x
NEW IANOS E-SHOP
Δείτε το νέο site του ΙΑΝΟΥ
x
Αγαπητοί μας πελάτες
Σας ενημερώνουμε ότι ο προβλεπόμενος χρόνος παράδοσης πλέον είναι 5-7 μέρες.
Λόγω του μεγάλου όγκου παραγγελιών καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να μειωθεί ο χρόνος εκτέλεσης της παραγγελίας.
Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση σας.
#μένουμε_σπίτι
 
 

Έχετε ακούσει σίγουρα για τα Σεμινάρια Δημιουργικής Γραφής του ΙΑΝΟΥ. Ό,τι όμως και να σας πούμε εμείς είναι λίγο όταν μιλούν για αυτά οι μαθητές μας.

Η Τέσα Παπακυριακίδου με αφορμή τη συμμετοχή της στο Σεμινάριο Πεζογραφία για Προχωρημένους με τη Σοφία Νικολαΐδου κατά την περίοδο Φθινόπωρο 2019 έγραψε ένα διήγημα το οποίο νομίζουμε ότι αξίζει να διαβάσετε:

 

Η ομάδα μας

 

Νοέμβρης 2019. Τρίτη απόγευμα, ώρα 17.30. Δημιουργική γραφή. Σεμινάρια Ιανός.

Διέσχισα τη διάβαση, Τσιμισκή με Αριστοτέλους. Κάπου εδώ είναι η αίθουσα, σκέφθηκα ανηφορίζοντας. Δεν είχα ιδέααλλά ούτε και υπομονή.

Στο ταμείο του Ιανού, μια κοπέλα με ενημέρωσε ευγενικά.

-Δίπλα, στον πρώτο όροφο.

Ανέβηκα με τα πόδια. Λαχάνιασα. Άργησα, όπως πάντα. Στον όροφο η πόρτα μισόκλειστη. Έγραφε: Ιανός Σεμινάρια. Την σκούντηξα με περιέργεια και λαχτάρα. Ένα μακρόστενο, φαρδύ άσπρο τραπέζι κάλυπτε σχεδόν όλο τον χώρο του δωματίου. Στις καρέκλες δεκατρία κεφάλια έπεσαν πάνω μου.

-Χαίρετε, είμαι η Τέσα Παπακυριακίδου.

Με τη σύσταση, το μάτι μου έπεσε στη Φωτεινή. Παλιά συμμαθήτρια. Από την ΧΕΝ της Καλαμαριάς. Έκπληξη και ανακούφιση. Μια γνωστή ανάμεσα στους αγνώστους.

Ήμουν εξοικειωμένη με τις ομάδες. Παρακολούθησα αρκετές και καμία δε με απογοήτευσε. Από κάθε μία πήρα εμπειρίες που με έκαναν πιο δυνατή και χαρούμενη. Μου άνοιξαν πόρτες που είχα κλειστές. Γι’ αυτό πάντα έχω τη συμβουλή στο στόμα μου: Ό,τι καλύτερο έχεις να κάνεις είναι μια ομάδα. Οποιαδήποτε. Ομάδα να είναι και ό,τι προκύψει.

Έτσι βρέθηκα το απόγευμα του Νοέμβρη στο στέκι του Ιανού. Ένα βιβλιοπωλείο στη Θεσσαλονίκη, Αριστοτέλους 7. Ένα βιβλιοπωλείο - και όχι μόνο. Χρόνια ήξερα για τα σεμινάρια που γίνονταν, τις εκθέσεις, τις παρουσιάσεις βιβλίων.

Φέτος όμως το αποφάσισα. Θα πάω και ό,τι προκύψει. Ομάδα γραφής προχωρημένων. Διάλεξα τη Σοφία Νικολαΐδου. Συγγραφέας, φιλόλογος. Την πρόσεξα σε μία συνέντευξη που έδωσε στην τηλεόραση. Το θέμα δεν το θυμάμαι. Κάτι για την Θεσσαλονίκη. Ο λόγος της όμως, η στάση του σώματός της μού έκαναν εντύπωση. Δε θυμόμουν το πρόσωπό της. Τώρα το είχα μπροστά μου. Στη μέση του τραπεζιού, αριστερά, μια τύπισσα με ιδιαίτερο στυλ. Χαμογελαστή με καλωσόρισε. Κάθισα στην κεφαλή του τραπεζιού, δίπλα στην τουαλέτα. Η θέση με περίμενε. Δίπλα στην Φωτεινή. Αιστάνθηκα ασφάλεια, παρ’ όλο το θάρρος που νομίζω ότι με χαρακτηρίζει.

Την πρώτη μέρα που τελείωσε το μάθημα, το κεφάλι μου ήταν καζάνι. Ανάγνωση σελίδων από τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες, διορθώσεις από τη δασκάλα, μία κινητικότητα που με έβγαλε από τους ρυθμούς μου. Ζεματίστηκα. Τα κείμενα γραμμένα στον υπολογιστή, φωτοτυπημένα σε Α4 κόλλες, λάπτοπ στα χέρια, με κομπλεξάριζαν. Άσχετη με την τεχνολογία. Όταν ήρθε η σειρά μου, δεν είχα να πω τίποτα. Ντράπηκα. Το βράδυ με τη μισή ντροπή στη συνείδησή μου και τη μισή στο μαξιλάρι μου βυθίστηκα με πονοκέφαλο.

 

3 του Δεκέμβρη 2019. Με τη ρήση του Κάλβου, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, ξεκίνησα για το δεύτερο μάθημα. Στο κάτω κάτω δεν έγινε και τίποτα. Το πολύ πολύ να χάσω την προκαταβολή. Στην τσάντα μου όμως ένα κείμενο, ιδιόχειρο, που έγραψα το προηγούμενο βράδυ. Με έκανε να αισθάνομαι τυπική και συνεπής στην δασκάλα και την ομάδα. Ένα κειμενάκι είναι αυτό, πες το κι ας πέσει χάμου. Την φόδρα θα χάσω ή τα ραφτικά; Αυτή τη φορά ήμουν πιο άνετη και ήρεμη. Προσπαθούσα να καταλάβω τα κείμενα των άλλων. Δύσκολο, αλλά προσπάθησα. Παράλληλα, παρατηρούσα τα πρόσωπά τους, την έκφρασή τους, την ανάγνωσή τους. Δύσκολο, βασανιστικό. Μια σούπα με φράσεις έβραζε στο κεφάλι μου. Όταν ήρθε η σειρά μου, μοίρασα το φωτοτυπημένο κείμενο σε όλους - πράξη βιαστική, πάλι καλά που το έκανα στο φωτοτυπικό της γειτονιάς μου. Άρχισα να το διαβάζω. Στο τέλος, στην τελευταία πρόταση, η αγωνία μου στόχευσε τη δασκάλα. Μετά την ομάδα. Μάλλον τους άρεσε. Πήρα τ’ απάνω μου από τα σχόλια, αλλά έτσι είναι πάντα στην αρχή. Μετά ανοίγει ο λάκκος. Καθόλου δε μ’ ένοιαζε. Αρκεί που το ευχαριστήθηκα. Όταν το έγραφα, οι λέξεις χοροπηδούσαν, χόρευαν, ήθελα να βάλω κι άλλες. Το ρολόι όμως με σταμάτησε. Φτάνει. Αυτή είναι η ανάσα μου. Η ανάσα μιας ώρας γραφής. Αυτό που μ’ ενδιέφερε; Το μοίρασμα. Το μοίρασμα μ’ αυτούς τους συγκεκριμένους ακροατές τις Τρίτες το απόγευμα.

Στις 10 του Δεκέμβρη ήξερα τα ονόματά τους. Η Αθανασία, η Μαρία Σ., η Τριάδα, η Σίσσυ, η άλλη Μαρία, η Α., ο Δημήτρης, ο Μιχάλης, ο Χρήστος, η Ειρήνη, η Τζούλια, καλά η Φωτεινή. Δίπλα στο όνομά τους πρόσθεσα σε κάποιους και το επάγγελμα. Τυχαίο; Ήθελα να έχω κάποιες πληροφορίες. Το επάγγελμα είναι το ευκολότερο. Ρωτάς και μαθαίνεις.

Άλλο ένα κειμενάκι μου γραμμένο, φωτοτυπημένο με τον ίδιο τρόπο. Απαράδεχτη Τέσα μου με την τεχνολογία.

Στις 17 του Δεκέμβρη μετά το μάθημα πήγαμε για ποτό. Παραμονές Χριστουγέννων. Redrose στη Στοά Βενιζέλου. Εκεί έγινε αυτό που ήθελα. Φύγαμε επιτέλους από το μακρόστενο φαρδύ τραπέζι του μυστικού δείπνου που έπρεπε να κάνεις προσπάθεια για να τους δεις όλους. Στο μπαράκι η απόσταση μίκραινε, η συζήτηση διαφοροποιήθηκε, το κρασί μέλωσε τον λάρυγγά μας, χαλάρωσε τα σώματά μας. Ήρθαμε πιο κοντά. Όχι σαν ομάδα. Σαν παρέα. Το ευχαριστήθηκα. Μικρές λεπτομέρειες από την αύρα της παρέας έβαλαν τη βούλα τους στο ναι. ΝΑΙ. Θα συνεχίσω. Και συνέχισα.

Από εκείνο το βράδυ χαιρόμουνα τις Τρίτες. Άνοιγα το κινητό και με τα δύσκολα μάτια μου διάβαζα αυτά που έγραφαν. Μα το καλύτερό μου ήταν όταν άκουγα τους ίδιους να διαβάζουν. Τώρα πια δε μου ήταν τόσο άγνωστοι. Γνώριζα κάτι δικό τους. Ήταν τόσο διαφορετικοί - μα και τόσο ίδιοι.

Τώρα και με κλειστά τα μάτια γνώριζα. Διαβάζει η Αθανασία. Με την ιδιαίτερη γραφή της, διάλεγα τα ποιητικά της κομμάτια και μαζί της τα επαναλάμβανα. Χωρίς να καταλαβαίνω πολλά, αλλά ήθελα να την ακούω. Ο άνεμος της ανατολής με ταξίδευε με το καραβάνι σε ποτάμια με γάργαρα νερά, σε κήπους με ρόδα και γιασεμιά, χελιδόνια, παιδιά, βασιλιάδες, μέλισσες. Ένας άνεμος μάς παίρνει, ένας άνεμος μάς φέρνει.

Η Τριάδα σιωπηλή δύναμη της ομάδας. Τρυφερό βλέμμα, εύστοχες παρατηρήσεις, ευγενική γραφή. Θέλω κι άλλα να μάθω απ’ αυτήν.

Η Μαρία η Σ., χείμαρρος που καταλήγει σε ποτάμια και μετά σε λίμνη που αφήνει φθαρτά και άφθαρτα κοχύλια στο ρηχό βυθό της. Μ’ εξιτάρει να κάνω μια βουτιά.

Η Σίσσυ, η παραδοσιακή Σίσσυ. Ήταν η πρώτη που ζήτησε τη γνώμη μου. Ίσως και η τελευταία. Δεν είχα να της πω πολλά. Μόνο ότι θαυμάζω το ενδιαφέρον της για το παρελθόν. Μοιάζει λες και έχει κάποιο τάμα. Ευγενική παρουσία, αθόρυβη, ξεδιπλώνει μια ενδιαφέρουσα ιστορία που γνωρίζει, με σεβασμό στα ήθη.

Η Μαρία Α. με τα σπιθηροβόλα μάτια της, την ρέουσα εκφραστική της απολογία, ποντιακό στοιχείο μιας σύγχρονης ιστορίας παντρεμένης με τις θύμησες του παρελθόντος.

Ο Δημήτρης, πόση εντύπωση μου έκανε το χαμόγελό του από την πρώτη στιγμή! Θέλησα να τον ψάξω μέσα από τις λέξεις, τις φράσεις, μα μου γλίστρησε σαν χέλι.

Τώρα τι να πω για τον Μιχάλη, τον δικηγόρο. Το στυφό επάγγελμά του σε αντίθεση με τα γραπτά του. Συγκίνηση, έκπληξη, θαυμασμός. Γοητεύτηκα με τις ιστορίες, με τον λόγο του, με τον δύσκολο συνειρμό των νοημάτων του. Φαίνεται αυστηρός, αλλά έτσι δεν είναι οι κρυφοί ευαίσθητοι; Θέλεις μεγεθυντικό φακό, για να τους αναγνώσεις.

Η Ειρήνη, η γλυκιά γενναιόδωρη Ειρήνη, πόσο η θέληση και η λαχτάρα την χαρακτηρίζουν. Το θέλει πολύ, οι σελίδες της αφηγηματικές σαν την παιδούλα που ενημερώνει τους γονείς της κάθε μέρα τι έκανε στο σχολείο. Μνήμες δυνατές. Το μεγαλύτερο όνειρό της να δει τη λέξη τέλος στο βιβλίο της ζωής της.

Η Τζούλια, καθαρόαιμη, με τις προσφυγικές θύμησες του γενεαλογικού της δένδρου ανακατεύει το παλιό με το καινούριο και ψάχνει. Ψάχνει. Όλα έχουν την εξήγησή τους. Τρυφερή, σίγουρη, αποφασιστική χαϊδεύει τα κλαδιά προσεκτικά όλες τις εποχές των χρόνων.

Η μικρή Εύη. Όμορφη, ναζιάρα, χαριτωμένη, κομψή. Νιάτα. Αχ και να ’ξερε την αξία τους. Αν διάβαζα τα κείμενά της χωρίς να την ξέρω είμαι σίγουρη πως θα καταλάβαινα την ηλικία της. Διάλογοι, ερωτήσεις, παραλληλισμοί. Τα γραπτά της ένα δωμάτιο με κορίτσια και αγόρια που μοιράζονται τις αγωνίες τους, τις χαρές τους. Αχ να ήμουν μία Εύη κι εγώ.

Τώρα η Φωτεινή. Η γνωστή φίλη από παλιά, μαγεμένη ή ερωτευμένη, όπως οι σελίδες που πληθαίνουν στο κομπιούτερ της. Χάνεται σε μακρινούς τόπους, πετάει με αεροπλάνα και ελικόπτερα. Ζητάει εξηγήσεις σε πύργους άλλων εποχών. Η κουκουβάγια της; Την αγάπησα. Πόσο θέλω να την αγαπήσει και η ίδια. Αυτό το σοφό πουλί θα της πει την αλήθεια μια νύχτα. Το άκουσα να τη φωνάζει στο μπαλκόνι της. Κουκουβάου, κουκουβάου. Παραμύθια, γράφε παραμύθια.

Και φτάνω στον Χρήστο. Μαζί του έκανα ένα σπουδαίο ταξίδι στον ουρανό. Δίπλα στ’ αστέρια. Με σήκωσε στα φτερά του και με ανέβασε ψηλά. Εκεί που κοιτάς ένα γαλάζιο ολοφώτεινο. Εκεί που παίζουν μόνο χαμογελαστά παιδιά. Ναι, πολλά χαμογελαστά παιδιά. Και πετάμε μαζί τους. Παίζαμε μέρες και η καρδιά μου μεγάλωσε. Χόρτασα καρδούλες χαμογελαστές. Ο Χρήστος τι έκπληξη. Μεταμορφωνόταν. Πότε γινόταν βρύση, πότε χωράφι, πότε κοπάδι, πότε σκολειό. Πατέρας. Πάντα άνθρωπος.

Σ’ ευχαριστώ καλή μου ομάδα και σπουδαία δασκάλα για τα δώρα που μου χαρίσατε.

 

 

Τέσα, ευχαριστούμε!!

 
: Various Artists - Swingtime in the rockies