Μας μιλά για το βιβλίο το οποίο πρόσφατα απέσπασε το Βραβείο Εφηβικού - Νεανικού Βιβλίου.

 

Έχετε δηλώσει ότι το βιβλίο σας Ζωή σαν ασανσέρ, από τις εκδόσεις Πατάκη, είναι ένα καθαρόαιμο love story στην Αθήνα του σήμερα. Πώς θα περιγράφατε με λίγα λόγια τη ζωή των νέων στη σημερινή Αθήνα;

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να επισημάνω ότι η σημερινή Αθήνα, σε σχέση με αυτήν του 2011, τουλάχιστον έτσι όπως παρουσιάζεται σε κάποια σημεία του μυθιστορήματος που αφορούν τα ανταλλακτήρια αγαθών, τις διαδηλώσεις, τους αγανακτισμένους και τις ακτιβιστικές ενέργειες του πατέρα της ηρωίδας, είναι πολύ διαφορετική γιατί όλα όσα αναφέρω παραπάνω δεν υπάρχουν πια ή δεν παίζουν σημαντικό ρόλο στο καθημερινό γίγνεσθαι. Και μόλις τώρα συνειδητοποιώ ότι οι αλλαγές στην πόλη είναι πλέον πολύ μεγάλες από χρονιά σε χρονιά, κι ότι αυτό υποψιάζομαι ότι οφείλεται στη διάθεση των κατοίκων της να καταλάβουν τον νεκρό, ως πριν τα χρόνια της κρίσης, δημόσιο χώρο.  

Για να επανέλθω όμως στην ερώτηση, τη ζωή των νέων στην ηλικία του Στέλιου και της Χριστίνας στη σημερινή Αθήνα, τη βλέπω εξωστρεφή, με διάθεση δημιουργίας, ενάντια στην κατήφεια και το άγχος των ενηλίκων. Βλέπω απαίτηση, επιμονή, προσμονή και καμία διάθεση συμβιβασμού. Βλέπω ειλικρινή διάθεση για ανατροπή μέσα από έργα και πράξεις, κι όχι μόνο μέσα από κουβέντες και ατελή σχέδια. Τέλος, βλέπω μια τάση πειραματισμού που με κάνει να ελπίζω στην απόλυτη ρήξη με το παρελθόν ώστε να βρεθεί ο χώρος να διακινηθούν με νέο τρόπο τα συναισθήματα που βασανίζουν τον άνθρωπο από τη γέννησή του: η αγάπη, ο έρωτας, η χαρά, η απώλεια…

 

Πώς γεννήθηκαν στο μυαλό και στη φαντασία σας οι δύο μυθιστορηματικοί ήρωες, Στέλιος και Χριστίνα και η ζωή αυτών των δύο νέων;

Ο Στέλιος κι η Χριστίνα είναι δύο παιδιά της ηλικίας τους, με τις ιδιαιτερότητές τους και με το οικογενειακό ιστορικό τους που, όπως φαίνεται από την αρχή της ιστορίας, τους βαραίνει και θέλουν να το ξεφορτωθούν. Είναι ένα αγόρι κι ένα κορίτσι όπως τόσα που συναντάμε στο δρόμο μας, που αποφασίζουν να  πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.  Από τη στιγμή που απέκτησαν μορφή, ιστορία και βούληση στο μυθιστορηματικό τους περιβάλλον, ήταν πολύ εύκολο γι αυτούς ν’ αυτενεργούν.

 

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να διεισδύσετε βαθιά στον ψυχικό κόσμο των εφήβων και να ξεδιπλώσετε τα άγχη, τις αγωνίες τους και τα προβλήματά τους;

Από τη στιγμή που επιλέγω να γράφω μυθιστορήματα που απευθύνονται στο εφηβικό κοινό με έφηβους ήρωες, σημαίνει ότι έχω επιλέξει και να εξερευνήσω τον ψυχικό τους κόσμο, να σκύψω και να αφουγκραστώ τα προβλήματα, τις αγωνίες και τις χαρές τους. Όλο αυτό είναι μια διαδικασία εξαιρετικά ζωογόνα για μένα, με έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις, απορίες και εκπλήξεις.

 

Πώς προέκυψε ο τίτλος του συγκεκριμένου βιβλίου σας;

Προς το τέλος του βιβλίου, όταν ο Στέλιος θεωρεί ότι όλα τελείωσαν κι ότι δεν πρόκειται ποτέ να βρει τη Χριστίνα, έχει ανοίξει κουβέντα σε ένα καφέ με μια γνωστή του. Της περιγράφει την κατάστασή του κι αυτή του λέει: «Μη σε παίρνει από κάτω, Στέλιο – έτσι είναι η ζωή: ασανσέρ. Μια είσαι στο υπόγειο και µια στο ρετιρέ».

Του Στέλιου δεν του πολυαρέσει η μεταφορά, αλλά μοιάζει να την επεξεργάζεται. Το ίδιο έκανα κι εγώ κι έτσι βγήκε ο τίτλος του βιβλίου. Γιατί ένα ασανσέρ είναι ένας ενδιάμεσος τόπος που σημαίνει άνοδο και κάθοδο, φως και σκοτάδι, μοναξιά και πολυκοσμία, ελπίδα, αγωνία, φόβο, προσμονή… Τελικά δεν είναι τόσο κακή η παρομοίωση της ζωής με ασανσέρ.  

 

Θεωρείστε ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της σύγχρονης νεοελληνικής λογοτεχνίας για εφήβους. Πώς προέκυψε το ιδιαίτερο ενδιαφέρον σας για τον κόσμο των εφήβων;

Έχω την εντύπωση ότι στον κόσμο των εφήβων βρίσκω το υλικό που μου ταιριάζει: χαρακτήρες από τη φύση τους ανατρεπτικούς, απρόοπτους κι επαναστάτες, χαρακτήρες που δεν τιθασεύονται εύκολα, είναι έντονα συναισθηματικοί αλλά και αρχετυπικοί στις ορμές τους, χαρακτήρες που κραυγάζουν τη διάθεσή τους για ζωή κι επιθυμούν τη ρήξη με το παρελθόν. Χαρακτήρες που εξαιρετικά σπάνια συναντάω στον κόσμο των ενηλίκων.

 

Αποσπάσατε πρόσφατα ομόφωνα το βραβείο εφηβικού-νεανικού λογοτεχνικού βιβλίου για το Ζωή σαν ασανσέρ. Πώς αισθάνεστε για αυτή σας τη βράβευση;

Ξαφνιάστηκα, για να πω την αλήθεια, γιατί η υπόθεση με τα βραβεία ήταν κάτι που είχε πάψει εδώ κι κάποιο καιρό να με απασχολεί, αλλά χάρηκα επίσης γιατί δεν παύει ένα βραβείο να αποτελεί μια σημαντική επιβεβαίωση. Από ‘κει και πέρα, οργανώνω τα επόμενα βήματά μου. 

 

Για το τέλος, θα θέλαμε να μας πείτε τι ρόλο παίζει η μουσική στις ιστορίες σας; 

Στην Τριλογία του Δρόμου, στην οποία ανήκει το Ζωή σαν Ασανσέρ (μαζί με το Κάπου ν’ ανήκεις και τις Ύαινες) η μουσική παίζει  πρωτεύοντα ρόλο.  Στο Ζωή σαν Ασανσέρ ο Στέλιος γνωρίζει αληθινά την Χριστίνα όταν ακούει τις μουσικές που έχει περάσει στο i-pod της όπου μαθαίνει για την Έιμι Γουαϊνχάουζ και την ταυτίζει με την Χριστίνα. Στο Κάπου ν’ ανήκεις, όταν ο Γιάννης ακούει πρώτη φορά Τρύπες, ανακαλύπτει ότι υπάρχει ζωή πέραν του ΠΑΟΚ, ενώ για να εκφράσει την αγάπη του για την Ανθή, καταφεύγει στους στίχους του «Ακούω την αγάπη». Με παρόμοιο τρόπο, η Μάρθα στις Ύαινες αρχίζει να συνειδητοποιεί τη δύναμη του φύλου της όταν ακούει το «Reeling» της P.J. Harvey. Κι όταν, τέλος, χρειάζεται να εκφράσει τα συναισθήματά της στο Σίμο, του στέλνει ν’ ακούσει το «Who the fuck?» της ίδιας. Ναι, η μουσική παίζει πολύ σημαντικό στις εφηβικές μου ιστορίες, όπως ακριβώς παίζει και στη ζωή κάθε έφηβου, αλλά και στη δικιά μου.

 
: Άγνωστο
: Άγνωστο