Το βιβλίο «Το θέατρο της Οικουμένης» των εκδόσεων IANOS, εκδόθηκε πρόσφατα και έγινε αφορμή για ουκ ολίγους δημοσιογράφους προκειμένου να προσεγγίσουν τον συγγραφέα του, Μανόλη Ξεξάκη και να του αποσπάσουν λίγη ακόμα μαγεία που απορρέει από την συγγραφική του ιδιοσυγκρασία και να αποκρυπτογραφήσουν τα γραφόμενα του.

 

Είμαστε εξαιρετικά χαρούμενοι και περήφανοι για τον Μανόλη Ξεξάκη!

 

Σας παραθέτουμε αποσπάσματα από τις τελευταίες συνεντεύξεις του.

 

Συνέντευξη στον Χρήστο Τσαρδάκη στο Μικρόφωνο.gr

Από πού αντλείτε την έμπνευση για να γράψετε ένα βιβλίο; Ποιο βιβλίο στη μέχρι τώρα σας συγγραφική σας πορεία ξεχωρίζετε περισσότερο;

Η έμπνευση για ένα βιβλίο είναι κάθε φορά διαφορετική. Ο Πόε είπε ότι εμπνεύστηκε «Το κοράκι», ένα ποίημά του, από το πραγματικό κοράκι που είχε ο Κάρολος Ντίκενς. Εγώ, από ένα προικοσύμφωνο του 1923, από την «νύχτα των Ιμίων» που είδα στην τηλεόραση και από τους στίχους του Ελύτη «Ποια ψυχή να φεύγει και μυρίζει / τόσο δυνατά ο αέρας και άλλο δεν αντέχω». Στην ερώτηση «ποιο είναι το καλύτερο βιβλίο σου» η απάντηση είναι: το τελευταίο, επειδή καίει ακόμη σαν φαγητό που μόλις κατέβασες από τη φωτιά.

 

[...]

 

Έχετε συμπεριλάβει ποτέ σε κάποιο έργο σας προσωπικά βιώματα προσεγγίζοντας τα συγγραφικά;

Πάντα, ακόμη κι αν αφηγείται περιπέτειες με πιγκουίνους στο Ν. Πόλο, πίσω από τα κείμενα είναι ο συγγραφέας.

 

Ολόκληρη η συνέντευξη βρίσκεται εδώ

 

Συνέντευξη στον Τάκη Σκριβάνο στην Athens Voice

Περιγράψτε μας με 150 λέξεις το βιβλίο σας.
«Το θέατρο της οικουμένης» είναι μυθιστόρημα που θα εκδοθεί σε 3 τόμους λόγω μεγέθους. Χίλιες και σελίδες δεν είναι διαχειρίσιμες εκδοτικά. Φιλοδοξεί να μας διασκεδάσει και να μας συγκινήσει με ιστορίες απλών ανθρώπων που συμπλέκονται οι ζωές τους. Θέλει όμως να το κάνει περνώντας από μεγάλες στιγμές της ιστορίας, των επιστημών, των τεχνών και της σκέψης, που γίνονται «ήρωες» του βιβλίου ως αφηγήσεις των προσώπων που δρουν.

 

[...]

 

Αν είχατε μαγικό ραβδάκι και μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στην οικουμένη, τι θα διαλέγατε;
Όπως είπα στην παρουσίαση του βιβλίου στον ΙΑΝΟ: Τόση επιστήμη, τόση κλασική παιδεία και δεν μετακίνησαν ούτε χιλιοστό την προσήλωσή μας στην άγρια χαρά του αίματος, στο χορό των σπαθιών πάνω σε πίστα που είναι φτιαγμένη από κόκαλα ανθρώπων. Αυτό θα ήθελα να αλλάξω. Η βία, η επιθετικότητα, η μισαλλοδοξία θα καταστρέψουν τις κοινωνίες μας.

 

Ολόκληρη η συνέντευξη βρίσκεται εδώ

 

Συνέντευξη στην δημοσιογράφο Τέσυ Μπάιλα στο Thinkfree.gr

Έχετε πει ότι στην ποίηση όλα αρχίζουν με μια καλή ιδέα, ένα δώρο που νιώθεις την ανάγκη να μορφοποιήσεις. Ισχύει το ίδιο και για την πεζογραφία; Ποια ήταν η πρωταρχική ιδέα που μορφοποίησε το έργο σας «Το θέατρο της οικουμένης»;

Όχι, στην πεζογραφία είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Θέλει υπομονετικό χαμάλη που του φορτώνουν στην πλάτη το ένα μετά το άλλο σακιά. Στην πεζογραφία πας με τη βασική ιδέα που διδάσκουν στα σεμινάρια δημιουργικής γραφής: «τι θα γίνει αν οι ήρωες μου κάνουν αυτό ή αν κάνουν το άλλο». Διαλέγεις από τις ιδέες που έχεις και εύχεσαι στο κομπολόι που φτιάχνεις να κυλάνε οι χάντρες.

 

[...]

 

Στις σύγχρονες κοινωνίες της βαρβαρότητας που ζούμε πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να αλλάξει τις συνειδήσεις και συνεπώς τη μοίρα μας;

Όχι. Όπως είπα στην παρουσίαση του βιβλίου στον ΙΑΝΟ: Τόση επιστήμη, τόση κλασική παιδεία και δεν μετακίνησαν ούτε χιλιοστό την προσήλωσή μας στην άγρια χαρά του αίματος, στο χορό των σπαθιών πάνω σε πίστα που είναι φτιαγμένη από κόκαλα ανθρώπων.

 

Πιστεύετε στην κοινωνική αποστολή της λογοτεχνίας;

Η λογοτεχνία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κοινωνικούς αγώνες, αλλά αν φτιάχνεται γι’ αυτούς συνήθως είναι αποτυχημένη. Η λογοτεχνία όμως έχει αξία ως αγγείο των μυστηρίων του ανθρώπου, που αποφάσισε πως πρέπει να ζούμε σε κοινωνίες.

 

Ολόκληρη η συνέντευξη βρίσκεται εδώ

 

Συνέντευξη στην Μάρθα Κίσκιλα στο TVXS

Κάθε μυθιστόρημα έχει τη δική του γοητεία. Εσείς μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποιο αγαπημένο σας;

Μπορώ, όχι όμως με την έννοια του καλύτερου, αλλά του γούστου. Δεν συμπαθώ τις ανισωτικές σχέσεις, εννοώ τη χρήση τους: το όποιος είναι πιο δυνατός σκοτώνει τον άλλο. Ο «Μόμπι Ντικ», η φάλαινα του Μέλλβιλ μου άρεσε πολύ. Να πω και το «Ο κλόουν» του Μπελ. Ο ήρωας μυρίζει μυρωδιές από το τηλέφωνο. Το χρησιμοποίησα κι εγώ αλλαγμένο. Πάντως, καθώς περνούν τα χρόνια και διαβάζω καινούργια βιβλία, δεν βρίσκω τη μαγεία που ένιωθα έφηβος διαβάζοντας πχ τη «Μυστηριώδη νήσο» του Ιουλίου Βερν ή αργότερα αυτό που ένιωθα διαβάζοντας τις ιστορίες άγριων ακραίων εξερευνητών, που όμως έφτιαξε ένας αγιογράφος, ο Φώτης Κόντογλου. Επίσης δεν μπορώ να βρω τον ερωτισμό που αποπνέει το αφήγημα του Ανδρέα Εμπειρίκου «Αργώ ή πλους αεροστάτου». Σ’ αυτό ο ήρωας βινύει μια αγαπημένη μέσα σε μια θυμωνιά σιτάρια.

 

Και αγαπημένος συγγραφέας;

Ο Οδυσσέας Ελύτης με έμαθε να βλέπω την ομορφιά και πώς ο λόγος ξεφυλλίζει τον πόθο. Ο Ανρί Τρουαγιά επίσης. Όταν διαβάζω το Le mort saisit le vif, «Ο νεκρός κυριεύει τον ζωντανό», είναι σαν να ακούω τη φωνή του στο μυαλό μου. Επίσης ο Γιώργος Σεφέρης με έμαθε να είμαι σοβαρός και να κρίνω σωστά. Να βλέπω την Ιστορία της ελληνικής κοινωνίας και των ελληνικών γραμμάτων στο σύνολό τους.

 

[...]

 

Τι να περιμένουμε από τους επόμενους τόμους και πόσο θα περιμένουμε για να μάθουμε το απροσδόκητο τέλος του βιβλίου;

Ο πρώτος τόμος ήταν μόνο το φύλλο για το μιλφέιγ. Να περιμένετε την κρέμα και τη σαντιγί. Εννοώ ότι δεν έχει αναδείξει όλη την ιστορία, μαζεύει το υλικό της: τους χαρακτήρες, τις σχέσεις ανάμεσά τους, τη δρομολόγηση της αφήγησης. Είναι μόνο το ψι ψιψί που κάνουμε στη γάτα για να έρθει κοντά μας. Αν όμως σάς άρεσε ο πρώτος τόμος, εμπιστευτείτε με. Το βιβλίο φορτσάρει μετά.

 

Ολόκληρη η συνέντευξη βρίσκεται εδώ

 

Την παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα μπορείτε να την δείτε εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο μπορείτε να δείτε εδώ