Σιρανό ντε Μπερζεράκ

 Εντμόν Ροστάν

 

Η αυλαία ανοίγει και η ιστορία του Σιρανό ξεκινά.

Η Ευανθία Ρεμπούτσικα μπαίνει στη σκηνή. Παρατηρεί τον χώρο γύρω της και αρχίζει να μιλά έτσι όπως μόνο εκείνη ξέρει. Με τις μελαγχολικές νότες του βιολιού της. Δεν είναι εκεί, αλλά είναι. Οι ήρωες δεν την βλέπουν, αλλά την βλέπουν.

Δεν είναι κάποιος αόρατος παρατηρητής.

Δεν βρίσκεται στη σκηνή για να κάνει ακόμα πιο δραματικές τις καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες του έργου στα μάτια των θεατών.

Βρίσκεται εκεί γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούσε να λείπει.

Αντιπροσωπεύει -κατά γνώμη μου- την ανθρώπινη ψυχή.

Την ομορφιά της, την μοναξιά της, την καταδίκη της.

Εκφράζει τις πιο λεπτές αποχρώσεις της.

Οι ηθοποιοί εμφανίζονται και κινούνται σαν αέρας. Κάθε κίνηση τους έχει ρυθμό και μουσικότητα. Από τον τρόπο που κινεί η πανέμορφη Ρωξάνη την βεντάλια της μέχρι την ξιφασκία και τον θάνατο των στρατιωτών.

Ο έμμετρος λόγος δημιουργεί μια ατμόσφαιρα παραμυθένια στην οποία ξεδιπλώνονται οι χαρακτήρες. Δεν υπάρχουν πρόσωπα. Υπάρχουν σύμβολα.

Η ομορφιά και το βάθος της γυναικείας φύσης και ψυχής, η αυτοθυσία και η δύναμη της αγάπης, το πνεύμα και η ικανότητα ή η ανικανότητα του να εκφραστεί.

Πρόκειται για μια ιστορία ιδιαίτερα ευαίσθητη. Μιλά για τον θησαυρό της ψυχής  και για όλα τα υπέροχα πράγματα που μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος. Μιλά για κάτι τόσο «ακριβό» το οποίο στην συγκεκριμένη ιστορία κερδίζει σε ομορφιά και μεγαλείο κάθε εξωτερική ατέλεια.

 Ο ήχος του βιολιού της Ευανθίας συντροφεύει τον Σιρανό μέχρι το τέλος.

Μέχρι τη στιγμή που ξεψυχά στα χέρια της Ρωξάνης.

Μέχρι τη στιγμή που παραδέχεται τον παράφορο και κρυφό έρωτα του γι αυτήν.

 

Ο όμορφος Κριστιάν (Γιώργος Παπαγεωργίου) μας μιλά για τον Σιρανό και μας βοηθά «να τον δούμε»  μέσα από τα δικά του μάτια.

 

Γιώργο, πόσο και με ποιόν τρόπο  επηρεάζει η μουσική της Ευανθίας το παίξιμο σου; Η Ευανθία εκτός από πολύ καλή μουσικός είναι και πολύ καλός συνεργάτης. O ρόλος της στην παράσταση δεν ήταν μόνο στην σύνθεση της μουσικής, αλλά και στην ζωντανή συμμετοχή της επάνω στη σκηνή, σαν μια ακόμα ηθοποιός της παράστασης και ο τρόπος που επικοινωνούσε με τους υπόλοιπους έδειχνε ένα άνθρωπο με ανοιχτή επικοινωνία στη σχέση της με τους θεατρικούς ρόλους.

Αν έλειπε πώς πιστεύεις ότι θα έπαιζες; Δεν μπορώ να φανταστώ την παράσταση αυτή χωρίς την Ευανθία. Ακόμα κι αν στις αρχικές πρόβες οι σχέσεις μεταξύ των ρόλων άρχισαν να διαφαίνονται σωστά, με το που μπήκε η μουσική όλα πήγαν σκάλες πάνω. Το όλο αποτέλεσμα έγινε πιο ανάγλυφο τόσο για μας όσο και για τον θεατή.

Οι θεατές θα συγκινούνταν λιγότερο; Νομίζω ναι. Η μουσική έχει την ικανότητα να “φωτίζει” κα να “φορτίζει” μια σκηνή.

 Το έργο αυτό κάνει κάτι στην ψυχή σου; Είμαι επίμονα ρομαντικός (στο βάθος, αλλά είμαι). Έτσι, ένα άκρως ρομαντικό έργο όπως ο Σιρανό καθώς και ο λόγος του Ροστάν μου μίλησαν κατευθείαν. Τον είχα ανάγκη στη φάση αυτή της ζωής μου τον Κριστιάν!

Τι σημαίνει ρομαντισμός για σένα; Κάτι που έχει χαθεί και το ψάχνω.

Πέρα από το γεγονός ότι το έργο είναι ένα αριστούργημα από μόνο του, πόσο κοντά μπορεί να είναι στη σημερινή εποχή και γενικότερα στον άνθρωπο του σήμερα; Τα κλασσικά έργα δεν φεύγουν ποτέ εκτός εποχής. Όσο οι άνθρωποι έχουν συγκρούσεις (εσωτερικές και εξωτερικές) τα έργα αυτά θα έρχονται για να τους κάνουν να σκεφτούν και να δώσουν μόνοι τους μετά τις απαντήσεις στον εαυτό τους. Ποια είναι η προσωπική σου άποψη για τον Σιρανό; Όχι για τον Χαραλαμπόπουλο αλλά για τον χαρακτήρα Σιρανό στο έργο. Ο Σιρανό είναι ο πραγματικά ρομαντικός ήρωας. Μία σκοτεινή ρομαντική φιγούρα (που απέχει αιώνες από την παρεξηγημένη ροδαλή εικόνα του ρομαντισμού σήμερα). Παλεύει για τον έρωτα, μαχητικός, με αρχές που τις τηρεί με κόστος προσωπικό. Μην ξεχνάς ότι ο ίδιος ο Σιρανό ντε Μπερζεράκ υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, ένας δεινός μονομάχος και θεατρικός συγγραφέας που δεν αναγνωρίστηκε από την εποχή του και έμεινε στη σκιά του Μολιέρου.

Η γνώμη σου για τον Κριστιάν; Αντιμετώπισα τον Κριστιάν σαν ένα αγόρι που λόγω κοινωνικής καταγωγής και τάξης (είναι Γασκώνος -επίλεκτος στρατιώτης) μπορεί νιώθει έντονα τον έρωτα μέσα του αλλά δεν έχει την ικανότητα να τον εκφράσει λόγω ελλιπούς μόρφωσης. Σαν να έρχεται η λέξη στο στόμα αλλά να μην μπορείς να την πεις, σαν να μουδιάζεις κάθε φορά που προσπαθείς να μιλήσεις στον έρωτα σου για τον έρωτα σου. Και αυτό προκαλεί φόβο, θυμό, υπερβολική χαρά, ανασφάλεια, απότομες συναισθηματικές μεταπτώσεις.

Τελικά οι γυναίκες από τι γοητεύονται περισσότερο; Από την εμφάνιση ή από το πνεύμα; Το πνεύμα θα νικήσει. Αυτό δεν λέει και ο Ροστάν;

Και η Ρωξάνη; Ποιόν αγαπά τελικά; Τον Σιρανό. Αλλά τον Σιρανό του δικού της έργου και όχι του ίδιου.. έργου! Ένα Σιρανό με την όψη του Κριστιάν και την ευγλωττία του Σιρανό ντε Μπερζεράκ.

Πες μου μία ατάκα του έργου είτε δική σου είτε όχι η οποία «κάτι κάνει στην ψυχή σου».

«Θα θελα εμένα να αγαπάει. Και όχι όταν με σκέφτεται άλλον να λαχταράει»

Αυτή είναι η φράση που τρέχει όλο τον ρόλο μου.

«Απόψε η αγάπη μου -χτύπα καρδιά μου, χτύπα!- πάνω στα χείλη του φιλά τα λόγια που της είπα!»

Η φράση του Σιρανό που κρατώ μέσα μου.

Γιώργο πως νιώθεις που παίζεις σε μια τόσο όμορφη παράσταση;

Χαρά. Τι άλλο;


 

Απομένουν λίγες μέρες ακόμη…

Σπεύσατε!!!

 

Pantheon Theater 

Από 17/10/2014 έως 29/11/2014

Πειραιώς 166 Αθήνα / Κεραμικός

Σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα και μετάφραση της Λουΐζας Μητσάκου

Παίζουν: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Σμαράγδα Καρύδη, Κώστας Μπερικόπουλος, Γιώργος Παπαγεωργίου

Μαζί τους οι ηθοποιοί : Νίκος Ζιάζιαρης, Κορίνα Θεοδωρίδου, Γεωργία Καλλέργη, Θάνος Kοντογιώργης, Λάμπρος Κτεναβός, Αλέξανδρος Λασκαράτος, Θάνος Μπίρκος, Κωστής Μπούντας, Σωτήρης Ντούμας, Στέλιος Ξανθουδάκης, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Νίκος Παπαδομιχελάκης, Γρηγόρης Ποιμενίδης, Αντώνης Στρούζας, Στράτος Τρογκάνης, Αγγελική Τρομπούκη, Νεκτάριος Φαρμάκης, Θανάσης Χαλκιάς, Έλενα Χαραλαμπούδη