Με αφορμή την παρουσίαση του "Παραμυθά" στον ΙΑΝΟ, συναντήσαμε το Νίκο Πιλάβιο και μιλήσαμε μαζί του για παραμύθια, το θέατρο, τη Δημόσια Τηλεόραση και το μαγικό του γιλέκο!
 
Η πρώτη σας επαφή με το χώρο του θεάτρου και του Παραμυθιού πραγματοποιήθηκε στην ηλικία των 8 ετών , οπότε και παίξατε το 1951 στο θέατρο Κυβέλης το Έργο «Η Νεράιδα του χιονιού» Πόσο σημαντική και καθοριστική υπήρξε για τη μετέπειτα πορεία σας αυτή η πρώτη σας εμπειρία?

Υπήρξε σημαντική γιατί η επαφή με το θέατρο από αυτή την ηλικία, δηλαδή η επαφή με μια από τις επτά Τέχνες, ήταν για μένα ένα είδος γενικότερης καλλιτεχνικής Παιδείας, που δεν θα μπορούσα να έχω πάρει από αλλού. Επίσης ήταν καθοριστική, γιατί το 1974,  στα 31 μου, είχα ήδη 23 χρόνια στο θέατρο, και νοιώθοντας να το βαριέμαι, έπαψα να παίζω στο θέατρο πια.

Στην παιδική σας ηλικία, τι θέση κατείχαν τα παραμύθια? Μεγαλώσατε στον κόσμο των παραμυθιών? Οι γονείς σας σας διηγούνταν παραμύθια?

Στην παιδική μου ηλικία, μέχρι τα 8 που δεν μπορούσα να διαβάζω άκουσα ελάχιστα παραμύθια που  μου έλεγε κάποιες φορές η γιαγιά μου. Μεγάλωσα, πραγματικά, μέσα στα παραμύθια από τότε που άρχισα να διαβάζω μόνος μου, πράγμα που μου άρεσε πολύ, και αυτό με πέρασε στη λογοτεχνία, όταν μπήκα στην εφηβεία μου.

Πόσο σημαντική θεωρείτε την ανάγνωση παραμυθιών για τα μικρά παιδιά? Ο ρόλος της μυθοπλασίας πιστεύετε ότι δημιουργεί συνθήκες ομαλής μετάβασης στον κόσμο των ενηλίκων? Θεωρείτε ότι αποτρέπει μία βίαιη ενηλικίωση , λειτουργώντας εποικοδομητικά στη μετέπειτα διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους?

Είναι σημαντικό να διαβάζουν ή να λένε οι γονείς παραμύθια στα παιδιά τους, αν βέβαια το κάνουν με φροντίδα και με αγάπη για τα παιδιά, οπότε αυτή και μόνο η αγάπη που τους περνάει μέσα από το παραμύθι, φέρνει φυσιολογικά όλα τα άλλα που ρωτάτε.

Στις περιπέτειές σας χρησιμοποιείτε ένα μαγικό γιλέκο με το οποίο πετάτε , μιλάτε με ζώα, φυτά , με πράγματα.  Ενεργοποιείται έτσι η δημιουργική φαντασία των παιδιών .Πόσο ευεργετική είναι για τα παιδιά αυτή η διαδικασία? Πόσο πιστεύετε ότι διαρκεί τελικά η παιδική αθωότητα?

Δεν το έκανα ούτε το κάνω έχοντας στο νου να πετύχω αυτά που με ρωτάτε. Απλώς όλα αυτά είναι εκείνα που νοιώθω ότι θα με γοήτευαν αν ήμουν μικρό παιδί. Και νομίζω ότι η παιδική αθωότητα, αν κανείς έχεις μεγαλώσει με φροντίδα και αγάπη μένει για πάντα μέσα στην καρδιά των ανθρώπων.

Έχετε δηλώσει σε παλιότερες συνεντεύξεις σας ότι δεν πιστεύετε ότι σήμερα υπάρχει καλό  παιδικό πρόγραμμα στην τηλεόραση. Με το κλείσιμο της ΕΡΤ , το άνοιγμα της μεταβατικής ΔΤ , πιστεύετε ότι μπορεί να σηματοδοτήσει μία νέα αρχή? Αν πράγματι πιστεύετε ότι μπορεί να συντελεστεί μία νέα αρχή , τι θέση πρέπει να έχουν τα παιδικά προγράμματα σε αυτή?  

Δεν πιστεύω τίποτα, απλώς ελπίζω και εύχομαι στη καινούργια Δημόσια Τηλεόραση, το ελληνικό παιδικό πρόγραμμα (όχι το μεταγλωττισμένο ξένο), να έχει μία καθημερινή και καλά μελετημένη θέση μέσα στη μέρα.

Τα παιδιά της δεκαετίας του 80 μεγάλωσαν με τον Παραμυθά και το μαγικό γιλέκο του. Πώς αισθάνεστε που μία ολόκληρη γενιά μεγάλωσε μαζί σας? Τι συναισθήματα σας γεννά αυτό? Πώς αισθάνεστε που τα μεγάλα παιδιά έχουν ταυτίσει την παιδική τους ηλικία με εσάς?

Όλο αυτό, που δεν το περίμενα ότι θα συμβεί όταν έκανα την εκπομπή, με συγκινεί πολύ και μου δίνει μεγάλη χαρά, αλλά και δύναμη να συνεχίζω και σήμερα τον «Παραμυθά», είτε γράφοντας βιβλία, είτε κάνοντας καινούργιες εκπομπές, είτε με το μπλογκ μου (www.paramithas.gr) στο ίντερνετ.

Ποιο ή ποια είναι τα αγαπημένα σας παραμύθια? Έχετε δηλώσει ότι η αγαπημένη σας ηρωίδα παραμυθιού είναι το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Για τα σημερινά παιδιά, ποιοι πιστεύετε ότι είναι οι αγαπημένοι τους ήρωες? Πόσο οι ήρωες – πρότυπα έχουν αλλάξει με την πάροδο του χρόνου για τα σημερινά παιδιά?

Τα αγαπημένα μου παραμύθια είναι, «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» και «Η καμπάνα με το μαγευτικό ήχο», του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Δεν ξέρω να σας πω ποιοι είναι οι αγαπημένοι ήρωες των παιδιών σήμερα γιατί δεν το παρακολουθώ το θέμα, αλλά γενικά από όσα ακούω οι σημερινοί ήρωες δεν πια όπως όταν ήμουν εγώ παιδί, άνθρωποι ή κάποια ζωάκια, αλλά κάτι σαν τέρατα από μέταλλο ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.

Γράφετε και βιβλία για μεγάλους. Στο βιβλίο σας «Ιστορίες Καρδιάς» , οι ήρωες ανοίγουν τις καρδιές τους, ξεδιπλώνουν συναισθήματα , αποκτώντας μεγαλύτερη δύναμη για να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις. Πόσο χρήσιμο και δημιουργικό είναι οι γονείς να διαβάζουν παραμύθια , να πλάθουν ιστορίες και να τις επικοινωνούν στα παιδιά τους? Μήπως είναι αυτό και τρόπος να ξεφεύγουν από τη δύσκολη καθημερινότητα?

Όπως είπα και σε προηγούμενη ερώτηση είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να λένε παραμύθια  στα παιδιά είτε δικά τους είτε από βιβλία. Αλλά αυτό είναι σημαντικό αν το κάνουν από αγάπη και φροντίδα για τα παιδιά τους, αν το κάνουν για δικούς τους λόγους, όπως λέτε για «να ξεφεύγουν από τη δύσκολη καθημερινότητα», καλύτερα να μην το κάνουν καθόλου.

Πώς εμπνέεστε τις ιστορίες σας? Πώς ενεργοποιείται η φαντασία σας? Είναι η έμπνευση μία δημιουργική δύναμη που σας επισκέπτεται και έρχεται αβίαστα όταν την αποζητάτε?

Από την ίδια τη ζωή και χωρίς να το αποζητώ. Συνήθως έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις, αρκετή να είσαι πάντα «ανοιχτός» στη ζωή. Παραδείγματος χάρη, έρχεται να με χαιρετήσει ένα κοριτσάκι που το λένε, Ντόλλυ, θυμάμαι το άλογο του Λούκυ Λουκ που το λένε Ντόλλυ, και φτιάχνω το παραμύθι, «Η Ντόλλυ» και μιλάει για ένα κοριτσάκι που το ζήλεψε μια μάγισσα και το έκανε άλογο, μέχρι που τη βρήκε ο Παραμυθάς και την ξαναέκανε άνθρωπο.

Από όλες τις ιδιότητές σας ως συγγραφέα , μεταφραστή, σκηνοθέτη, παραγωγού και την ενασχόλησή σας με την τηλεόραση το ραδιόφωνο και τον κινηματογράφο ποια θα διακρίνατε ως την περισσότερο σημαντική για σας?

Εκείνη που δεν αναφέρετε: του ηθοποιού. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη δουλειά αυτή την κάνει σε όλη μου τη ζωή. Ακόμα και ο «Παραμυθάς» ξεκίνησε ως ρόλος στην τηλεόραση και μετά άρχισα να γράφω ιστορίες γι’ αυτόν.

Πώς είναι η καθημερινότητά σας σήμερα? Χρησιμοποιείτε και το προσωπικό σας blog, ως ένα τρόπο επικοινωνίας με το κοινό σας. Πώς διαχειρίζεστε τη δημοσιότητά σας?

Η  καθημερινότητα είναι γεμάτη από γράψιμο, μεταφράσεις (των βιβλίων του Τζίντου Κρισναμούρτι), παρουσιάσεις των βιβλίων μου, όπου με καλούν, και το μπλογκ μου που ανεβάζω δύο με τρία ποστ την εβδομάδα, που όντως είναι ένας τρόπος, μαζί με την ηλεκτρονική αλληλογραφία, να επικοινωνώ με όσους τους ενδιαφέρει να επικοινωνούν μαζί μου. Η δημοσιότητα δεν με απασχολεί, γιατί δεν έχω κοινωνική ζωή που να χρειάζεται να κάνω κάτι, όπου αλλού υπάρχει δεν μου δημιουργεί πρόβλημα οπότε δεν ασχολούμαι.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια? Θα θέλατε να μας αποκαλύψετε κάποια από αυτά?

Δεν είναι μυστικά. Θα συνεχίσω να γράφω ένα βιβλίο του «Παραμυθά» το χρόνο, θα προσπαθήσω να κάνω κι άλλες εκπομπές με αυτόν τον ήρωα στην τηλεόραση και θα ήθελα να κάνω και μια ταινία μεγάλου μήκους με αυτόν τον ήρωα. Μου έχει ζητηθεί και το σχεδιάζω να γράψω τη βιογραφία μου, που θα έχει τον τίτλο, «Μια ζωή σαν παραμύθι». Επίσης, θα συνεχίσω να μεταφράζω βιβλία του Κρισναμούρτι, ενώ σχεδιάζω να γράψω κι ένα βιβλίο γι’ αυτόν με τίτλο, «Ποιος ή τι ήταν ο Κρισναμούρτι, από τον ίδιο».

 
: Άγνωστο
: Άγνωστο