Ο συγγραφέας μας μίλησε για το νέο του βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS.

Της Δήμητρας Νικολάου

 

Δύο χρόνια μετά τη έκδοση της συλλογής κειμένων σας με τίτλο Στο περιθώριο επανέρχεστε στη συγγραφή με τον Ταξιδιωτικό οδηγό. Πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας;

Άρχισα να γράφω από τεμπελιά. Τεμπέλιαζα να τρέχω στις αλάνες και να κυνηγάω μια μπάλα ώστε να καταλήξω ένας καλός ποδοσφαιριστής. Τεμπέλιαζα επίσης να πηγαινοέρχομαι στα ωδεία βαστώντας παραμάσχαλα το βιολί ώστε να γίνω άξιος μουσικός. Μου ήταν πιο βολικό να έχω πάντα μαζί μου ένα μικρό μπλοκάκι, οπουδήποτε κι αν βρισκόμουνα. Στο δρόμο, στο πάρκο για βόλτα, στην δουλειά, σε μια συναυλία, όταν μου ερχόταν μια ιδέα, καθόμουν και έγραφα. Εξ άλλου κατάλαβα ότι το γράψιμο το μαθαίνεις γράφοντας. Μου άρεζε να γράφω ιστορίες αισθαντικές και ερωτικές, περνώντας ύπουλα και υποδόρια, κριτική κοινωνική ματιά.

 

Ο τίτλος του νέου σας βιβλίου είναι ιδιαίτερα ευφυής. Πώς καταλήξατε σ' αυτόν;

Τα συγχαρητήρια ανήκουν στον γιο μου, που είναι ο νονός του βιβλίου. Όταν έβγαλα το πρώτο μου βιβλίο Στο περιθώριο αναφερόμενος στο σχήμα του, μου είπε για να με πειράξει: “Ρε μπαμπά, αυτό δεν είναι βιβλίο, είναι ταξιδιωτικός οδηγός”. Ε λοιπόν, βρήκα το σχόλιό του πολύ εύστοχο. Πράγματι, κάθε βιβλίο δεν είναι παρά ένα ταξίδι. Μια σκάλα στον αδηφάγο ουρανό.

 

“Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θα βγαινες στο δρόμο”, από το ποίημα Ιθάκη του Καβάφη. Για εσάς σημασία έχει το ταξίδι ή ο προορισμός;

Θα έλεγα πως και τα δύο έχουν σημασία και το ταξίδι και ο προορισμός. Χωρίς την Ιθάκη δεν θα υπήρχε και το ταξίδι. Τα ταξίδια μου πάντα έχουν έναν προορισμό και σαν καλός ταξιδευτής έχω πάντα μαζί μου το μπλοκάκι μου για να καταγράφω τις εντυπώσεις είτε με λόγια είτε με σκιτσάκια, για να μην ξεχνάμε και την εικαστική μας ιδιότητα. Μου αρέσει να καταπιάνομαι και να εστιάζω σε φαινομενικά ασήμαντα πράγματα. Να ανακαλύπτω την ομορφιά του μικρού και του λίγου. Είμαι οπαδός της άποψης του «Μη πετάξεις τίποτα». Παρ’ όλο που οι ιστορίες μου είναι περισσότερο μυθοπλασίας και λιγότερο βιωματικές, αν με ρωτούσατε ποιος είμαι, θα σας απαντούσα: «Είμαι αυτό το βιβλίο».

 

Στα κείμενά που περιλαμβάνονται στον Ταξιδιωτικό Οδηγό, μπερδεύονται ο πεζός με τον ποιητικό λόγο, ενώ πολλά από αυτά έχουν έντονα λυρικό χαρακτήρα. Με αυτόν τον τρόπο μεταφέρετε στο χαρτί τη διαφορετική σας διάθεση κάθε φορά;

Στα περισσότερα κείμενα του βιβλίου, είτε είναι πεζά είτε με ποιητική διάθεση, μιλώ στο πρώτο ενικό πρόσωπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ταυτίζομαι κατ’ ανάγκην με τον ήρωα. Είναι ας πούμε σαν ένα λογοτεχνικό τρικ, ώστε να γίνει η ανάγνωση πιο ενδιαφέρουσα και λιγότερο κουραστική. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο εναλλάσσω σκόπιμα τον ποιητικό με τον πεζό λόγο.

 

Βρίσκεται η συγγραφή στο περιθώριο της εικαστικής σας δραστηριότητας ή καταλαμβάνει πρωταγωνιστική θέση στη ζωή σας;

Σαν απάντηση στο ερώτημα, θα παραθέσω αυτούσιο ένα απόσπασμα του βιβλίου που επιγράφεται Στο περιθώριο:

“Θα σας εξομολογηθώ, το πώς και το γιατί, όταν ζωγραφίζω, μου έρχεται να παρατήσω το πινέλο και να πιάσω μολύβι και χαρτί. Μολονότι αυτά που θα σας πω είναι πέρα για πέρα αληθινά, φοβάμαι πως δύσκολα θα με πιστέψετε.

Λοιπόν, εκεί που χαϊδολογώ ένα από τα γνωστά “ανθρωποκεντρικά” θέματα που με απασχολούν τον τελευταίο καιρό (“ερωτικά” τα χαρακτηρίζουν οι άλλοι, δικαίωμά τους) αισθάνομαι να απογειώνομαι ελαφρώς.

Βέβαια σ’ αυτό βοηθούν και τα καύσιμα που χρησιμοποιώ: κόκκινο, ξηρό από ποικιλία ξινόμαυρο και merlot.

Πάνω που καπνίζω και ένα τσιγαράκι, να 'σου απογειώνομαι τελείως. Δηλαδή, μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο. Να, περίπου δυο μέτρα πάνω από το πάτωμα. Τόσο όσο να βλέπω πανοραμικά το πίσω της φαλάκρας μου, που είναι ακόμη γειωμένη και επιμένει να ζωγραφίζει.

Με βλέπω από εκεί ψηλά με οίκτο, με αποστροφή, με περιφρόνηση, με εκτίμηση χαμηλή, και ενίοτε με κατανόηση και συμπόνια.

Πλημμυρισμένος από όλα αυτά τα πλούσια συναισθήματα, διακατέχομαι πλέον από την ανάγκη να τα καταγράψω και μάλιστα άμεσα, γιατί άμα τα αφήσω για μετά, ως το πρωί θα τα έχω ξεχάσει.

Είναι βλέπεις και η ηλικία.

Δεν ξέρω πόσο πιστέψατε σε όσα ακούσατε. Πρέπει όμως να σας πω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι αν με πιστέψατε, είστε και σεις αλαφροΐσκιωτοι, σαν κι εμένα”.