Πριν από πολλά χρόνια, είχα παρακολουθήσει μια συγκλονιστική κινηματογραφική ταινία με τίτλο «Όσο υπάρχουν άνθρωποι». Άφηνε πολλά μηνύματα, όπως: όσο θα υπάρχουν άνθρωποι στη γη, ο άνθρωπος θα εκμεταλλεύεται τον άνθρωπο, θα τον βασανίζει, θα τον σκοτώνει κ.λπ. Στο τελευταίο μυθιστόρημά μου έδωσα τον ελαφρώς αλλαγμένο τίτλο «Όταν υπάρχουν άνθρωποι», θέλοντας να περάσω ένα μήνυμα διαχρονικό: όταν υπάρχουν άνθρωποι με σεβασμό και πίστη σε υψηλές αξίες, δεν μπορούμε παρά να ελπίζουμε σε μια άνοιξη πραγματική, ύστερα από τη δίνη του χειμώνα.

Το μυθιστόρημα βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία, η οποία έλαβε χώρα σε μια εποχή όπου η ανθρώπινη ζωή δεν είχε καμία αξία: την εποχή της γερμανικής Κατοχής. Πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν ο ναύαρχος φον Κανάρις και ο Αλέξανδρος Μπαχάουερ, αδελφός της περίφημης πιανίστριας Τζίνας. Δίπλα τους έβαλα να κινούνται και να παίρνουν ενεργά μέρος ο Αλέξανδρος Κονταξής και η Ισμήνη, οι οποίοι αποτελούν πρόσωπα μυθοπλασίας, δημιουργήματα της φαντασίας μου. Οι περισσότεροι όμως από τους ήρωες του έργου είναι πρόσωπα υπαρκτά που διαδραμάτισαν, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, σημαντικό ρόλο στην υπόθεση γύρω από την οποία έπλεξα τον μύθο. Από αυτούς, κάποιων η ζωή αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και άλλων προς αποφυγήν.

Είναι αυτονόητο ότι κατέφυγα σε πολλές πηγές για άντληση πληροφοριών, επειδή επρόκειτο να κινηθώ σε μια εποχή την οποία δεν είχα ζήσει. Ωστόσο, γράφοντας αισθάνθηκα πολλές φορές ότι κινιόμουν ανάμεσα στους ήρωές μου, πραγματικούς και δημιουργήματα της φαντασίας μου, ότι βίωνα μαζί τους τον πόνο, την προσφορά, τον τρόμο, την απόγνωση, τη θυσία… Αλλά και ότι προσδοκούσα, μαζί με κάποιους απ’ αυτούς, μια ελπιδοφόρα ανατολή.

Θα σταθώ κυρίως στον Αλέξανδρο Κονταξή και την Ισμήνη, τους οποίους έδεσα με έναν μεγάλο έρωτα. Η Ισμήνη, οκτώ χρόνια μετά από έναν αποτυχημένο γάμο, ζει για πρώτη φορά τον αληθινό έρωτα και έκπληκτη, αλλά και συνεπαρμένη, συνειδητοποιεί ότι είναι λάθος για μια γυναίκα να πιστεύει ότι γνώρισε τον έρωτα επειδή δόθηκε σ’ έναν άντρα κι ότι εκείνη η τρομερή και αστραποβόλα στιγμή που ελευθερώνει τη θύελλα των αισθήσεων, που αναστατώνει και μεταμορφώνει σαν δύναμη κοσμική και δημιουργική, δε συμπίπτει πάντοτε με την ώρα του πρώτου σμιξίματος. Κοντολογίς, η Ισμήνη συνειδητοποιεί μέσα σε μια νύχτα ότι για οκτώ ολόκληρα χρόνια η γυναίκα μέσα της λαγοκοιμόταν.

Αργότερα, κατά τις άγριες μέρες της Κατοχής, αλλά και για επτά χρόνια μετά την απελευθέρωση της χώρας, η Ισμήνη δε θα σταματούσε να στοχάζεται και να συγκεντρώνει όλο το οπλοστάσιο των πίστεων που συγκέντρωσε το ανθρώπινο πνεύμα, δε θα σταματούσε να ακούει τη μεγάλη φωνή του ερευνητή που πέρασε όλες τις πεποιθήσεις και όλα τα συστήματα από το κόσκινο της τρομερής λογικής του, για να καταλήξει στην ίδια μ’ αυτόν επιβλητική αλήθεια: αυτό που θέλει ο κάθε άνθρωπος μπορεί να είναι άμορφο ή πολύμορφο, σαν τη ζωή, μα στο βάθος είναι ένα: η συνέχιση της ύπαρξης, η παράταση και η διάρκεια. Κι είναι αυτό που θα κάνει τους ανθρώπους, όσο υπάρχουν στη γη, να αναζητούν μια τέλεια ένωση ανάμεσα σε δυο καρδιές εδώ κάτω και τον Θεό εκεί ψηλά, πάνω από τα σύννεφα, στον Ουρανό.

Η Ισμήνη αισθανόταν πάντα την παρουσία Του πλάι της. Ακόμα κι όταν Τον ένιωθε να σωπαίνει.


Γιώργος Πολυράκης

 

Την Πέμπτη 2 Απριλίου, πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του νέου του βιβλίου Όταν υπάρχουν άνθρωποι, ο Γιώργος Πολυράκης θα βρίσκεται στον ΙΑΝΟ (Αριστοτέλους 7) για την παρουσίαση του βιβλίου του.



Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΡΑΚΗΣ γεννήθηκε στα Σφακιά της Κρήτης. Σπούδασε Στρατιωτική Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, του οποίου είναι διδάκτωρ. Πήρε την ειδικότητα του χειρουργού και στη συνέχεια εξειδικεύτηκε στη χειρουργική των αγγείων στο νοσοκομείο Hammersmith του Λονδίνου. Σήμερα εργάζεται ως χειρουργός στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Έχει δημοσιεύσει ογδόντα τρεις επιστημονικές εργασίες σε ελληνικά και ξένα ιατρικά περιοδικά, έχει κάνει δεκάδες ανακοινώσεις σε ιατρικά συνέδρια και έχει πάρει μέρος στη διοργάνωση πολλών συνεδρίων. Είναι μέλος της Ελληνικής Χειρουργικής Εταιρείας, της Χειρουργική Εταιρείας Βορείου Ελλάδος, της Ιατρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης, της Εταιρείας Ιατρών Λογοτεχνών και της Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος, ενώ έχει διατελέσει μέλος του Διεθνούς Κολεγίου των Χειρουργών. Στα μαθητικά του χρόνια ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη δημοσιογραφία στα Χανιά και είχε γράψει δύο θεατρικά έργα που παίχτηκαν σε μαθητικές παραστάσεις. Ακόμη ένα θεατρικό έργο έγραψε όταν ήταν φοιτητής, το οποίο παίχτηκε από φοιτητές κατά τη διάρκεια της φοιτητικής εβδομάδας. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν 15 βιβλία του συγγραφέα.