Το καλό το Φως ξέρει από σκοτάδι. Ξέρει πως σκοτάδι χωρίς μία υποψία έστω φωτός δεν υπάρχει. Μα ούτε και σκέτο φως αξίζει, δίχως μια πινελιά, μια γραμμούλα μαύρη να το στολίζει..

Όλα τα σκέφτονται οι άνθρωποι, άμα τους περιμένεις λίγο. Εντάξει, δε γίνεται να σκεφτούν σαν την αστραπή όπως εγώ. Αλλά μερικές φορές με προλαβαίνουν! Κάνουν κάτι σκέψεις, πώς να το πω; Λαμπρές! Και νύχτα ώρα να τις συναντήσεις, φέγγουν. Είναι λες και στο μυαλό τους μέσα χωράει ο κόσμος και ένας δεύτερος κόσμος και ένας τρίτος. Με άπλα. Χωρίς στρίμωγμα. Κι αρχίζουν εκεί πέρα οι κόσμοι οι διάφοροι να κάνουν τούμπες και ακροβατικά και παιχνίδια στον αέρα, τόσο που ο αέρας πετάει σπίθες ολόκληρος από τη χαρά του. Αυτά τα απέραντα μυαλά τα συμπαθώ ιδιαίτερα και τα κάνω παρέα. Δεν είναι οι γνώσεις τους που με τραβάνε. Η περιέργεια τους είναι. Αυτή λατρεύω. Αν ήταν δηλαδή να αγαπήσω ποτέ, την περιέργεια των ανθρώπων θα αγαπούσα. Γιατί με πηγαίνει σε μέρη που δεν έχω ξαναπάει.

Ένα ακόμη βιβλίο ιστορίας; Όχι! Ένα βιβλίο, στο οποίο χορεύουν αργεντίνικο τανγκό η ιστορία με την μυθολογία..και καθώς χορεύουν και μας ζαλίζουν με τον χορό τους, έρχεται να τυλιχθεί στην αγκαλιά τους η φιλοσοφία, να γίνει ένα μαζί τους, και να δημιουργηθεί το τέλειο χορευτικό τρίο..

 

Υπέροχη η Μαρία Αγγελίδου σε αυτό της το εγχείρημα,  όπου ζωγραφίζει με τις λέξεις πάνω σε έναν καμβά μοναδικών χρωμάτων και αισθήσεων. Η εικονογράφηση της Ίρις Σαμαρτζή παντρεύεται με την πένα της Μαρίας Αγγελίδου και κάνει τις ιστορίες μας να’ ναι από αλλού φερμένες.. Από κάπου μακριά..  Πολύ μακριά..  Όπου μόνο το φως τις βλέπει.. Το φως και οι θεοί..

Γραφή ερωτεύσιμη. Γραφή που σε καθηλώνει. Γραφή που σε κάνει και εσένα να θέλεις να μπεις σε αυτό τον χορό των αστεριών. Σε αυτό τον χορό όπου είναι ανακατεμένο το φως με το σκοτάδι. Όπως ακριβώς συμβαίνει και σε όλες τις ιστορίες του βιβλίου μας.

Το αίσθημα που ένιωσα όταν τελείωσα το βιβλίο; Θέλω να το ξαναδιαβάσω αμέσως! Όμως δεν το έκανα.. Και ξέρετε γιατί; Γιατί όπως λέει και το Φως στο βιβλίο μας, τα ωραία πράγματα πρέπει να τα φυλάει κανείς και να τα προστατεύει από τους κινδύνους. Και μεγαλύτερος κίνδυνος από τη χόρταση και τη βαρέμαρα δεν υπάρχει.

Εύχομαι να αφήσετε το φως να μπει στην καρδιά σας και καθώς γυρνάτε μία μια τις σελίδες αυτού του βιβλίου να νιώσετε μια αστραπή να σας διαπερνάει.. μια αστραπή που μετά θα γίνει φως.. Γιατί μην ξεχνάτε: παντού ο κόσμος ξεκινάει από την καρδιά του σκοταδιού.

Αποτέλεσμα εικόνας για ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΙΠΕ ΤΟ ΦΩΣ

Tης Κατερίνας Καραβαγγέλη.