Και η κουβέντα ξεκινά, με εμένα να κρατώ χειρόγραφες σημειώσεις (τόσο ευανάγνωστες όσο και μία φαρμακευτική συνταγή γιατρού), προσπαθώντας να μη χάσω ούτε μια λέξη/φράση του. Τον ακούω προσεκτικά και συνάμα βυθίζομαι σε έναν κόσμο που υπάρχει αλλά και δεν υπάρχει την ίδια στιγμή. Στον κόσμο της χίμαιρας. Εκεί που «το πάθος συνταυτίζει τον έρωτα με τον θάνατο». Εκεί που απομυθοποιούνται και θεοποιούνται τα πάντα. Στο σημείο εκείνο που όλοι, ανεξαρτήτως εποχής, ηλικίας, κουλτούρας, είμαστε απλά άνθρωποι με πάθη και επιθυμίες.

Της Γωγώς Ψαρρά

 

Η μεγάλη χίμαιρα. Γιατί η μεγάλη; Θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει μικρή;

Όχι, δεν θα μπορούσε να υπάρξει μικρή. Όπως, για παράδειγμα, λέμε ότι «η ζωή είναι μια μεγάλη κωμωδία» και δεν λέμε κωμωδία σκέτο. Και το κάνουμε αυτό για να μην ακυρώσουμε την έννοια της λέξης κωμωδία. Για μένα η μεγάλη χίμαιρα είναι η μεγάλη παρεξήγηση. Γιατί όλοι βλέπουν στον άλλον κάτι που δεν είναι. Η φαντασίωση του μοιραίου, του παντοτινού έρωτα. Που κι αυτό είναι χίμαιρα. Και μεγάλη κιόλας. Μέσα στις παρεξηγήσεις είναι και η κεντρική ηρωίδα, η Μαρίνα. Δεν υπάρχει έρωτας. Υπάρχει ανάγκη.

 

Λίγο κυνικό ακούγεται αυτό.

Ναι. Μα για κυνισμό κατηγορήθηκε ο Καραγάτσης. Αυτό που σοκάρει τον κόσμο είναι ο ωμός τρόπος που υπονοεί τα πράγματα. Αρκεί να σταθούμε στη φράση της Μαρίνας «Δεν τον αγάπησα τον Μηνά. Ορέχτηκα μόνο τη σάρκα του». Όλα γίνονται γιατί υπάρχει η ανάγκη να γίνουν και αυτό κρύβει μια βαθύτατη απελπισία για τον ίδιο.

 

Παρόλα αυτά, διαβάζοντας κανείς το μυθιστόρημα γοητεύεται από την γραφή. Πώς μπορεί η γοητεία αυτή να μεταφερθεί στο θέατρο και να περάσει στον θεατή;

Κοίτα, μόνο θραύσματα αυτής της γοητείας μπορούν να περάσουν στον θεατή. Αυτό μπορεί να γίνει μέσα από αυτούσιες φράσεις ή ολόκληρες τιράντες και σίγουρα από τον τρόπο ομιλίας των ηθοποιών. Όταν ένα μυθιστόρημα διασκευάζεται για να γίνει θεατρικό έργο, ουσιαστικά γράφεται ένα νέο έργο στο οποίο υπάρχουν ελευθερίες. Το θέατρο είναι δράση και όχι λόγος. Ο Καραγάτσης ήταν υπέρ της ζωντάνιας και όχι της λεξιλαγνείας.

 

Σε τι ηλικία πρωτοδιάβασες την Χίμαιρα;

Έφηβος. Πρέπει να πήγαινα γυμνάσιο.

 

Τι εντύπωση σου έκανε τότε;

Γενικά όταν διαβάζεις ένα μυθιστόρημα στην αρχή αντιλαμβάνεσαι ένα πρώτο επίπεδο. Τα πολλαπλά επίπεδα ενός έργου τα αντιλαμβάνεσαι αργότερα. Θυμάμαι πάντως ότι το διάβασα απνευστί. Με συνεπήρε.


Τι σε εντυπωσίασε τώρα ώστε να την ανεβάσεις θεατρικά;

Αρχικά ως ηθοποιός με ενδιέφερε ο ρόλος του Μηνά. Στην πορεία, όταν άρχισα να το βλέπω σκηνοθετικά πια, το είδα σαν μια ενδιαφέρουσα πρόταση για το φεστιβάλ Αθηνών μιας και δεν έχει ανέβει ποτέ Καραγάτσης. Τα θέματα που με εντυπωσίασαν, πολλαπλά. Σίγουρα η σχέση Ελλάδας- Δύσης που από τη μία οι Έλληνες τη θαυμάζουμε αλλά δηλώνουμε με όλους τους τρόπους την διαφορετικότητά της. Επίσης το δίπολο ορθοδοξίας καθολικισμού. Όλο αυτό το μπέρδεμα που ουσιαστικά θρέφει και το έργο. Από τη μια ο θαυμασμός και από την άλλη η περιφρόνηση. Τέλος, η γυναικεία φύση και σεξουαλικότητα.

 

Η Μαρίνα δηλαδή στην πορεία περιφρονεί την Ελλάδα;

Όχι, απλά ερχόμενη στην Ελλάδα διαπιστώνει τον μικροαστισμό και τον συντηρητισμό που υπάρχει.

 

Ολόκληρη η ζωή της καθορίζεται από τα εφηβικά της τραύματα. Πώς αντιλαμβάνεται τον έρωτα;

Αυτό που βιώνει η Μαρίνα είναι απότοκο της τραυματικής της εφηβείας. Αντιλαμβάνεται τον έρωτα με έναν τρόπο που ταυτίζει την οδύνη με την ηδονή.

 

Επίσης κάνει πολλές φορές αναφορά στην μοίρα και το ριζικό. Υπάρχει ριζικό; Κι αν ναι, πιστεύεις ότι ανατρέπεται;

Υπάρχει ναι. Σίγουρα όμως μπορεί να ανατραπεί από τις αποφάσεις και τις επιλογές μας. Στην τέχνη βέβαια είναι διαφορετικά. Οι άνθρωποι, όπως ξαναείπα, είναι έρμαια ή παίγνια ή παιδιά στα χέρια του Θεού. Έτσι και στην χίμαιρα. Είναι σαν να παρακολουθούμε ένα τρενάκι που έχει μπει στη ράγα και ακολουθεί την πορεία του μέχρι το τέλος. Το ριζικό της Μαρίνας είναι αναπόφευκτο. Αναπόδραστο.

 

Γιατί ένας άντρας να δει την Χίμαιρα δεδομένου ότι ο Καραγάτσης ασχολείται κ αναλύει κυρίως την ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας;

Μέσα από την Μαρίνα αναλύεται ουσιαστικά η ψυχοσύνθεση όλων των ανθρώπων. Επίσης, βλέπουμε πολλά και για την ψυχοσύνθεση του Μηνά, ο οποίος ουσιαστικά είναι το alterego της Μαρίνας. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά των ηρώων που θαυμάζουμε αλλά συνάμα αποστρεφόμαστε. Είναι πολύ έξυπνος, εγωπαθής, νάρκισσος, σαδομαζοχιστικός. Επίσης φεύγει από το στερεότυπο του άντρα. Έχει μια θηλυκή πλευρά. Σε αντίθεση με τον Γιάννη ο οποίος είναι ο κλασσικός τύπος άντρα και δη Έλληνα.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Μαρίνα δεν έλκεται τυχαία από τον Μηνά. Βρίσκει πάνω του στοιχεία που λείπουν από τον Γιάννη.

Ακριβώς. Κι αυτό είναι μια μεγάλη χίμαιρα αν το καλοσκεφτείς.

Ευχαριστούμε πολύ!



Πρωταγωνιστούν: Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Νίκος Ψαρράς, Όμηρος Πουλάκης, Σοφία Σεϊρλή, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Κατερίνα Αποστολοπούλου, Βασιλική Σταυροπούλου, Αλίκη Αλεξανδράκη, Δημήτρης Τάρλοου.

 
: Tindersticks - Talk To Me