x
NEW IANOS E-SHOP
Δείτε το νέο site του ΙΑΝΟΥ
 

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Συγγραφέας: ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Εκδότης: IANOS

Περίληψη - Στην Ελλάδα της κρίσης συνθήκες αλλάζουν, ζωές ανατρέπονται, άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με προβλήματα που ούτε τα φαντάζονταν… Νομίζεις ότι τα ’χεις όλα – ή τουλάχιστον όσα επιθυμούσες. Όμως, μια στιγμή αρκεί για ν’ ανοίξει η κερκόπορτα, απ’ όπου θα τρέξουν να περάσουν οι διαψεύσεις, οι αναποδιές και τα βάσανα. Και τότε αρχίζουν τα ερωτήματα: Θα μπορέσεις ν......

Αρχική Τιμή: 13.00 €

Τιμή IANOS: 11.70 (Κέρδος: 1.30 €)

Άμεσα διαθέσιμο. Αποστολή εντός 1-3 εργάσιμων ημερών.

Δωρεάν μεταφορικά

Για αγορές άνω των 25 €

Δωρεάν αντικαταβολή

Για αγορές άνω των 25 €

Άμεση παράδοση

Σε όλη την Ελλάδα

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Συγγραφέας
ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Ο Κωνσταντίνος Α. Τριανταφυλλάκης γεννήθηκε στο Ασημένιο Έβρου. Τελείωσε το Γυμνάσιο Διδυμοτείχου. Το 1975 ήρθε στην Αθήνα και σπούδασε στην Πάντειο. Το 1979 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη για μεταπτυχιακές σπουδές στα Οικονομικά, στις Πολιτικές Επιστήμες (Μaster) και στις Διεθνείς Σχέσεις (Διδακτορικό). Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1990. Εργάζεται ως σύμβουλος επιχειρήσεων σε θέματα Μarketing και Επικοινωνίας. Άλλα έργα του συγγραφέα: Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει... (2012), Ημερολόγια Χαρμολύπης (2014), Μια άλλη ευκαιρία... (2017) τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΙΑΝΟS.

Περίληψη

Στην Ελλάδα της κρίσης συνθήκες αλλάζουν, ζωές ανατρέπονται, άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με προβλήματα που ούτε τα φαντάζονταν… Νομίζεις ότι τα ’χεις όλα – ή τουλάχιστον όσα επιθυμούσες. Όμως, μια στιγμή αρκεί για ν’ ανοίξει η κερκόπορτα, απ’ όπου θα τρέξουν να περάσουν οι διαψεύσεις, οι αναποδιές και τα βάσανα. Και τότε αρχίζουν τα ερωτήματα: Θα μπορέσεις να επιστρέψεις; Και ποιο είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις; Θ’ αποδεχτείς την ήττα ή θα αγωνιστείς για τη δικαίωση; Στο καινούργιο μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου A. Τριανταφυλλάκη συνταξιδεύουμε με ήρωες που βίωσαν την καταστροφή κι αναζητούν το δικαίωμα στο όνειρο μέσ’ από μιαν άλλη ευκαιρία… Οι ιστορίες του βιβλίου γράφτηκαν τα τελευταία δύο χρόνια, βασίστηκαν σε νέες και παλιές εµπειρίες και βιώµατα και πήραν την τελική τους µορφή το καλοκαίρι του 2016 στη Χαλκιδική, τη Σαντορίνη και τη Φολέγανδρο. Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωµένο σ’ όλους εκείνους, άντρες και γυναίκες, που δίνουν καθηµερινά, υπό αντίξοες συνθήκες, τον αγώνα τους και επιµένουν µέχρι να κερδίσουν. Αυτοί µας διδάσκουν το πραγµατικό νόηµα της ζωής και την αξία της ύπαρξης.

Πληροφορίες προϊόντος

  • Σειρά:
    ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
  • SKU:
    0392133
  • ISBN:
    978-618-5141-30-1
  • ISBN2:
    9786185141301
  • Εκδότης:
    IANOS
  • Συγγραφέας:
    ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
  • Συντελεστής:
    ΦΑΜΕΛΟΥ ΝΑΝΤΙΑ
  • Έτος κυκλοφορίας:
    2017
  • Σελίδες:
    400
  • Διαστάσεις:
    15x21
  • Βάρος:
    0.6300 kg
  • Χώρα:
    ΕΛΛΑΔΑ

Αξιολογήσεις

Κλασική λογοτεχνία!Review by Αθηνά Ντάσιου Γιάννου
Επιτέλους, αληθινή λογοτεχνία! είχα καιρό να διαβάσω ελληνική λογοτεχνία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί συνέχεια των Ελλήνων "κλασικών" διηγηματογράφων, Τερζάκη, ενδεχομένως Ξενόπουλου, Κυριαζή κ.ά. Ο συγγραφέας δεν φοβάται να μιλήσει για την πραγματικότητα όπως είναι, δε φοβάται να χρησιμοποιήσει τη λέξη "Θεός" που πολλοί σύγχρονοι λογοτέχνες την αποφεύγουν σαν κάτι κακό... Ενώ στην καθημερινότητά μας, άλλος λίγο, άλλος πολύ, ασχολούμαστε με τα θεία, εδώ στην Ελλάδα τουλάχιστον, στην χώρα μας, ακόμα πιστεύουμε, ακόμα ελπίζουμε στον Θεό και στον Παράδεισο... Εύγε στον συγγραφέα, που δεν φοβήθηκε να δείξει ότι στην Αθήνα της κρίσης, υπάρχουν άνθρωποι με ευγένεια, με ιδανικά, με προβλήματα, με ελπίδα, με αγάπη, με ανθρωπιά...
Αναφορικά με το ύφος, θα έλεγα ότι ξαφνιάζει ευχάριστα η ροή του κειμένου, το ενδιαφέρον που κορυφώνεται χωρίς να αγχώνει, χωρίς να υπερβάλλει... Προς το τέλος του βιβλίου μόνο, μου φάνηκε η ατμόσφαιρα λίγο γλυκανάλατη, δεν ξέρω γιατί.
Γενικά, συγχαρητήρια στον κ. Τριανταφυλλάκη. Περιμένουμε κι άλλα από έναν συγγραφέα συνεχιστή των μεγάλων.
(Αναρτήθηκε στις 10/12/2017)
Πρέπει να αντέχουμε στα δύσκολα ,να αντέχουμε την πεζή καθημερινότητα ,να ανεχόμαστε αλλά και να βοηθάμε τον συνάνθρωπο, να γίνουμε υποχωρητικοί και αλληλέγγυοι.Review by Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά
Ένα μυθιστόρημα ξεχωριστό στο χώρο της σύγχρονης ελληνικής γραμματείας. Βιωματική υπόθεση ,η σχέση του συγγραφέα με τη λογοτεχνία που σημαίνει ότι εκτός από τη διανοητική έχει και μια έντονη ψυχοσωματική σχέση .Επίκεντρο οι επιπτώσεις του σύγχρονου τρόπου ζωής στη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων, μέσα σε μια ρευστή κοινωνική πραγματικότητα.
Ο συγγραφέας αποστασιοποιείται από τη ζωή μόνο για να συγγράψει ,για να τη δει πώς πραγματικά είναι. Τα πρόσωπα , συμβάλλουν με την πένα του , στην ανάπτυξη ενός βαθιά ανθρώπινου έργου ,κοινωνικού και ως ένα βαθμό πολιτικού ,μέσα από μια μεστή γραφή ,γεμάτη νοήματα, με πολλές ιστορίες κατανεμημένες σε πολλά κεφάλαια, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με έναν ευρηματικό τρόπο: η «σπονδυλική στήλη» παραμένει για να κινεί τα πρόσωπα χωρίς να τα καθιστά ξένα μέσα στις 394 σελίδες του βιβλίου. Ως προς τούτο, η πλοκή είναι στηριγμένη σε μια γερή λογική, όπου αλλεπάλληλα επίπεδα συνδέονται και εναλλάσσονται με συγκεκριμένες αναλογίες και επιμελώς κατασκευασμένους δεσμούς. Διαπιστώνει ο αναγνώστης μια ενότητα και μια αυτονομία .
Το πνεύμα του συγγραφέα, διαπνέει ολόκληρο το έργο ,καθώς ο ίδιος επιθυμεί να εγείρει ερωτηματικά ,να προκαλέσει τον αναγνώστη ,να αναλογιστεί και να αναγνωρίσει αλήθειες που του φανερώνει. Γιατί ο νευροχειρουργός Δημοσθένης Παυλίδης θα βρεθεί μια μέρα στον δρόμο ;Πώς εμπλέκεται στη σωτηρία του η πρώην φοιτήτριά του Ελένη Βανδώρου ;Πώς προκύπτουν οι ευκαιρίες και πώς χειρίζεται κανείς μια άλλη ευκαιρία από τη στιγμή που θα του χτυπήσει την πόρτα; Ποια διάσταση δίνει ο συγγραφέας στην τιμωρία ενός εξαίρετου ανθρώπου και επιστήμονα ,ενός εξαιρετικού δασκάλου; Τι κρύβει η φιλοδοξία και πού μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο μια γρήγορη, βεβιασμένη απόφαση; Ποιος είναι ο ρόλος της επιείκειας. Τι κερδίζει ο νέος επιστήμονας από έναν βαθυστόχαστο δάσκαλο. Πόσο δυνατός είναι ο άνθρωπος ,πώς αντέχει ο Έκτορας μέχρι το τέλος!
Αυτό που κάνει ο Κ. Τριανταφυλλάκης είναι να αναπλάσει τον κόσμο και τον τόπο της εποχής του, μέσα από την προσωπική του εμπειρία και τον ιδιαίτερο εσωτερικό του κόσμο. Διαισθάνομαι ότι το μυθιστόρημα πατάει γερά σε προσωπικά βιώματα-βιώνω όχι στον εαυτό μου αλλά στις σχέσεις μου με τον άλλον, τους άλλους- τα οποία γίνονται φορείς μιας δραματικότητας που υποφώσκει σε πολλά σημεία του βιβλίου.
Και ενώ η πραγματικότητα είναι ρευστή που σημαίνει ότι δεν είναι εύκολο να την καταστρώσουμε στο χαρτί, ο συγγραφέας περιδιαβαίνει στο κοινωνικό γίγνεσθαι με πρωταγωνιστές και δευτεροαγωνιστές που όμως αλληλοστηρίζονται σε σημείο που να λέει ο αναγνώστης: έβαλε τους δεύτερους για να στηρίξει αλλά και να αναδείξει τους πρώτους! Με αυτή τη διαπίστωση όλα τα πρόσωπα δίνουν στον αναγνώστη μια άλλη ευκαιρία να αντιληφθεί την αξία του «έτερος εξ ετέρου σοφός»
Ο λόγος του Κ.Τ. προκαλεί στον αναγνώστη ψυχική αμεσότητα, γιατί τον απασχολεί το αυθεντικό ,ό,τι απασχολεί την κοινωνία στην οποία ζούμε, γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα που τον πονάνε. Πρέπει να αντέχουμε στα δύσκολα ,να αντέχουμε την πεζή καθημερινότητα ,να ανεχόμαστε αλλά και να βοηθάμε τον συνάνθρωπο, να γίνουμε υποχωρητικοί και αλληλέγγυοι.
Επιπλέον, ξεπερνάει τα κλισέ μια τυποποιημένης αφήγησης γι’ αυτό συναντάει ο αναγνώστης διάφορες εικόνες που αφορούν στον ιατρικό, νομικό ,αστυνομικό και όχι μόνο, κύκλο σαν η λογοτεχνία να αναπαράγει ή να καθησυχάζει τις ένθεν, κακείθεν ανασφάλειές μας! Εξάλλου η ανθρωπολογία του νόμου, της δικαιοσύνης των οργάνων της τάξης ,βρίσκει την καλύτερη έκφρασή της στα μυθιστορήματα.
Εντυπωσιάζει επίσης η εικόνα του Τριανταφυλλάκη για τα ζώα η οποία ενισχύει και το νέο εγκεκριμένο από το Υπουργείο Παιδείας πρόγραμμα της Πανελλαδικής Φιλοζωικής και Περιβαλλοντικής Ομοσπονδίας «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΖΩΑ-ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΟΙ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΛΑΝΗΤΗ». και πολλοί θα είναι εκείνοι που θα ικανοποιηθούν ,θα ευχαριστηθούν και θα απολαύσουν την ανάγνωση.
Αξιοπαρατήρητο το γεγονός ότι ο συγγραφέας τοποθετεί τη γυναίκα σε σημείο που να εποπτεύει τις καταστάσεις ,να αναλαμβάνει δράση, να παίρνει αποφάσεις, χωρίς να μειώνει τη θέση του άνδρα και τελικά κοντά της ο άνδρας να βρίσκει το απάνεμο λιμάνι. Το συναίσθημα, η ευαισθησία, η διαίσθηση και η ιδιάζουσα αντίληψη των γεγονότων, κυριαρχεί σε όλες τις εκφάνσεις του ψυχικού της κόσμου. Με το χάρισμα να διεισδύει στην ύπαρξη του άλλου, τον βοηθά να γνωρίσει τον εαυτό του.
Το στοιχείο της εικόνας είναι έντονο στο βιβλίο .Εικόνες από τον εσωτερικό και βεβαίως τον εξωτερικό χώρο .
Σε ότι αφορά τα συναισθήματα οι διακυμάνσεις είναι τέτοιες που να μην σοκάρουν τον αναγνώστη, απλά τον καθιστούν κοινωνό και συμπαραστάτη, τον προβληματίζουν και τον ωθούν και αυτόν στην κάθαρση.
Ο έρωτας, όπου και όσο υπάρχει και η μοναξιά δεν συνιστούν ηθική αλλοτρίωση .Δεν βρίσκει ο αναγνώστης τον έρωτα ως συναλλαγή, γιατί ο Τριανταφυλλάκης τον θεωρεί κάτι σαν το αλάτι της ζωής που δεν βάζει την εκδίκηση μπροστά, όταν χάνεται.

Οι μυθιστορηματικοί έρωτες του Κ.Τ. έχουν μια ελαφρότητα, γιατί η ουσία έγκειται στην καλή συμβίωση Ακόμα και ο χωρισμός φαίνεται εύκολη υπόθεση, όσο δύσκολη είναι στην πραγματικότητα. Ο συγγραφέας καταφέρνει να δίνει και αυτονομία στους ήρωες αλλά δεν τους καθιστά θεούς ,διατηρούν τον χαρακτήρα τους ,βρίσκονται σε αδιέξοδο και προσπαθούν να επιλύσουν το πρόβλημα.
Το μυθιστόρημα το διατρέχει μια κινητικότητα ,υπάρχει ο εγωισμός ίσα για να κινεί τα πράγματα αλλά δεν θα έκανα λόγο για τσαλακωμένο εγωισμό.
Οι φωνές αναπλάθουν αυθεντικά τη βιωμένη πραγματικότητα. Έκτορας και Άννα πατέρας και κόρη έχουν ο ένας την ανάγκη του άλλου. Κανείς δεν πρέπει να πληγώσει, να απογοητεύσει τον άλλον. Οι ήρωες βαδίζουν στο δρόμο του εφικτού ,χωρίς μεγάλες προσδοκίες κι αν ακόμα -ανθρώπινο- η Ελένη επιθυμεί να πάει στην Αμερική θα επιλέξει να ξαναβρεί το δρόμο της ,να μείνει κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα.
Αναδεικνύεται, όπως θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα της τάξης του Δημοσθένη Παυλίδη, ότι ένα εσωτερικό προσωπικό δράμα τροποποιείται αδιάλειπτα και την δική του πολύπτυχη ζωή, προσεγγίζει γενναιόδωρα η φοιτήτριά του Ελένη Βανδώρου. Ο Κ.Τ. εδώ φανερώνει ένα άλλο τάλαντο επιλέγει τα υλικά για να οικοδομήσει την εικόνα του ήρωα, χωρίς να ξεπερνά το όριο της εγωκεντρικής αυτοάμυνας.
Αν λάβει κανείς υπόψη ,τους ισοπεδωτικούς, προσχηματικούς λόγους που κυκλοφορούν γύρω μας ,ο συγγραφέας αντιστέκεται σθεναρά εν μέσω κρίσης ,με μια ιδιαίτερη γραφή,! Η αξία της επιπρόσθετα ,οφείλεται στο ότι μπορεί να αναδεικνύει τον άνθρωπο στην καθημερινότητά του, χωρίς να πλησιάζει κοντά του ή χωρίς πλησίασμα διαρκείας .
Στην Ελλάδα της κρίσης τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται και το ξέρεις .Είναι εύκολο να ξεπέσεις και δύσκολο να σηκωθείς, αλλά το νου σου ,αναζήτησε το δικαίωμα στο όνειρο μέσα από ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ!





(Αναρτήθηκε στις 13/4/2017)
«Μια άλλη ευκαιρία…», λέει στο βιβλίο του ο κ. Τριανταφυλλάκης. Ήρωες επιφανείς και μη...ήρωες δυνατοί και δήθεν δυνατοί, ήρωες που έχουν αναλωθεί πιστεύοντας ότι όλα είναι "λεφτά", ήρωες που πολεμούν και ήρωες που παραιτούνται. Διαλέγουμε εμείς ποιους θαReview by ΝΤΑΠΙΑΠΗ ΟΥΡΑΝΙΑ
Είναι η 1η φορά που με καλούν να παρουσιάσω κάποιο βιβλίο. Ευχαριστώ πολύ την κ.
Μανάκα για την τιμή που μου έκανε να με προτείνει στον κ. Τριανταφυλλάκη και
τον κ. Τριανταφυλλάκη που δέχτηκε.
«Μια άλλη ευκαιρία…», λέει στο βιβλίο του ο κ. Τριανταφυλλάκης.
Ήταν ευκαιρία για μένα να διαβάσω μετά από χρόνια ένα λογοτεχνικό βιβλίο….τα
τελευταία χρόνια μελετάω μόνο βιβλία που σχετίζονται με τη δουλειά μου και το
βράδυ προτιμώ να ακούω ομιλίες γερόντων ή να διαβάζω πατερικά βιβλία…με
βοηθούν να ηρεμώ.
Είναι πολλοί οι ήρωες του βιβλίου, όλοι σχεδόν επιφανείς και καταξιωμένοι στη ζωής
του. Υπάρχουν και κάποιοι, οι οποίοι ξεκίνησαν να πολεμούν δυνατά, νέοι που
εργάζονται κοντά σ’ αυτούς του καταξιωμένους, οι οποίοι στην πορεία της ζωής τους
βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια κρίση που κάποιος θα έλεγε ότι ξεκίνησε από
οικονομικές δυσχέρειες….θα πω ότι η κρίση τους ξεκινάει από άλλου είδους
δυσχέρειες, τις οποίες λόγων των πολλών χρημάτων και της λίγης ελεύθερης ώρας
για «γαλήνη» και «ζωή», δεν είχαν χρόνο να τις επικοινωνήσουν ούτε με τον εαυτό
τους.
Έρχονται μέσα στο βιβλίο και οι νέοι, οι ελπιδοφόροι νέοι που πάντα αποτελούν
οξυγόνο και μας ανεβάζουν την «αδρεναλίνη», μας βοηθούν να αναπνέουμε σωστά,
ανανεώνουν τον αέρα που εισπνέουν ο Έκτορας και η Πέρσα, ο Δημοσθένης
Παυλίδης κι ο κ. Αναστασίου….ήρωες του βιβλίου.
Η κρίση, είτε οικονομική είτε οποιαδήποτε άλλου είδους κρίση, είναι μια αφορμή να
επανεξετάσουμε πολλά θέματα στη ζωή μας.
Αυτό συμβαίνει και στο βιβλίο που ήρθαμε να μοιραστούμε σήμερα εδώ.
Άλλο είναι η φτώχεια κι άλλο η «μιζέρια», άλλο είναι να λέω ότι «είμαι φτωχός» κι
άλλο «επιλέγω να ζω ως φτωχός».
Το βιβλίο μας παραπέμπει σε αμέτρητες ρήσεις, παροιμίες, αξίες, αλήθειες που
καθημερινά βιώνουμε. Είναι άσχημο, όπως, φαίνεται να χάνουμε την ομορφιά που
υπάρχει γύρω μας και να αρκούμαστε στο να βλέπουμε μόνο στο λίγο που μας
λείπει… κι ενώ προβληματιζόμαστε, έχουμε προσδοκίες που ικανοποιούνται,
συνεχίζουμε να είμαστε αχάριστοι και χωρίς ευγνωμοσύνη.
Όσο διάβαζα το βιβλίο, δε ξέρω πόσα συναισθήματα διακινήθηκαν μέσα μου…
θυμός, αγωνία, χαρά, αίσθηση δικαίωσης, διάφορες ταυτίσεις με ανθρώπους της
καθημερινότητάς μου…
“Πώς αλλάζει καμιά φορά η ζωή σου με υπαιτιότητα άλλων...εκεί που πιστεύεις πως
την έχει οργανώσει τέλεια, έρχεται μια στιγμή κι ανατρέπονται όλα.”
“Τίποτα δε μας επιβεβαιώνει πιο πολύ ότι υπάρχουμε απ' την αίσθηση του πόνου.
Τα βάσανα φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά.”
“Ίσως, γιατί η αίσθηση του κινδύνου διώχνει τον εγωισμό και την αλαζονεία κι
αποκαλύπτει το μέγεθος της ανθρώπινης αδυναμίας, μπροστά στο δέος του
θανάτου...πού να βρεις χρόνο να σκεφτείς εκείνα τα μικρά ή τα μεγάλα που
δηλητηριάζουν τη ζωή και την περιορίζουν?”
Διαβάζοντας, λοιπόν, όλα αυτά είδα τόσες ανθρώπινες συμπεριφορές και
συναισθήματα, όμορφες κι άσημες καταστάσεις…εκείνες που σου δίνουν ώθηση να
συνεχίσεις να περπατάς κι εκείνες που για όλους μας είναι εμπόδια… χειρισμούς,
ανάγκη για φιλανθρωπία, ανάγκη για επικοινωνία, κλοπές, βοήθεια από ζώα,
διαζύγια, λάθος κίνητρα, λάθος φίλοι, πραγματικοί φίλοι, διλήμματα σε θέματα που
αφορούν τη ζωή μας, καταστάσεις παραίτησης, θλίψης, καθώς κι ώριμες κι ανώριμες
συμπεριφορές. Διάβασα μουσική από καλλιτέχνες που αγαπάμε, αγάπη ρομαντισμός,
στιγμές έκστασης που έρχεται όταν ακούει κανείς την αγαπημένη μουσική του,
ασθένειες, νοσοκομεία, επεμβάσεις, αναμονή, στιγμές που μας ωριμάζουν κι
αρχίζουμε να εκτιμούμε ότι κάποιος κάποτε ή σήμερα μας αγαπάει- ότι ο Θεός μας
έδωσε την ευκαιρία να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη, ν’ ανέβει η αδρεναλίνη μας..
είδα και πάλι πόσο δε βοηθάει η παρόρμηση, ότι κάποιες φορές μας δίνεται κι άλλη
ευκαιρία κι άλλοτε τη βλέπουμε ενώ άλλοτε όχι, πώς μπορεί ν’ αλλάξει η ζωή μας σε
μια στιγμή αμφίδρομα, άλλοτε προς το καλύτερο κι άλλοτε προς το χειρότερο,
συγκίνηση και τελικά ότι πάντα κάποιος μας εκτιμά περισσότερο απ’ ό,τι εκτιμάμε
εμείς τον εαυτό μας…και μάλιστα, κάποιες φορές δε γνωρίζουμε καν την ύπαρξή
του.
Μέσα στο βιβλίο αυτό φαίνεται το «πένθος» και τα στάδια που βιώνει ο άνθρωπος
όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με οποιαδήποτε απώλεια συναντάει στη ζωή του…σε
περιόδους που καλείται να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε είδος κρίσης.
Φαίνεται πως η ταπεινοφροσύνη, η πίστη και η ορθή επικοινωνία αναπτερώνει την
ψυχή και το πνεύμα.
Φαίνεται η ανάγκη για τη συνύπαρξη των δύο φύλων, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η
αλληλοσυμπλήρωσή τους….η ανάγκη που συντελεί στο μοίρασμα των αρνητικών
καταστάσεων και συναισθημάτων και στο διπλασιασμό των θετικών.
Τέλος, φαίνεται ο ρόλος της μητέρας στη ζωή του παιδιού της κι ο ρόλος του παιδιού
στη ζωή της μητέρας του…..δε γνωρίζω τις μητέρες του εξωτερικού, διότι διάφορα
ακούω που δεν έχω βιώσει ολοκληρωτικά, αλλά, σ’ αυτό το βιβλίο γίνεται ξεκάθαρος
ο ρόλος της Ελληνίδας μητέρας και μάλιστα της Ελληνίδας μητέρας του «χωριού»…
είναι μοναδικός!
Τελικά……δε ξέρω… τι πιστεύετε κι εσείς? Ο άνθρωπος είτε μέσα είτε εκτός της
οικογένειάς του, πότε βιώνει την κρίση?...... όταν βρίσκεται σε οικονομική δυσχέρεια
ή όταν βρίσκεται σε οικονομική άνθηση?
Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε…κ. Τριανταφυλλάκη σας ευχαριστώ και πάλι
κι εύχομαι να είστε όσο ζείτε υγιής και γαλήνιος και να γράφετε βιβλία από τα οποία
εκτός από μηνύματα, όπως τα παραπάνω, λαμβάνουμε και γνώσεις για θέματα που
απλώς ψυχανεμιζόμαστε.
Καλοτάξιδο το νέο βιβλίο σας και με το καλό και το επόμενο!
(Αναρτήθηκε στις 28/3/2017)
"Η άλλη ευκαιρία" από τη ματιά του δασκάλουReview by ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΖΗΛΙΑΣΚΟΠΟΥΛΟΥ
1. Τούτες τις σημειώσεις ξεκίνησα να τις γράφω την πρώτη στιγμή που άγγιξα το βιβλίο του Κωνσταντίνου . Τριανταφυλλάκη.
Ήμουν απόλυτα βέβαιη ότι είχε να μου προσφέρει!
Πάντα ένα βιβλίο έχει να προσφέρει! (Σελ 374)
Τούτο όμως πολλά!
Προετοιμάστηκα να δεχτώ ιδέες,να νιώσω, να ταξιδέψω..
Και δεν διαψεύστηκα!
«Μα έχουν αντίτιμο τα προϊόντα σκέψης;» αναρρωτιέται
ένας από τους ήρωες του βιβλίου στη σελ 48!
Ναι, έχουν, απαντώ! Γι αυτούς που έχουν τη διάθεση να εκτιμήσουν, να ρουφήξουν από τις εμπειρίες, τα νοήματα, τα συναισθήματα των άλλων, να παραδειγματιστούν, να ταυτιστούν ή απλώς να ταξιδέψουν …παρέα!
Θα περιοριστώ σε αναφορές που έχουν σχέση με τον ρόλο που εγώ κλήθηκα να υπηρετώ από το μετερίζι του εκπαιδευτικού!

2. Διάχυτο σ’ όλο το συγγραφικό εγχείρημα το έργο του δασκάλου-μέντορα, που διδάσκει, καθοδηγεί και παραδειγματίζει με τη ζωή του!
Αρχικά ο δάσκαλος –νευροχειρούργος Δημοσθένης Παυλίδης που συστήνει επιλογή ειδικότητας στη νεαρή φοιτήτρια Ελένη Βανδώρου και γίνεται πυξίδα στη ζωή της!
Του οφείλει την πρόοδο της στην ιατρική και όχι μόνο…
Τον αναγνωρίζει, κι ας είναι ατημέλητος και ετοιμόρροπος, ας είναι χωμένος μέσα στο χαρτόκουτο στην άκρη του πάρκου, παρέα με τα αδέσποτα! Της πρόσφερε πολλά, της άνοιξε νέους ορίζοντες! Δύσκολα ξεχνάς τους αγαπημένους σου δασκάλους!
«Υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα για έναν δάσκαλο απ’ το να τον θυμούνται με αγάπη οι μαθητές του;
Αυτό σημαίνει πως δεν πήγε χαμένος ο κόπος του.
Πως κάτι καλό άφησε στο πέρασμά του.» Λέει στη σελίδα 53 ο συγγραφέας.

Η Ελένη, με τη σειρά της, γεμάτη ευγνωμοσύνη θα γίνει το χέρι σωτηρίας, η αιτία του πρώτου χαμόγελού του ύστερα από 5 χρόνια κατάρρευσης και απογοητεύσεων. «Κύριε καθηγητά, είμαι η Ελένη Βανδώρου! Να ξέρετε πως υπάρχουν άνθρωποι που σας αγαπούν, σας εκτιμούν και σας πιστεύουν», του γράφει στο σημείωμά της.

3 Στην αρχή όμως… μετά θα προτάξει το δικό της συμφέρον, θα παρασυρθεί!
Ευτυχώς γρήγορα θα κατανοήσει το λάθος της, την προδοσία, την διαπλοκή!
Ο καθηγητής Παυλίδης δεν είναι αγνώμων!
Επί σειρά ετών υφίσταται τις συνέπειες της καταδίκης του, σιωπηλά υπόκειται στο μαρτύριο της συκοφαντικής δυσφήμισης, αλλά σηκώνεται όρθιος και έτοιμος να ξαναπαλέψει μόλις του δίνεται η «άλλη ευκαιρία».Η σωτήρια αναγνώριση από την εκπαιδευόμενή του!Εκείνο το «χαρτάκι» είναι το κάλεσμα ελπίδας για επιστροφή στη ζωή.
Μετά τη δίκη τηρεί τις υποσχέσεις του απέναντι σε ανθρώπους αλλά και αδέσποτους φίλους ,τους Μούργους του! Με μεγαλείο ψυχής απολαμβάνει τη δικαίωσή του, αλλά δεν ξεχνά, ούτε παραβλέπει πού το οφείλει τούτο!
«Εκείνο που δίνεις με την καρδιά σου ποτέ δεν τελειώνει. Το πολλαπλασιάζει ο Θεός!»
Επικρίνει την Ελένη για την μη ορθή συμπεριφορά της,την παραπλάνησή της, αλλά δεν την εγκαταλείπει! Αντιθέτως, της δίνει ελαφρυντικά, την νοιάζεται ως το τέλος, ανταποδίδοντας κρυφά, επικαλυμμένα την ευγνωμοσύνη και την αγάπη του. Φροντίζει να της δοθεί η δικιά της «δεύτερη ευκαιρία» ως εξαιρετική επιστήμονα! (Σελ 374)

«Η Ελένη παρασύρθηκε… δε θα τη σταυρώσουμε όμως. Πρόκειται για εξαιρετική επιστήμονα. Νέο παιδί είναι, θα μάθει…»

4 Αυτός είναι ο άνθρωπος-δάσκαλος! Επιεικής στα λάθη των μαθητών του, αυστηρός μεν κριτής αλλά στέρεος βράχος ηθικής και ανεξάντλητης αγάπης, ακόμα κι αν κάποιες φορές προδίδεται η εμπιστοσύνη που αυτός έχει δείξει!
«Μία αναμέτρηση η ζωή με τις νίκες και τις ήττες»
«Οποιος δεν έμαθε να χάνει, ποτέ του δε θα μάθει να κερδίζει! Ούτε θα εκτιμήσει πραγματικά την αξία της νίκης και τη σεμνότητα που πρέπει να τη συνοδεύει.
Γιατί αυτοί που πέρασαν απ’ το καμίνι των αποτυχιών, έμαθαν μέσα στο μεθύσι της νίκης τους να σκέφτονται για λίγο και τους χαμένους.
Γιατί βρέθηκαν στη θέση τους και καταλαβαίνουν», αναφέρεται στη σελ 245
Και η Ελένη γαλουχημένη με τούτες τις αξίες κερδίζει τη «άλλη ευκαιρία» της! Η σύμπραξη των νυν και τέως καθηγητών της τής ανοίγουν και πάλι τις πόρτες της επαγγελματικής της καταξίωσης!
Ο νυν καθηγητής της Ελένης, γνώστης πλέον της υπόθεσης σεμνά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και υποβιβαστικές εκφράσεις την τιμωρεί με το δικό του αλάνθαστο τρόπο, αναθέτοντας της γερή δόση εργασιοθεραπείας! Θα την οδηγήσει στην λύτρωση και την έμπρακτη απόδειξη μετάνοιας για την προηγούμενη, αδόκιμη και απερίσκεπτη συμπεριφορά της !
Τέτοιου είδους τιμωρίες χρησιμοποιεί ο σωστός δάσκαλος! Οριοθετεί και στέκεται ακλόνητος επιτηρητής της μεταμέλειας του μαθητή !Δεν του αρνείται τη συγχώρεση, δεν του κλείνει την πόρτα! Του δίνει τη «άλλη ευκαιρία» που όλοι δικαιούμαστε!
Και η Ελένη την αποδέχεται, αποδεικνύοντας την αξιοσύνη της και κάνοντας τα αδύνατα δυνατά ώστε να μην απογοητεύσει τους ανθρώπους που την εμπιστεύθηκαν! Η διδαχή από τα λάθη σε όλο της το μεγαλείο! Οταν οι άνθρωποι έχουν σταθερές αξίες στη ζωή τους, όσα λάθη κι αν κάνουν επανέρχονται γρήγορα στον σωστό ηθικά δρόμο, γιατί τίποτα από αυτά που έμαθαν δεν πάει χαμένο! Η παρακαταθήκη τους λειτουργεί ως ορόσημο!
Καθώς ξετυλίγεται το νήμα της υπόθεσης του βιβλίου, ο καθηγητής Παυλίδης παραμερίζει το πέπλο αμφισβήτησης που του απλώνεται διάχυτο από τις κερδοσκοπικές εταιρείες και τον καταδικάζει, εμπιστευόμενος την εσωτερική φωνή υπεράσπισης των δικών του δασκάλων .

5.- Θα τους θυμάται όπως τους ήξερε, ακμαίους, πρωτοπόρους στην επιστήμη τους, βράχους ηθικής και ακεραιότητας, οδηγούς και φάρους φωτεινούς με το παράδειγμά τους! Θεωρεί ανέντιμο να μεταπειστεί από λόγια τρίτων και να δεχτεί αβασάνιστα ότι τον έχουν προδώσει κερδίζοντας προσωπικά ανταλλάγματα!(σελ 244-245)
«Μια στιγμή, όσο δραματική και καταλυτική κι αν είναι γι αυτόν, δεν μπορεί να επισκιάσει μια ζωή και να τη διαγράψει. Δεν ξεχνιέται έτσι απλά μια λαμπρή διαδρομή γεμάτη προσφορά.» Τούτα του δίδαξαν με το παράδειγμά τους! Ήταν απαράμιλλοι δάσκαλοι! Του δίδαξαν ότι η γνώση, η αφοσίωση, η προσφορά πρέπει να υπηρετούν τον άνθρωπο και να γίνονται αυτοσκοπός. Το χαμόγελο στα χείλη του ασθενούς που ανάρρωσε και η αγάπη του, είναι η καλύτερη ανταμοιβή!(σελ245)
Αυτή είναι η πνευματική κληρονομιά και η παρακαταθήκη που του εμφύσησαν, το εφαλτήριό του, η βάση δεδομένων του πάνω στην οποία κινήθηκε! Δε θα μπορούσε αυτός να μεταδώσει στους μαθητές του κάτι άλλο!

6.- Προχωρώντας στην πλοκή της υπόθεσης συναντούμε τον Μάνο! Νεαρός νευροχειρούργος γεμάτος φλόγα και βεβαιότητα για τις απόψεις του, προτάσσει το παράστημά του, υψώνει τη φωνή του-γεμάτη σεβασμό βέβαια-στον επιφυλακτικό καθηγητή του, προτρέποντας να εξαντλήσουν όλες τις πιθανότητες ιατρικών εργασιών ώστε να δοθεί η «άλλη ευκαιρία» ζωής στον βαρύτατα τραυματισμένο διαφημιστή Εκτορα! Τον άνθρωπο που νοιάστηκε για τον άστεγο του δρόμου!!!
Σταθερός, ευθυτενής, γεμάτος ευγένεια και πάθος κερδίζει την εμπιστοσύνη του καθηγητή του και γίνεται ο επικεφαλής της χειρουργικής ομάδας κατακτώντας την ευκαιρία της ζωής του! Πίσω του με βήμα σταθερό ο μέντοράς του! Αυτός είναι ο ρόλος του και τον εκτελεί καθώς πρέπει! Η πείρα, η γνώση και το βαθυστόχαστο μάτι του δασκάλου οφείλει να δίνει τη θέση του στον φρέσκο ενθουσιασμό! Αρχικά υπό την καθοδήγησή και την επιτήρηση του και αργότερα εξολοκλήρου!
Η κάθαρση επέρχεται όταν ο αναγνώστης διαβάζει τα λόγια επιβράβευσης του καθηγητή! Συγχαίρει για την επιτυχή έκβαση της χειρουργικής επέμβασης τον προστατευόμενό του νευροχειρούργο! Αποδείχτηκε άξιος της εμπιστοσύνης του!
Δίχως ίχνος υστεροβουλίας, ανταγωνισμού, φθόνου ή ματαιοδοξίας αναφωνεί περήφανος πώς οι σπόροι που
έριχνε έπιασαν τόπο! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση για έναν δάσκαλο!(σελ 87)Να τον ξεπερνά ο μαθητής του!
Και η μοίρα χαμογελά στον πολύπαθο Εκτορα…

7.- Φιλίες ισχυρές που αντέχουν στο χρόνο, σχέσεις γονέων –παιδιών, έρωτες και χωρισμοί, προδοσίες και πάθη αλληλοκαλύπτονται ,έντονα συναισθήματα σε κυριεύουν σ όλη τη διάρκεια του συγγράμματος και σε συγκλονίζουν!

Τοποθετημένο χρονικά στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, στα χρόνια της κρίσης, πλημμυρισμένο αναδρομικές αφηγήσεις και εσωτερικούς διαλόγους, διανθισμένο με αναφορές στην αρχαιότητα ,τούτο το έργο του Τριανταφυλλάκη μου δίδαξε ότι οι ανθρώπινες δυνάμεις είναι ανεξάντλητες !Οτι ο άνθρωπος που κερδίζει είναι αυτός που στοργικά μετρά τις ήττες του και τις χρησιμοποιεί ως βατήρα για να ανέλθει δυναμικότερος! Αρκεί να πατά σε στέρεα θεμέλια, αρκεί να υπακούει σε ηθικές αρχές που έχει από κάπου διδαχθεί!
Ο Θεός, λέει ο Τριανταφυλλάκης, μας δείχνει τη «δεύτερη ευκαιρία» μας, έχει για όλους φυλαγμένη ! Δε μας τη χαρίζει όμως! Πρέπει να την κερδίσουμε! Κι ας πληγωθούμε στις μάχες μας, κι ας χαραχτεί η ψυχή μας! Παράσημα τα εμπόδια στο δρόμο μας! Επιμονή, καλοσύνη, ανταμοιβή, πίστη στις αξίες με τις οποίες γαλουχηθήκαμε, συγχώρεση, ανθρωπιά!
Και προσευχή να συναντούμε στη ζωή μας, σε κάθε βήμα μας ,άξιους δασκάλους! Γιατί ο καθένας από μας μπορεί να γίνει άξιος να διδάξει κάτι ,με το παράδειγμα και την συμπεριφορά του, από την όποια θέση κατέχει!!!!!
(Αναρτήθηκε στις 24/3/2017)
Όλοι αξίζουν "μια άλλη ευκαιρία..."Review by Δημήτρης Ζώτος
Η κρίση μας επηρέασε όλους. Για όσους τυχερούς έχουμε κάτι να ασχοληθούμε οι προθεσμίες είναι αυστηρές, η δουλειά πολλή και η διάθεση πάντα υπό αμφισβήτηση. Έτσι, μια απλή «αβαρία» (όπως λέμε εμείς οι μηχανικοί) στον ειρμό της δουλειάς, όπως η ολιγόωρη απουσία διαδικτύου, μπορεί να μετατραπεί εύκολα σε δικαιολογία αποχαιρετισμού κάθε αυτοσυγκέντρωσης. Και τότε είναι που είσαι ευάλωτος σε (ευχάριστες) παγίδες. Όπως το βιβλίο «Μια άλλη ευκαιρία…» του φίλου μου Κώστα Τριανταφυλλάκη. Μια παγίδα που σε βρίσκει την άλλη μέρα το πρωί αποσβολωμένο να προσπαθείς με δυο (και τρεις και τέσσερις) καφέδες να αντισταθμίσεις το γεγονός ότι κοιμήθηκες στις 4 τα ξημερώματα. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσεις πριν το τελειώσεις. Και οι προθεσμίες τρέχουν. Αλλά εσύ συνεχίζεις να θες να ζεις το βιβλίο. Και να γράψεις για αυτό.
Μια άλλη ευκαιρία λοιπόν. Πόσοι δεν τη λαχταρήσαμε αυτά τα 7 χρόνια κρίσης. Και πόσοι δεν την αφήσαμε κάποτε να φύγει. Πολλές φορές ξανά και ξανά. Γιατί οι από μηχανής θεοί της συμπαντικής αλήθειας που είναι η στατιστική είναι γενναιόδωροι, αλλά και ακριβοδίκαιοι, μαζί μας. Σου λένε, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα την αδράξουν την ευκαιρία. Γιατί στο χέρι μας είναι να τιθασεύουμε τους νόμους των πιθανοτήτων. Και παίρνουν διάφορες μορφές αυτοί οι από μηχανής θεοί. Όπως ενός βρώμικου μούργου. Που θυσιάζεται για να μπουν σε κίνηση πολλά μικρά θαύματα, αριστοτεχνικά δεμένα, σε μια όμορφη συντεχνία σχημάτων, απαρατήρητη στην αρχή, δύσκολα ανιχνεύσιμη. Και τόσο απρόσμενα μεγαλοπρεπή όταν τελικά ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Σαν μια συμφωνία της τελειότερης ορχήστρας που συνέθεσε η συμπαντική αλήθεια: των ηλεκτρικών λεωφόρων του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Με αυτή τη θυσία, λοιπόν, ξεκινάει μια ανατρεπτική πορεία προς τη λύτρωση. Γιατί ανατρεπτική? Συνήθως αρκεί μια στιγμή για να προκληθεί καταστροφή μη αναστρέψιμη για χρόνια. Όχι, όμως, για τον Κώστα και για τους ήρωές του. Χρόνια αέναης καθόδου στο σπιράλ της μιζέριας και της λήθης μπορούν σε λίγες μέρες να ακυρωθούν και να μετατρέψουν λάθη και παραλείψεις, ανθρώπων και θεών, σε μικρά θαύματα: συγχώρεση, δικαίωση, όνειρο, αγκαλιά, φιλί και ένα ποτήρι λικέρ μαστίχα.
Όχι, δεν πρόκειται για μια ρομαντική επίκληση στην ελπίδα που φωλιάζει στο κουτί της Πανδώρας που είναι η ανθρώπινη ψυχή. Είναι μια ελεγεία για τη δύναμη του ανθρώπου να ορίζει τη μοίρα του. Αρκεί να είναι αρκετά δυνατός ώστε να απλώσει το χέρι του και να αρπάξει τη χορδή εκείνου του μοναδικού παράλληλου σύμπαντος ανάμεσα σε άπειρα πιθανά. Γιατί οι ήρωες του βιβλίου δεν ακολουθούν μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς την ευτυχία. Ψηλαφούν στο σκοτάδι ψάχνοντας εκείνη τη χορδή. Και δεν μπορούν πάντα να αδράξουν τη σωστή. Όμως, κι αυτό είναι ένα ακόμα μάθημα του βιβλίου, αρκεί να έχουν πίστη στον διπλανό τους, στον σύντροφο τους, στον συνάνθρωπο τους, στον δικό τους μικρό από μηχανής θεό, ότι θα είναι εκεί.
Να τους δώσει «μια άλλη ευκαιρία…».
(Αναρτήθηκε στις 25/1/2017)
Βαθμολογία