοί που με τη συμπεριφορά τους κάνουν τις γυναίκες πιο δυνατές , τις σπρώχνουν ουσιαστικά να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους και να πολεμήσουν το Κακό με τα δικά του όπλα.

Σύμβολο-μοτίβο που συνενώνει τις αφηγήσεις και διατρέχει όλο το μυθιστόρημα είναι το κόκκινο σαλόνι, μάρτυρας οικογενειακών δρώμενων, κολαστήριο ψυχών, και το δαχτυλίδι, το διαμαντένιο Άλφα που περνάει από γενιά σε γενιά, «κρίκος σφιχτός που τον φορώ και με φοράει και δε με αφήνει να περπατήσω σε δρόμους ελεύθερους», λέει η αφηγήτρια.

… επειδή νήματα του παρελθόντος καθορίζουν και τη δική μας πορεία, οι γυναίκες πριν από μας ετοιμάζουν το ταξίδι της δικής μας ζωής.