Στο περιβάλλον εργασίας άλλοτε είμαστε «τυχεροί» και άλλοτε «άτυχοι», άλλοτε συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που μας βοηθούν να εξελιχθούμε και να νιώσουμε οικεία και άλλοτε μας κάνουν την ζωή πολυπλοκότερη και το απλό γίνεται δύσκολο. Εμείς ήμασταν τυχεροί που συνεργαστήκαμε με την Κατερίνα Δημάκη η οποία για 7 ολόκληρα χρόνια ήταν η Υπεύθυνη Εκδηλώσεων του ΙΑΝΟΥ της Αθήνας. Ένας άνθρωπος οργανωτικός, ικανός, πολυτάλαντος, με χιούμορ και προσωπικότητα... Ένας άνθρωπος δικός μας!

 

Δεν μπορούσαμε να την αφήσουμε να φύγει λοιπόν χωρίς να μοιραστεί μαζί μας την δική της πλευρά των εκδηλώσεων, τις δικές της εμπειρίες, τον δικό της ΙΑΝΟ.

 

7 χρόνια στον IANO

Ήταν εφτά πολύ όμορφα χρόνια. Είχαν αρκετή πίεση, ήταν έντονα αλλά άφηναν στο τέλος μία κάθαρση, μία χαρά γι αυτό που έχεις κάνει μαζί με την ομάδα σου. Σε αυτή τη θέση, κάθε μέρα είναι διαφορετική, μπορεί να συναναστραφείς με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, να κάνεις διαφορετικά πράγματα, και έτσι στο τέλος της ημέρας σου μένει μία πάρα πολύ ωραία αίσθηση. Ανυπομονείς για την επόμενη... Αυτό είναι και το ξεχωριστό της συγκεκριμένης δουλειάς, των εκδηλώσεων του ΙΑΝΟΥ. Ανυπομονείς για την επόμενη μέρα, να δεις τι θα γίνει.

 

Είπες «ήταν», έκλεισες τα χρόνια αυτά σε κάποιο παρελθοντικό κουτί;

Όχι δεν τα έχω κλείσει. Όλο αυτό που μαθαίνεις εδώ είναι εμπειρίες που κουβαλάς μαζί σου στις επόμενες δουλειές και στην ζωή σου. Γενικά είναι μία δουλειά που σε διαμορφώνει και σαν άνθρωπο και σαν εργαζόμενο. Σου αφήνει πολλά πράγματα.

 

Συναισθηματικά;

Ούτε συναισθηματικά έχει κλείσει ο IANOS για εμένα. Εδώ έχω τους ανθρώπους με τους οποίους ήμουν πολλά χρόνια μαζί. Μας δένουν πολλά.

 

Με ποιό συνεργάτη σου πέρασες τις περισσότερες ώρες δουλειάς;

Με τον Νίκο. Ο Νίκος Ψεγιαννάκης είναι ο ηχολήπτης του ΙΑΝΟΥ, και με αυτόν τα κάναμε όλα. Κι όταν λέμε όλα, εννοούμε πως συντονίζαμε τα πάντα μαζί.

 

Πες μας μια συνεργασία που ξεχώρισες.

Όλες οι συνεργασίες ήταν ιδιαίτερες με τον δικό τους τρόπο. Αν πρέπει όμως να μην ξεχάσω κάποιον συνεργάτη τον οποίο ξεχώρισα οφείλω να αναφερθώ στην Κατερίνα Παπαδάκου, με την MusicArte, που ήταν ένα πρόγραμμα που είδα εδώ στον IANO πρώτη φορά. Ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό, κάτι πολύ διαφορετικό που συμβαίνει στην Αθήνα.

 

Το πιο ευτράπελο γεγονός που θυμάσαι;

Την πρώτη μου εβδομάδα στη δουλειά συμβαίνει το εξής: Είχαμε μία τυπική παρουσίαση βιβλίου και ξαφνικά, ενώ είμαστε με τον ηχολήπτη έτοιμοι να ξεκινήσουμε την εκδήλωση, «σκάει μύτη» μία ομάδα από τριάντα κυρίες από κάποιον Δήμο που ήτανε χορωδία και που έπρεπε να τραγουδήσουνε στην παρουσίαση. Αλλά πριν τραγουδήσουνε έπρεπε οπωσδήποτε να κάνουν πρόβα ήχου και να προβάρουν τα φωνητικά τους. Ξαφνικά λοιπόν δεν είχαμε χώρο, δεν είχαμε που να τις βάλουμε, με αποτέλεσμα να στριμωχτούν όλες στην τουαλέτα. Οι πελάτες να γκρινιάζουν γιατί δεν μπορούσαν να πάνε εκεί ενώ την ίδια στιγμή εκείνες γκρινιάζανε ακατάπαυστα γιατί ήταν όλες μαζί, η μία πάνω στην άλλη. Ήτανε κάτι πολύ αστείο.

 

Κατερίνα τι σπούδασες;

Είμαι απόφοιτη του τμήματος Θεατρικών Σπουδών. Έπειτα έκανα μεταπτυχιακό στην Αγγλία, "Advanced Theatre Practice", σχετικά με την οργάνωση θεατρικών δρώμενων και όχι μόνο.

 

Οι εμπειρίες σου εδώ... συναντήθηκαν με τις σπουδές σου;

Ήμουν τυχερή! Το 2008 φάνταζε πολυτέλεια να αποφασίσεις να φοιτήσεις σε μία τέτοια σχολή και να προσπαθήσεις έπειτα να αποκατασταθείς κι επαγγελματικά σε αυτό το χώρο. Όλα όμως πήγαν καλά. Βρήκα δουλειά ακριβώς πάνω στο αντικείμενο μου, γεγονός πολύ σημαντικό. Δεν έπληξα ούτε μία μέρα στην δουλειά. Ξέρεις, οι άνθρωποι που ασχολούμαστε με τα καλλιτεχνικά πλήττουμε πάρα πολύ εύκολα και όταν νιώθουμε ότι καλλιτεχνικά δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε, μας πιάνει μία – ας πούμε – κατάθλιψη. Αυτό δεν το ένιωσα στην δουλειά μου. Κάθε μέρα ήταν μία διαφορετική μέρα, κάθε μέρα! Τα projects ήταν διαφορετικά, οι άνθρωποι ήταν διαφορετικοί, οι ιδέες ήταν διαφορετικές, οπότε ήταν μια δουλειά που εφάρμοσε πάρα πολύ ωραία στο κομμάτι των σπουδών μου. Με βοήθησε και εμένα σε προσωπικό επίπεδο να πάω πολλά βήματα παρακάτω.

 

Προλόγιζες όλες τις εκδηλώσεις του IANOY, σωστά;

Ναι! Για έξι χρόνια...

 

Πως ήτανε; Ένιωσες τον φόβο της έκθεσης;

Ναι πάρα πολύ. Ήταν κάτι το οποίο με δυσκόλεψε πάρα πολύ στην αρχή και ακόμη και στο τέλος μπορώ να πω πως δεν το έκανα με πολύ ευχαρίστηση. Δεν μου άρεσε πάρα πολύ η έκθεση και ειδικά όταν έχεις το νου σου, την ώρα που είσαι πάνω και κάνεις την εκφώνηση, και σε άλλα πράγματα που συμβαίνουν από κάτω. Πρέπει να είσαι «πάνω», ταυτόχρονα να ξέρεις τι γίνεται στην αίθουσα και να είναι όλα στην εντέλεια. Είναι δύσκολο περίεργο ταυτόχρονα.

 

Θέλει κάποιος να κάνει εκδήλωση στο café του IANOY. Τι πρέπει να κάνει;

Αρχικά να στείλει την πρόταση του γραπτώς στο τμήμα εκδηλώσεων. Αφού την δει ο υπεύθυνος και εξαιρετικός συνεργάτης Παναγιώτης Καφούσιας και εφόσον υπάρχει και διαθεσιμότητα την ημερομηνία που επιθυμεί να πραγματοποιήσει την εκδήλωση, επικοινωνεί μαζί του και τον ενημερώνει σχετικά με τα περαιτέρω βήματα.

 

Μίλησέ μας για τον Παναγιώτη που σε αντικαθιστά.

Πάρα πολύ αξιόλογος συνεργάτης και με εμπειρία σε αυτό το αντικείμενο!

 

Επηρεάστηκε το... dresscode σου από τη φύση της δουλειάς;

Σίγουρα έπρεπε να ντύνομαι λίγο πιο καλά από το ότι ντύνομαι στην καθημερινότητα μου. Πιο επίσημα δηλαδή. Αναγκαστικά. Τιμάμε τους ανθρώπους που έρχονται εδώ στον χώρο μας. Κακά τα ψέματα, είμαστε οι οικοδεσπότες. Πρέπει να είμαστε περιποιημένοι στον χώρο που τους καλούμε. Ήμουνα όμως πάντα μεσα στα νερά μου.

 

Υπάρχουν πληροφορίες ότι γνωρίζεις όλα τα στέκια του φαγητού πέριξ του IANOY. Τι μας προτείνεις;

Εγώ θα σας πω να πάτε στο IANOS Café γιατί τα έχω φάει όλακαι είναι τέλεια! Αλλά μετά από εφτά χρόνια δικαιούμαι και εγώ να φάω και κάτι άλλο!

 

Λέγε!

Ανάλογα τι θέλετε. Σίγουρα είναι πάρα πολύ καλός «Ο Σάμης», που βρίσκεται λίγο πιο πάνω! Σπιτικό φαγητό καθημερινά, καταπληκτική ομελέτα με μπρόκολο. Εάν θες κάτι σε junk food, εννοείται, τα Goody’s – δεν τα αλλάζω με τίποτα, από εκεί παίρνω. Και αλλιώς, η «Σπιτική Κουζίνα» λίγο πιο πάνω αλλά μη περιμένεις να στο φέρουνε!

 

Καλοκαίρι 2018. Ποια τα σχέδια;

Πολύ διάβασμα μετά από πάρα πολύ καιρό. Να κάτσω να διαβάσω, να ξεκουραστώ!

 

Τι θα διαβάσεις;

Μάλλον ιστορικό μυθιστόρημα.

 

Αγαπημένος/η συγγραφέας;

Μάρω Δούκα.

 

Λένε ότι ο γάμος περνάει κρίση στα εφτά χρόνια. Και εσύ φεύγεις από τον ΙΑΝΟ “just” στα εφτά χρόνια!

Χαχα (γελάει). Όχι, δεν περάσαμε καμία κρίση. Ίσα-ίσα.

 

Αγαπημένη σου γωνιά στον ΙΑΝΟ;

Το γραφείο μου. Δεν το αλλάζω με τίποτα, εκεί ηρεμώ, εκεί περνούσα όλες μου τις ώρες.

 

Αν έπρεπε να κλείσουμε αυτήν τη συζήτηση με ένα τραγούδι, ποιό θα ήταν;

Dyvotchka - "How it ends".