Ξεφυλλίζοντας όπως κάθε Πέμπτη την AthensVoice, διαβάσαμε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του συγγραφέα Βασίλη Καραποστόλη με αφορμή το βιβλίο του «Μούσες εναντίον Σειρήνων - Ο γόνιμος άνθρωπος σ' έναν άγονο κόσμο».

Δεν θα μπορούσαμε παρά να μοιραστούμε μαζί σας αποσπάσματα που μας κίνησαν το ενδιαφέρον και μας δημιούργησαν προβληματισμούς.

[...]

Στο επίκεντρο του βιβλίου βρίσκεται το πρόβλημα της αεργίας, το να μη μπορεί ο άνθρωπος να μεταμορφώσει τον κόσμο γύρω του, ούτε και τον εαυτό του. Το πρόβλημα αυτό δεν περιορίζεται στην οικονομική σφαίρα, είναι ουσιαστικά υπαρξιακό. Είναι το να εμποδίζεται ο άνθρωπος να ενεργήσει, στη συνέχεια να  παραιτείται από την προσπάθεια αντιμετώπισης των εμποδίων και  τέλος να νιώθει το αγκάθι της ενοχής μέσα του επειδή το μόνο επάγγελμα που του έμεινε να κάνει είναι να βρίσκει άλλοθι για να δικαιολογεί την αδράνειά  του.

[...]

Στους νεότερους χρόνους προκλήθηκε μια μεγάλη σύγχυση σχετικά με την εργασία. Θεωρήθηκε ότι ο ιδρώτας, ο μόχθος, η δαπάνη ενέργειας –σωματικής, νευρικής ή διανοητικής– είναι «κατάρες», από τις οποίες ο κόσμος θα έπρεπε να απαλλαγεί το συντομότερο, με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνικής. Αυτό το όνειρο ήταν γεμάτο αυταπάτες. Διότι έκρυψε το κενό της  ύπαρξης που εμφανίζεται πάντα, όταν ο άνθρωπος περιμένει από τη ζωή να έρθει και να του χαρίσει τα αγαθά της, αντί να γίνεται ο ίδιος, με την προσπάθειά του, «άξιος» για να τα πάρει. Σήμερα, το βλέπουμε πια ότι σ’ όλον τον πλανήτη το παγκόσμιο αίτημα είναι: να «πάρουμε ό,τι μπορούμε, ό,τι προφταίνουμε». Ο άρπαγας και ο ζητιάνος συνδυάζονται σε ένα νέο είδος. Το χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν βρίσκει το λόγο να δημιουργήσει τίποτα, να επιφέρει  γύρω του μια αλλαγή. Ένα νέο καθεστώς παγιώνεται παντού: της καιροσκοπίας και μάλιστα της πιο άμεσης, της πιο φτηνής.

[...]

 «επιθυμία συγχέεται με την ελπίδα»: Είναι κι αυτό μια μεγάλη πληγή στην εποχή μας. Επιθυμία είναι να εξαρτάται κάποιος από ένα αντικείμενο ή μια κατάσταση· δένεται πάνω σ’ αυτά, το «εγώ» του υποφέρει από την έλλειψή τους. Ενώ η ελπίδα, αν τη βιώσουμε με βαθύτερο τρόπο, είναι πλατύτερη και δεν αφορά αποκλειστικά το εγώ. Πρόκειται για ένα άνοιγμα της ψυχής προς το καλύτερο, το ευμενέστερο για τον κόσμο. Αυτός που ελπίζει, πιστεύει ότι ο κόσμος παραμένει γόνιμος. Εναπόκειται όμως στον ίδιο να βοηθήσει, ώστε η «γέννα» να πραγματοποιηθεί. Είναι το «συν Αθηνά και χείρα κίνει».

 

Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείτε να την βρείτε  εδώ 

Για περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο εδώ

Περισσότερα βιβλία του Βασίλη Καραποστόλη εδώ