Είναι πρωί,ο Ρένος Χαραλαμπίδης πίνει χαλαρά τον καφέ του στο IANOS Café και περιμένοντας το ραντεβού του δέχτηκε με χαρά να μας χαρίσει 5 λεπτά. Ρένος, Σταμάτης και Δανάη σε μια συζήτηση για εκείνον, τη δουλειά του και για τον «δικό του» ΙΑΝΟ.

 

- Ρένο ποιός είναι ο δικός σου IANOS;

Ρ: Εγώ με τον ΙΑΝΟ συνδέομαι με 3 τρόπους: Ο 1ος είναι ότι έχω κάνει μια προσωπική συναυλία πριν από μερικά χρόνια εδώ που λεγόταν «Ο Ρένος αφηγείται». Ο 2ος τρόπος είναι το μοναδικό βιβλίο μου που έχω γράψει, θεωρητικό για τον κινηματογράφο, και το οποίο έχει εκδοθεί από τον ΙΑΝΟ και λέγεται «Εγχειρίδιο Κινηματογραφικής Ανυπακοής».Μέσα στις επόμενες μέρες γιορτάζουμε και την 3η επανέκδοση του, ένα ρεκόρ για κινηματογραφικό βιβλίο, μιας και αυτά συνήθως δεν πουλάνε καθόλου. Ο 3ος είναι η φιλία μου με τον Νίκο Καρατζά.

 

- Μεταξύ των τριών, εάν έπρεπε με το ζόρι να διαλέξετε ένα;

Ρ: Ασφαλώς είναι ο Νίκος Καρατζάς ο οποίος είναι και ο άνθρωπος που με εμπνέει για να γράψω. Στα τελευταία μου γενέθλια μου χάρισε μια πένα λέγοντας μου «Οι Εκδόσεις IANOS περιμένουν περισσότερα από σένα».

 

- Έμπνευση, τι σημαίνει για εσένα;

Ρ: Τι σημαίνει έμπνευση για μένα; Είναι αυτό το ξαφνικό αεράκι που φυσάει μέσα στο κατακαλόκαιρο, είναι μια αναπάντεχη στιγμή συνάντησης με τον βαθύτερο εαυτό μου.

 

- Προϋποθέσεις της έμπνευσης;

Ρ: Να μην είμαι ερωτευμένος. Γιατί ο έρωτας και τα μεγάλα πάθη μπλοκάρουν την επικοινωνία με τον εαυτό μας. Γιατί εγκλωβιζόμαστε στα πάθη μας. Ο άνθρωπος που είναι υπό καθεστώς πάθους δεν έχει επικοινωνία με τον εαυτό του. Η στωική αταραξία γεννάει την έμπνευση, όχι η καταιγίδα του πάθους. Mετά την καταιγίδα του πάθους, όταν ηρεμήσεις, έρχεται ο οίστρος. Λίγο παράξενο ε;

- Ναι! Συνήθως ο κόσμος λέει πως ο έρωτας σε βοηθάει να έρθεις σε επαφή με τον εσωτερικό σου εαυτό...

Ρ: Όχι εκείνη την στιγμή που είσαι ερωτευμένος, μετά, ανακεφαλαιώνοντας και αξιολογώντας αυτά που έζησες. Με ρωτήσατε πότε έρχεται η έμπνευση και τι την εμποδίζει. Το καράβι μέσα στην καταιγίδα δεν ταξιδεύει, χτυπιέται και προσπαθεί να σωθεί. Το ταξίδι είναι η έμπνευση...

 

- Βιβλίο, κινηματογράφος, τηλεόραση. Έχεις κάνει απ' όλα. Οι διαφορές τους, μέσα από τα δικά σου βιώματα;

Ρ: Έχω κάνει απ' όλα. Ο πυρήνας όμως είναι πάντα ίδιος! Ο καλλιτεχνικός πυρήνας που ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του. Εγώ για όλα αυτά αντλώ πάντα από μια δεξαμενή που είναι ο βαθύτερος εαυτός μου. Δεν είναι πολύ εύκολο να βγει στην επιφάνεια, θέλει πολλά χρόνια προσωπικής δουλειάς, και μοιραία και το πλήρωμα του χρόνου, την ηλικία. Πριν από τα 40 δηλαδή δεν μιλάς με τον βαθύ, βαθύ σου εαυτό.

 

- Σχέδια για το καλοκαίρι;

Ρ: Έρχομαι από μια μεγάλη θεατρική περιπέτεια, από την οποία βγήκα νικητής, τον «Ιούλιο Καίσαρα» στο θέατρο Τέχνης και προσπαθώ λίγο να κατευνάσω την εσωτερική μου τρικυμία, να με ξαναβρώ και να σχεδιάσω την επόμενη κίνηση μου. Μπαίνω σε μια εποχή ραστώνης.

 

- Η οποία διαρκεί μέχρι;

Ρ: Υποχρεωτικά θα σταματήσει όταν ξεκινήσει η επόμενη μου δουλειά, η οποία θα είναι σίγουρα τον Σεπτέμβρη. Μέχρι τότε όμως μπορεί να πάρω μια περίοδο χάριτος!

 

- Και σε βάθος χρόνου;

Ρ: Σε βάθος χρόνου έρχεται η 5η ταινία μεγάλου μήκους που θα σκηνοθετήσω, λέγεται «Ο νυχτερινός εκφωνητής».

 

- Κλείνοντας... Η έμπνευση σου για τα βιβλία, το θέατρο, το κινηματογράφο, μπορεί να συμπυκνωθεί σε λίγες λέξεις-κλειδιά;

Ρ: Λέξεις κλειδιά; Πόσες;

 

- Πέντε!

Ρ: Πέντε...χμμ. Τύχη, Μοίρα, Γοητεία.. Γαλήνη...Τρικυμία.

 

- Όλες γένους θηλυκού!

Ρ: Αα δεν το πρόσεξα. Κάτι σημαίνει όμως αυτό, ο βαθύτερος εαυτός...

 

Εγχειρίδιο κινηματογραφικής ανυπακοής, Εκδόσεις IANOS

Το βιβλίο του περιλαμβάνει βιαστικές σημειώσεις που κρατούσε ο ίδιος στη διάρκεια της περιπέτειας της δημιουργίας των ταινιών του «Νo budget story» (1996), «Φτηνά τσιγάρα» (1999), «Η καρδιά του κτήνους» (2004) και «Τέσσερα μαύρα κουστούμια» (2009).

Όπως αναφέρει ο ίδιος, πρόκειται για «ένα ακατάστατο σημειωματάριο της στιγμής με δυσανάγνωστους συλλογισμούς σε κάθε είδους χαρτάκια, περιθώρια εφημερίδων, σενάρια, πακέτα τσιγάρων, προγράμματα γυρισμάτων, χαρτοπετσέτες, στο κινητό...Σαφώς δεν διεκδικώ καμιά πρωτοτυπία και η αξία των σημειώσεων αυτών είναι υποκειμενική. Έχουν ένα κάποιο νόημα μόνο για κάποιους. Είναι το δικό μου μονοπάτι, που άνοιξα περπατώντας και πολλές φορές χάνοντας τον δρόμο μου στο γοητευτικό αλλά και σκοτεινό δάσος του αυτοδίδακτου».

 

 
: Tasos Meletopoulos - Mas exoun xexasei