«Φαίνεται πιὰ πὼς τίποτα -
τίποτα δὲν μᾶς σώζει...»
ΚΑΙΣΑΡ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

 

Ξέρω ἐγὼ κάτι ποὺ μποροῦσε, Καῖσαρ, νὰ σᾶς σώσει.
Κάτι ποὺ πάντα βρίσκεται σ᾿ αἰώνια ἐναλλαγή,
κάτι ποὺ σχίζει τὶς θολὲς γραμμὲς τῶν ὁριζόντων,
καὶ ταξιδεύει ἀδιάκοπα τὴν ἀτέλειωτη γῆ.

[…]

 

Οι στίχοι αυτοί, από το ποίημα του Νίκου Καββαδία, Γράμμα στον ποιητή Καίσαρα Εμμανουήλ, είναι που ενέπνευσαν την καλλιτέχνιδα Νίκη Πρόκου, μαζί με τις ιστορίες του ναυτικού πατέρα της και την προσωπική της όσμωση με το θαλασσινό αρχετυπικό στοιχείο, στην δημιουργία της πρώτης της ατομικής έκθεσης «Οι Θολές Γραμμές των Οριζόντων», που με χαρά στεγάζει ο IANOS.

 

Η Νίκη Πρόκου μεταφέρει την θάλασσα στον ζωγραφικό καμβά και πλημμυρίζει την Αίθουσα Τέχνης του ΙΑΝΟΥ. Οι μυριάδες αποχρώσεις και οι πάστες του μπλε δονούν και συνεπαίρνουν το βλέμμα μας, υφαίνοντας ένα προσωπικό ημερολόγιο καταστρώματος με αναρίθμητες πλαστικές και συμβολικές εκμυστηρεύσεις.

 

Οι επισκέπτες της έκθεσης, με ένα βήμα, από το τσιμέντο της Αθήνας, περνούν σε αλλοτινά νερά – σε νηνεμίες και φουρτούνες. Στο βιβλίο επισκεπτών της Αίθουσας Τέχνης έχουν γράψει για την Νίκη Πρόκου και τα έργα της: «…δε μπορώ να φύγω από εδώ μέσα…», «…μίλησες στην ψυχή μου…» «…πολύ Ελλάδα, πολύ κύμα, πολύ ουρανό…», «…με ταξίδεψες με τον γαλάζιο αιθέριο χρωστήρα σου…».

 

Η μεγάλη εντύπωση που έχουν προκαλέσει τα στατικά αυτά κύματα των καμβάδων οδήγησε στην παράταση της έκθεσης έως και τις 2 Οκτώβρη.

 

Για να κρατήσουμε λίγο ακόμα το καλοκαίρι…

 

[…]

Μακριά, πολὺ μακριὰ νὰ ταξιδεύουμε,
κι ὁ ἥλιος πάντα μόνους νὰ μᾶς βρίσκει·

[…]